XTC - Mummer (1983)

Deze cd is m.i. een stuk minder dan englisch settlement. Alleen track 3, 4 en 8 zijn echt aardig. Beetje saai deze cd. Mijn versie bevat 7 extra tracks en helaas zijn deze beduidend minder dan de originele bezetting.

MUMMER 1983

Wat doe je als je platenfirma nog een hit van je wil?
Making Plans for Nigel en Senses Working Overtime achterna.
Wat doe je als je wil stoppen met live optredens en je wat meer
op pop en roots songschrijven wil toeleggen, maar je drummer
wil lekker blijven swingen en verlaat consequent de band?

Dan strompel je van producer naar producer en doe je beroep op synthesizers.
Hopelijk vergeven de fans je ... want dit is duidelijk een overgangsplaat.

Beating of Hearts legt de vinger meteen op de wonde.
Oosterse (leve The Cure) tierlantijntjes en een pakkend refrein.
Maar met een plastieken ritme, de ziel verkocht aan de ritmebox.

Gelukkig is daar andermaal Colin Moulding met hitpotent materiaal.
Een organische ballad zonder drums ... louter de subtiele percussie
van een kabbelend beekje, vogelgekwetter en dwarrelende vlinders.
Wonderland is een single van grote klasse en een pastorale tegenhanger
van Somebody de grootstad ballad met hartslag van Depeche Mode.

http://nl.youtube.com/watch?v=K58DzVSxrbQ

Een countrylied verdraagt geen grotest drumstel.
Alleen wat slaggitaren en zachte klopjes op de klankast.
Werd warempel de derde single van Mummer ... zonder succes.
Love on a Farmboy's Wages behoort tot de winnaars hier.

Great Fire mag men beschouwen als Senses Working Overtime 2.
Maar zonder meezingrefrein dit maal, die kracht zit meer in de vocale brug.
Lied dat nog het meest aanleunt bij het werk op English Settement.

Deliver Us from the Elements ... hier loopt het goed fout.
Laat de fairlight koren aan Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Hier betaalt XTC op een pijnlijke manier synthesizer leergeld.

Human Alchemy opent kant 2 dan wel weer met de nodige pit. Hier
lukt de integratie van de elektronica beter en schommelt de drumcomputer
als een dronken kameel door de huiskamer ... De compositie maakt
nog te weinig een vuist, maar blikt vooruit op het volgende album.

http://nl.youtube.com/watch?v=TIvBapIAn64

Ladybird is een geslaagde flirt met de jazzmuziek.
Beatles en jazz, een song waar Andy Partridge trots op heet te zijn.
Percussie met zachte brush toets ... koren tussen het kaf.

http://nl.youtube.com/watch?v=gikoBV25fXc

In Loving Memory of a Name is weer voor Moulding.
Maar dit keer geraakt ook hij niet boven de mainstream uit.

Me and the Wind zou over de spanningen met de drummer gaan.
Dat Terry Chambers ook op dit nummer gemist wordt is een pijnlijke paradox.

Funk Pop a Roll laat XTC nog eens rocken zoals in de begindagen.
Maar net daarom staat het nummer enigszins naast het album.

De b-kanten Jump, Toys, Gold en Desert Island zijn hoofdzakelijk
probeersels, stijloefeningen van een band die een nieuw vocabularium
zoekt als trio ... vergeef hen dit overgangsalbum dat welicht enkel de echte
fans nu en dan zal kunnen bekoren ... mooie hoes en artwork anders.

ps. Tracks 11 en 15 horen tot de zogenaamde Homo Safari Series (HSS).
Deze songcyclus verscheen integraal op de CDsingle van Dear God.

Saai, dat is het juiste woord voor deze plaat. Mijn eerste en bijna laatste kennismaking met deze band. De laatste was iets met citroenen in de titel. Ook die plaat kon mij niet opwekken.
Toch staan er hele aardige nummers op, zeker Love on a Farmboy's Wages, maar dat moet je zo'n nummer uit de context van de hele plaat halen, anders verzand ook dat nummer in een brei van oersaaiheid.

Jammer dat je begon bij twee platen die ik bij de laatste vier in hun oeuvre reken.

English Settlement proberen !

Bedankt voor de tip. Ga ik doen.

Mummer luidt een nieuw tijdperk in voor XTC. Zonder Terry Chambers verder. Partridge besloot te stoppen met optredens omdat hij zich daar lichamelijk en geestelijk niet meer tot aan kon zetten.
XTC werd dus een studioformatie, en een trio. Achteraf vraag ik mij wel af waarom ze niet gewoon met een andere drummer in zee zijn gegaan. Drummers genoeg dunkt mij, of hoorde het bij het nieuwe experiment ?...... de drumcomputer gebruiken.

Het is wennen. Ik hoor op Mummer in ieder geval in zijn algemeenheid wat krampachtigheid. Sterieler, braver en een band die hoorbaar wat moeite heeft met de nieuwe situatie.

In de opener Beating Hearts hoor ik het nog niet zo. Een oosters aandoenend werkje die zo van Joe Jackson had kunnen zijn. Ik mag dit wel. Sterke krachtige opener.
Wonderland van Moulding vind ik uiteindelijk te lang. Het nummer heeft een romantische vibe, maar het lijkt nergens heen te gaan. Moulding heeft ook niet dé stem om dit lang boeiend te houden. Ook wat tam voor XTC begrippen eerlijk gezegd.
Love On A Farmboy's Wagon is samen met Ladybird mijn favoriet. Goed uitgewerkt, aparte wendingen en de acoustische gitaar in de hoofdrol.
Great Fire zit, wat dazzler terecht aangeeft, nog in de Englisch Settlement sfeer. MInder uitgesproken dan Senses Working Overtime, maar het heeft een prettig verloop.
Deliver Us From The Elements is in potentie een goede spannende song, maar i.p.v de kunstmatige koren, hadden ze hier wat mij betreft (net als zij wel vaker deden) een vervormde rauwe gitaarpartij in mogen spelen. De song is nu te steriel en klinkt hevig gedateerd, jammer.
Human Alchemy is een Godley & Creme achtige song. Ritmisch ok, maar uiteindelijk iets te kunstmatig. Wel lekker eigenzinnig.
Ladybird is meer dan ok. Partridge op de Paul McCartney tour (iets wat hij later steeds meer zou doen. ) Lekkere luie jazz/pop met een voortreffelijke melodielijn.

De 3 laatste songs zijn niet heel memorabel. Funk Pop A Roll wordt volkomen ontsiert door de slecht geprogrameerde snaredrum.

Een pak minder dit Mummer dan hun 3 laatste albums hiervoor.

De pit lijkt er wat uit, ik mis een drummer van vlees en bloed. De produktie is over het algemeen erg van die tijd, maar toch hoor ik voor ongeveer de helft goede tot heel goede songs.
Het zit voor mij uiteindelijk ongeveer op het zelfde niveau als The Big Express. Ook een plaat die wat mankementen vertoond door een te gedateerde produktie, en waar ook niet alle songs imponeren.

Op Skylarking hebben ze het beter voor elkaar. Maar dat is weer een ander verhaal.
Mummer rond ik af op een 3,5....... ternauwernood.

Helemaal mee eens, behalve met ...

Ik vind Wonderland misschien wel de boeiendste track van de plaat, één van hun betere singles.
Neigt al een beetje richting Skylarking met die flower power vibe.

Ik heb het meerdere keren beluistert, maar eigenlijk vind ik het één van de minst boeiende nummers van de plaat. Ik vind het ook niet echt bij XTC passen. Het is me te tam.
Het is best mooi ingekleurd, maar het raakt me niet.
Misschien moet het groeien, maar ben er bang voor eerlijk gezegd.

Moet kunnen. We zijn het al genoeg eens met elkaar.

Absoluut !!

Is Mummer werkelijk met een drumcomputer gemaakt? Vlgs de info van de binnenhoes heeft Peter Phipps de drums gehanteerd. Dit staat zo ook beschreven in het boek "Chalkhills & Children" van Chris Twomey.

Maar is dat zo op alle nummers?
Hier en daar hoor je toch wel echt een drumcomputer.

Het album kwam tot stand in verschillende opnamesessies.
Een paar songs (thuis eens checken) zijn opnieuw geproducet om ze meer power te geven.
Zie ook hier: Chalkhills: XTC: Mummer.

Eén van de domste dingen die ik ooit deed is Chalkhills & Children verkopen.

Wiki geraadpleegd en ik vermoed dat Tomio gelijk heeft.

En..... Terry Chambers is nog te horen als drummer op Beating Hearts, Wonderland en de bonustrack Toys. Nummers die kennelijk in een eerder stadium geschreven zijn.

Voor de rest van het album wordt Phipps als drummer vermeld.
Het kan natuurlijk zijn dat er gespeeld is op een electronisch drumstel. Die werd halverwege de jaren 80 steeds meer gebruikt.
Toendertijd klonken die best steriel, en wie weet is er wat drums geprogrammeerd her en der.
Er is in ieder geval sprake van een drummer in het geheel.

Zeer onderhoudend album. XTC zoekt hier een nieuwe weg, en dat is weliswaar niet helemaal gelukt, maar desondanks hoor ik alleen maar goede liedjes en sonisch stelt het me ook niet teleur. Alleen jammer dat de 6 toegevoegde nummers niet aan het einde staan. Dat breekt het album a.h.w. in tweeën en bederft de pret. Sorry, Mr.Patridge ! Het zijn overigens imo wel aardige experimenten.

Mooiste nummers vind ik Great Fire en Ladybird.

Dat is enkel zo op de orginele CD uitgave.
Op de remasters van 2001 heeft men de bonustracks gelukkig achteraan gezet.

leuk om te zien bikkel2 dat je dit jaar flink geinvesteerd hebt in xtc. de moeite waard toch?

je avatar bekijkende heb je wat met drums. hoe kijk je nu tegen je opmerking dat de snare van funk pop a roll slecht geprogrammeerd is, aan?

Ja, XTC is echt de band die ik heb omarmt dit jaar.

Ik ben zelf drummer en ben actief sinds 1988. Dus ja, de drums in zijn algemeenheid trekt snel mijn aandacht.
Op Funk Pop A Roll vind ik de klank van de snaredrum ronduit lelijk. Geprogrammeerd of niet, in deze song past het niet. Maar dat is mijn mening. Te klinisch.

Een euvel wat naarmate de 80's vorderen steeds meer gebeurt bij veel bands/artiesten.
Harde knallen en geen naturele klank.

Op Skylarking vind ik de drums wel heel mooi klinken.

ah oke, helemaal eens dan. ik dacht dat je de snare niet lekker getimed vond.

ja als je dat nu terughoort klinkt die snare erg tijdgebonden en haalt het veel subtiliteit uit de drums en het domineert flink.

bij funk pop a roll kan ik het wel hebben, nummers op the big express hebben er ook nog wat last van, daarna ebde dat irritante geluid weg gelukkig.

dit is overigens wel een album waar je de tijd voor moet nemen. vooral kant twee (van zoals het op vinyl uitkwam) kostte me vele draaibeurten voor ik deze op waarde kon schatten.
en dat is niet mis, maar dat geldt eigenlijk vrijwel alles wat de mannen hebben geproduceerd.

Op slechte of matige albums heb ik XTC niet kunnen betrappen. Maar ik vind deze wat wisselvalliger, net als The Big Express overigens.
Het kost XTC hoorbaar moeite om de juiste vorm te vinden. Ook niet makkelijk na 3 tamelijk briliante albums die hier aan vooraf gingen.
Wat wijfelachtiger produktioneel en minder een geheel, maar met regelmatig gelukkig toch weer geweldige vondsten.
De coherentie is er helemaal weer op Skylarking, en ook de platen die volgen zijn goed.
Maar de echt scherpe randjes zijn weg. Het wordt wat belegener en het gaat wat meer de melodieuze pop op, met The Beatles als handboek.

Ik ben ook fan van XTC.
Maar ik beleef de groep blijkbaar anders dan de meeste van jullie.
Met name vind ik Mummer een zeer goed album. Ik heb het al meer dan 30 jaar en heb het heel vaak gedraaid.
Bovendien ben ik echt gek van de song "Deliver us from the elements". Het naar een apocalyptisch einde toewerken vind ik meestal boeiend in een song en hier is dat zeker het geval.
Groot is mijn verbazing dat men deze song hier niet eens boeiend vindt.

Verder zijn Wonderland, Beating of Hearts, Funk pop a Roll, Great Fire, Love on a Farmboy's Wages en Ladybird voor mij XTC-klassiekers.

Ja hoor, ik deel de ervaring van 'deliver....' Ik houd blijkbaar (heeft ook te maken met het verloop van favorieten) ook van nummers (als ik de plaat uitvoerig ken) die niet direct opvallen als favoriet.
Zo is human alchemy voor mij ook een klassenummer. Het slepende, ietwat monotone gaat me na verloop van tijd meer en meer trekken, waar ik het aanvankelijk a-typisch saaiig vond.

Bij de opvolger heb ik dat met de lawaainummers - reign of blows vooral en train running low on soul coal

Het is geen English Settlement maar moet dat dan per se, is de volgende vraag.
Bovendien heeft English Settlement na tien nummers een verschrikkelijk vervolg.

Ik kocht destijds Mummer, was lichtjes teleurgesteld maar ben er later de schoonheid meer van in gaan zien.

Hoewel er nogal werk van afwisselende kwaliteit op staat en het niet echt als één geheel overkomt.
Wonderland daarentegen heb ik altijd prachtig gevonden. Natuurgeluiden, dromerige synths en de broeierige sfeer van het regenwoud.

Het zijn thema's die wellicht een heel album hadden kunnen vullen maar dat uiteindelijk niet hebben gedaan. Elk nummer op zichzelf wel een dikke voldoende.

XTC-PLAY AT HOME-C4-1984-PART 1/3 - YouTube
XTC-PLAY AT HOME-C4-1984-PART 2/3 - YouTube
XTC- PLAY AT HOME-C4-1984-PART 3/3 - YouTube


Leuke aanvulling bij Mummer!

Leuke aanvulling wilbur. Kon ik nog niet, dank hiervoor.

Ben nog altijd van mening dat dit album een stapje terug is.
Hij valt me nog steeds niet mee. Beating Of Hearts, Love On Farmboy's Wagon ( zeer sterk) en Ladybird zijn perfect, maar de rest hangt er echt een beetje bij.
Zeker niet heel slecht, maar bep. nummers raken niet echt de kern.
Ik mis het organische en de produktie klinkt erg mechanisch.
The Big Express heeft dat euvel ook maar die heeft een stuk meer betere songs.

Het schrijven van sterke composities is deze band wel toevertrouwd. Ook op deze "Murmer" zijn de meeste liedjes weer eigenzinnig mooi: soms pittig en scherp, soms heel liefelijk en romantisch. Het is in elk geval een plaat welke ik al 32 jaar met plezier draai. Niet echt vaak, maar als ik dan toch dit album van XTC opzet, geniet ik weer! Het laatste geldt overigens voor alle XTC schijfjes die ik heb. Ik heb zelfs het idee dat ik nog meer XTC schijfjes ga aanschaffen t.z.t. juist vanwege die goede composities. Gruizig, scherp, complex of juist niet, de muziek van dit originele en artistieke buitenbeentje uit de postpunk/newwave periode blijft leuk om naar te luisteren!

Nanne zegt: Laat ik nu tot precies de omgekeerde conclusie komen. Inderdaad waren de superlatieven niet van de lucht voor 'English settlement' maar ik ervoer die plaat (de enkele lp-versie ervan) als een regelrechte teleurstelling t.o.v. deze schitterende 'Mummer'. Neem nou het pamfletachtige/schetsmatige 'melt the guns' van die eerstgenoemde. Daarintegen vindt je op dit album alleen maar 'echte' nummers met een grote organische/poetische verbeeldingskracht. Het is wel een beetje 'plattelands-new-wave' en als dorpsmens had/heb ik daar wel wat mee. De nummers zijn alle van behoorlijk hoge kwaliteit. Neem b.v. 'Human alchemy'; na de eerste meditatieve coupletten knalt het "Other lands became a larder full of all the good things..." er als melodische climax extra sterk in. Ieder nummer bergt zijn eigen kleine ontdekkingen wel in zich en staat bovendien op exact de goede plaats op dit album.
JJ&Joan, Alicia en ik staan hier blijkbaar een beetje anders in.

Ik ben absoluut een XTC liefhebber, maar ik mis hier de wat scherpe randjes en het is mij wat te steriel in elkaar geflanst.
Ik vind dat ze ff teveel het mechanische tijdperk omarmen.
Het komt wat mij betreft niet lekker uit de verf.
Er staan best wat prima songs op, maar ik kom er over het algemeen niet lekker door heen.

Stereogum (Mummer (1983) Stereogum) plaatst deze ook net boven English settlement -maar nog wel achter 'Skylarking' (die ik niet ken en waar ik dus ook geen mening over heb). De kwalificaties van bikkel2 herken ik niet, ik hoor meer: pastoraal, poetisch, subtiel, folky, sophisticated, hier en daar zelfs Jazzy.

Die Stereogum is zo te oordelen vooral fan van de psychedelische,
flower power kant van XTC en minder van de new wave of rock zijde.

Ik kan me wel in jouw kwalificaties herkennen.
Wat bikkel2 schrijft gaat meer op voor de opvolger, vind ik.
Maar die maakt dat goed door een betere songcyclus.

Mummer (niet toevallig zijn de drie leden als krantenpapieren mummies afgebeeld)
slaagt er niet in om te verhullen dat XTC een belangrijke peiler mist: zijn drummer.

Ik vergelijk Mummer graag met het album Henk van The Nits.
Die waren hun gitarist kwijt geraakt en probeerden ook een stoel op drie poten te zijn.
Dat kan, maar je moet in dat geval wel even zoeken naar je evenwicht natuurlijk.

De elektronica bood in beide gevallen het nodige hulpmiddel.
Die sluipt in vergelijking met voorgaand werk toch hoorbaar dit album binnen.
De helft van de songs vind ik erg goed, de andere middelmatig naar XTC normen.