Van Halen - Diver Down (1982)

"Diver Down" is wat mij betreft de minste plaat van Van Halen, maar daarmee is het nog geen slechte. Vergeleken met voorgaande platen is de teleurstelling wel begrijpelijk. De plaat bevat teveel covers en te weinig eigen werk. Maar als ik na al die jaren "Diver Down" terug luister is het toch een uiterst genietbaar, maar luchtig plaatje. Eddie Van Halen laat zijn genialiteit weer eens horen op een paar instrumentale nummers en er staan toch een paar ijzersterke composities op, zoals "Hang 'Em High", het prachtige gitaarspel in "Little Guitars" en "The Full Bug". Diversiteit kan Van Halen niet ontzegd worden, er staat zelf een jazzy compositie op in de vorm van "Big Bad Bill (Is Sweet William Now)" met vader Jan Van Halen op de klarinet. "Diver Down" is leuk tussendoortje. Letterlijk want deze plaat is uitgebracht tussen twee bescheiden meesterwerkjes als "Fair Warning" en "1984".

Op nummer 3 zijn de keybords, en de voorbode van 1984 al een beetje te horen. Mooi instrumentaal nummer vind ik.

Verder vind ik het een wat wisselvallig album, met als absoluut dieptepunt de afsluiter, blerrrgh wat een lelijk nummer, zoiets past hier totaal niet op.

De covers van dancing in The street en pretty woman horen gewoon niet bij een band als van halen.

En nummer 10 klinkt een beetje als een jaren 50 nummer, wel aardig, maar is niet echt mijn ding.


The full bug is dan wel weer een erg mooi stevig nummer, dat had beter de afsluiter kunnen zijn.

De eerste 5 nummers, en little guitars incluis intro en The full bug vind ik acceptabele nummers, de rest skip ik geloof ik liever door.

Hoogtepunten die ik aangevinkt heb, vind ik de eerste 2 nummers en full bug, en little guitars vind ik ook nog een hoogtepunt, maar net geen top 3 voor mij.

2.5 voor dit redelijke niet goede, niet slechte album.

Het klinkt mij teveel als een makkelijk tussendoortje in de oren, net of ze wel een paar goede nummers hadden gemaakt, maar niet genoeg om een album mee te vullen, en dat ze dat maar opgevuld hebben met wat onzinnige covers en andere van halen onwaardige nummers.

Ben wel blij dat ik hem heb, want de goede nummers zijn deze plaat zeker waard.

Heb de eerste 6 albums nu allemaal beluisterd, maar inderdaad de eerste 4 halen een erg hoog niveau, en hier lijkt het wel of de inspiratie wat zoek was, ook de hoes is de lelijkste van de eerste 6. Hadden ze daar nog iets moois van gemaakt dan luister je toch ook weer anders naar een plaat.

Diver down is een vrij flauw en inspiratieloos klinkend album dat terecht te boek staat als één van hun minste.De titel van het eerste en gelijk ook beste nummer verwoordt het eigenlijk prima.

Voor de rockwereld waren ze zeker een topact, maar met het US Festival kwam de "bevestiging" voor de hele muziek scene
Herman Brood is ook legendarisch om zn wijfen, gesnoof en drank. Het is het totale plaatje wat het legendarisch maakt.

Mijn eerste kennismaking met Diver Down was bij tv-zender Sky Channel, dat als eerste zender in Nederland continu videoclips uitzond. In de programmering kwam de videoclip van (Oh) Pretty Woman regelmatig langs. Vooral het intro vond ik erg goed: later bleek dit Intruder te zijn, dat met zijn zware synthesizer- en drumsound zomaar op voorganger Fair Warning had kunnen staan.
Bij de verschijning werd het album door velen als bijna Van Halen-onwaardig beschreven. Zie hier (even scrollen) bijvoorbeeld de kern van de recensie in Oor van Roberto Palombit.

Mijn beeld was hierdoor beïnvloed, maar toen ik (jaren later) Diver Down in z’n geheel hoorde, viel dat alleszins mee. De A-kant opent aardig met Where Have all the Good Times Gone. Oorspronkelijk van The Kinks, hier met sluw slepende en toch uptempo riff, het origineel overtreffend. Hang ‘em High is een snel juweeltje en magistraal is ook Cathedral, waar Eddie Van Halen verrassend ingetogen maar razendknap op zijn gitaar excelleert.
Bij het intro van Secrets dacht ik 10:15 Saturday Night van het debuut (1979) van The Cure te horen, waarna een ontspannen shuffle volgt; de zon schijnt vanuit je speakers. Hierna de single met dat ijzersterke voorafje Intruder, dat beukt als een heimachine. (Oh) Pretty Woman is me dan te braafjes.

De B-kant opent met die andere single Dancing in the Street, dat niet bij de band past. Tegelijkertijd ben ik onder de indruk van de muzikaliteit die ze hier tentoonspreiden, nu ze zo ver buiten hun comfort zone opereren. Gewoon goed in elkaar gezet. Neemt niet weg dat ik dit sowieso geen goed liedje vind, er is niet één versie die ik ervan kan waarderen…
Maar het in twee delen opgesplitste Spanish Guitars is dan weer zó ontroerend mooi en melodieus; ik heb het gisteren de halve dag lopen neuriën, wát een sterk liefdesliedje met z'n springerige gitaarlick; in dezelfde stijl als Angus Young het jaar ervoor op album For Those About to Rock liet horen.

Big Bad Bill is heerlijk jazzy, maar daar zal niet iedere hardrockfan voor open kunnen staan. Extra gedurfd van de band om dit te doen. Ook dit nummer zit goed in elkaar en de tekst verhaalt een herkenbaar fenomeen, waarbij pa Jan van Halen hoorbaar een goede klarinettist was. Leuk toch dat de jongens een nummer uit 1924 een nieuw jasje geven en hun vader in de volgspot zetten?
The Full Bug rockt dan lekker en daar is bovendien een mondharmonicasolo, alweer een nieuwe kleur in het schilderpalet van Van Halen. Dat geldt al helemaal voor uitsmijter Happy Trails met z’n a capella aanpak, oorspronkelijk de tune van een radioprogramma.

Voor mij vijf sterke nummers op de A-kant en op de tweede helft nog eens vijf. Beperk ik mij tot pure hardrock en gitaarmuziek, dan resteren er in totaal acht sterke nummers, waarvan drie instrumentaal. Met bovendien véél heerlijke gitaardetails vol speelplezier, gecombineerd met zomerse koortjes en sterke arrangementen. Niet altijd hard, maar wel muzikaal. Dit alles lekker vet geproduceerd door Ted Templeman: mij hoor je niet mopperen.