menu

Muziek / Algemeen / OORdelen

zoeken in:
avatar van Arrie
deric raven schreef:

P.S. Ik heb een verzoek naar een mod gestuurd om dit topic op te splitsen, en de discussie ergens anders voort te zetten; leest een stuk gemakkelijker, en zo kan dazzler gewoon doorgaan met het plaatsen van beknopte recensies bij de albums.

Sorry, maar wat mij betreft past de discussie hier goed in het topic, en maakt een apart discussietopic het er niet overzichtelijker op.

avatar van deric raven
Prima, leek mij overzichtelijker.

avatar van dazzler
OOR 1982/07

cover: Kim Wilde

artikels: ABC - Haircut 100 / Kim Wilde / Fehlfarben /
Jean-Marie Aerts / The J. Geils Band / Raven / American Gypsy / Brian Eno


The Fall - Hex Enduction Hour (1982)

(afbeelding)

The Fall is nog steeds het garagebandje dat zij altijd was. Mark E's working class-sneer is het handelsmerk. Zijn teksten zijn intelligent en rebels, maar helaas vaak ook nogal cryptisch. Het geluid van The Fall is primitief en ongepolijst. De niets vermoedende luisteraar wordt door de mangel gehaald. Fraaie principes maken nog niet per se goeie muziek. Rock and roll uit de onderwereld.

Bert van de Kamp ***

Brian Eno - Ambient 4 (1982)

(afbeelding)

De natuur blijkt hoogzwanger van muziek: wind, regen, vogels, de zee. Eno's bibliotheek van natuurgeluiden blijkt hier uitstekend van pas te komen. Oude banden vinden in gevarieerde snelheden nieuwe toepasbaarheid. Acht schilderijtjes, acht stemmingen, acht werelden. Een rijkdom aan klanken, waar je geleidelijk aan achter komt. Een album dat zal bewijzen erg lang mee te gaan.

Bert van de Kamp ****

Asia - Asia (1982)

(afbeelding)

Hoewel er op de hele elpee met bewonderenswaardige professionaliteit en inzet wordt gespeeld, is Asia louter te pruimen bij die nummers waarin de vier ras-muzikanten zich in de hand weten te houden. De nummers waarin dit daadwerkelijk gebeurt zijn op één hand te tellen en van de rest word ik erg zenuwachtig. Geen onverdeeld gunstig oordeel dus.

Harry van Nieuwenhoven ***

Men At Work - Business as Usual (1981)

(afbeelding)

Heel zorgvuldig gedoseerd, bevat Business as Usual een selectie van lekker in het gehoor liggende rockers en gedragen rock-ballades waarin men steeds aan de veilige kant van de rockstreep blijft. Van de instrumentalisten onderscheidt zich Colin Hay, die met zijn bijdragen op saxofoon, fluit en diverse toetsen voor het avontuur en de diepgang zorgt. Een leuke aanwinst aan het popfirmament.

Harry van Nieuwenhoven ****

Doe Maar - Doris Day en Andere Stukken (1982)

(afbeelding)

Doe Maar staat in instrumentaal opzicht voor volstrekt pretentieloos entertainment. Overigens klinkt het ska- en reggae-element op deze derde elpee volwassener dan ooit tevoren. Op twee punten blijft Doe Maar ongeloofwaardig. De groep bestaat uit wat oudere heren die in hun teksten typische hangovers van dertigers aansnijden. En de leadvocalen zijn eerder een geslaagd voorbeeld van anti-zingen.

Harry van Nieuwenhoven ***

Mötley Crüe - Too Fast for Love (1982)

(afbeelding)

De groep die volgens Sounds beter schijnt te zijn dan The Sweet, Mud, Slade, T-Rex, Gary Glitter en Motörhead bij elkaar. Mötley Crue ziet er uit als een kruising tussen Angel, Judas Priest en de New York Dolls; heel eng dus. De muziek is een soort heavy pop met behoorlijk gitaarwerk, lang niet onaardig en oké geproduceerd, maar geen sensatie. Kritisch beluisteren.

Kees Baars ***

Talking Heads - The Name of This Band Is Talking Heads (1982)

(afbeelding)

Deze dubbele live-elpee is niet zomaar een registratie van een aantal optredens. De platen bieden de luisteraar de mogelijkheid heel goed te analyseren wat voor interessante ontwikkeling deze intellectualistische groep in de loop der jaren heeft doorgemaakt. Daarbij komt nog dat het Talking Heads materiaal live niet die gespannenheid kent van de vier studio-elpees.

Harry van Nieuwenhoven ****

avatar van dazzler
OOR 1982/08

cover: The Jam

artikels: Powerplay / Rip Rig + Panic / Dave Edmunds /
jonge Jamaicanen / Nasmak / Maze / Phil Manzanera / The Jam


Spandau Ballet - Diamond (1982)

(afbeelding)

Diamond tekent zich iets scherper af tegen hun debuutelpee, maar blijft in zijn totaal een mager product. Twee schuldigen: de zwakke songs en vooral de productie. Het blijft te vaak in vormpjes hangen, er gebeurt niets. Bloedeloos kabbelt ook deze nieuwe Spandau verder, te zelfingenomen en te geisoleerd om nog met zelfkritiek aan nieuwe impulsen en nieuwe ideeën te werken.

Paul Evers **

Visage - The Anvil (1982)

(afbeelding)

Met een elektronische discobeat als een heipaal neuzelt de vage synthdisco maar door. Strange flirt in zijn teksten met Luigi Visconti en feewheelt wat weg over disco's, de nacht en het leven in het algemeen. Het is voor hem allemaal onbelangrijk. The Anvil is een niemendalletje, opgeblazen tot proporties die voor niemand dan Steve Strange en de zijnen bereikbaar zijn.

Paul Evers *

Motörhead - Iron Fist (1982)

(afbeelding)

Waardoor Iron Fist de meest geproduceerde Motörhead-elpee is geworden waarvan het geluid iets cleaner is dan dat van vorige Motörhead-bangers. Dit gekoppeld aan het feit dat de songs structuur dreigen te krijgen en de groepsleden hoorbaar meer aandacht aan de impact van hun songs besteden, zijn er toch veranderingen. Maar voor de rest bevat ook deze elpee geen langzaam nummer.

Harry van Nieuwenhoven ****

Rainbow - Straight Between the Eyes (1982)

(afbeelding)

Turner is een fantastische zanger die alles doorleefd en geloofwaardig kan overbrengen. Blackmore's kwaliteiten als gitarist staan buiten kijf, terwijl Rosenthal met zijn toetsen het instrumentale kader vaak opfleurt. Een geheel vol afwisseling dat zowel de adepten van het hardrock-genre als andere fans van gezonde en harde rock and roll-muziek zal aanspreken en je straight between the ears raakt.

Harry van Nieuwenhoven ****

Paul McCartney - Tug of War (1982)

(afbeelding)

Een gevarieerde elpee met rockwerk, ballads en nummers die daar tussenin zitten. McCartney leed jaren aan het Yesterday-syndroom. Nu heeft hij voor het eerst sinds lange tijd weer op grootscheepse wijze strijkers ingezet. Hoewel ik de afwerking en de productie iets te gepolijst vind, is het de zoveelste elpee van McCartney waarop hij bewijst een van de grootste songschrijvers van deze eeuw te zijn.

Roberto Palombit ****

Toto - Toto IV (1982)

(afbeelding)

De groep bestaat uit een studiomuzikanten die in staat zijn alles te spelen, waardoor een gerichte repertoirekeuze vaak moeilijk is. Op IV komen allerlei stijlen samen: Steely Dan-achtige LA-pop, melodische hardrock en funky en symfonisch werk. De groep speelt alles met gemak en doordat men drie sterke vocalisten in de band heeft, komen ook de zang en achtergrond-vocalen messcherp over.

Roberto Palombit ****

Killing Joke - Revelations (1982)

(afbeelding)

Het is mis met Killing Joke. Als zombies raggen ze door: bloedeloos en zonder kleur. Wat overblijft is een potsierlijke geluidsmuur die in samenhang met de inmiddels overbekende thematiek (hel, verdoemenis en Laatste Oordeel, ditmaal rechtstreeks uit het boek der Openbaring geklapt, zie titel) geen angst aanjaagt maar een zeurende hoofdpijn verstrekt. Een aspirientje.

Swie Tio **

Jethro Tull - The Broadsword and the Beast (1982)

(afbeelding)

De folk-trekjes zijn wat naar de achtergrond gedrongen, de altijd fraaie strijkarrangementen verdwenen en er is ruimte voor engagement. Maar voor het overige biedt deze in een Beastie- en Broadsword-kant verdeelde vijftiende elpee exact wat je van de groep mag verwachten. Zodat alle Tull-fanaten weer tevreden kunnen snuiven en de rest van de wereld ongestoord kan doorgaan met ademen.

Alfred Bos ****

The Gun Club - Fire of Love (1981)

(afbeelding)

Van grote invloed op de Chicago blues was Robert Johnson en die invloed is tevens in dikke lagen van Fire of Love af te scheppen, de overrompelende debuutplaat van The Gun Club. Huilende slide-gitaren (twee!), bezeten (en ik bedoel bezeten) vocalen en algehele overgave. Opzwepende rhythm and roll, regelrecht uit het moeras en druipend van het bloed. Duivels, hellehonden, voodoo, brrr.

Swie Tio *****

Zephyr
Prachtig stukje van Swie Tio over Fire of Love; en idd ***** waard. Superplaat !

avatar van Edwynn
Toto en messcherp? En drie sterke zangers? Hahahahaha.

Revelations is ook besproken door iemand die liever de nieuwe Boney M had behandeld.

avatar van dazzler
OOR 1982/09

cover: The Associates

artikels: Allez Allez / Killing Joke / Doe Maar / The Associates /
Schlaflose Nächte / The Clash / Wirtschaftswunder / The sound of Nijmegen


The Clash - Combat Rock (1982)

(afbeelding)

Het is geen verzameling van expliciete reggae-, jazz-, Caribische-, funk-, rap- en rocknummers, maar er wordt duidelijk geprobeerd om die stijlen logisch binnen ieder nummer te integreren, waarbij opvalt dat de raps belangrijker worden en vaak uitgroeien tot kleine hoorspelletjes. Toch zijn hun pogingen om met een nog sterker op henzelf gerichte fusiestijl te komen niet overal even goed uitgewerkt.

Herman van der Horst ***

Laurie Anderson - Big Science (1982)

(afbeelding)

Haar songs zitten heel ingenieus in elkaar, maar doen zeker niet koel of geconstrueerd aan. In feite is het juist erg emotionele muziek. Anderson legt heel origineel verbanden tussen de grote wereldvraagstukken en de kleine huiselijke problemen van alledag. Haar teksten zitten vol geestige wendingen en intelligente observaties. Stimulerend en inspirerend. Kunstmuziek voor fijnproevers.

Bert van de Kamp ****

Rory Gallagher - Jinx (1982)

(afbeelding)

De robuuste nummers zijn weer doortrokken met die wat stoere, nonchalante gitaarriffs en vrvallen door hun bondigheid nimmer tot oeverloos gefreak. Een combinatie van live-spontaniteit (en schoonheidsfoutjes) en alle voordelen die de studio biedt. Bij deze muziek sta je voor je er erg in hebt met een tennisracket voor de spiegel spastisch te doen. Het ongebreideld plezier straalt eraf.

Herman van der Horst ****

Status Quo - 1+9+8+2 (1982)

(afbeelding)

Geen Quo-feest zonder specifieke Quo-feestmuziek, moet de Quo-leden gedacht hebben. Want het is een ouderwets goeie en redelijk standvastige Quo-elpee geworden met elf mee-headbang-bare en uit simpele akkoordenschema's opgebouwde rock. 1982 is een elpee geworden waarop de formatie lekker stuwend en swingend tekeer gaat. Het resultaat zal zelfs het Quo-kamp aangenaam verrassen.

Harry van Nieuwenhoven ****

Van Halen - Diver Down (1982)

(afbeelding)

De leden van Van Halen staan bekend als grote lolbroeken en die levenslust straalt ook van hun muziek af. Het schrijven van nummers lijkt echter op net zo'n vrijblijvende manier te gebeuren, waardoor het materiaal elke diepgang ontbeert. Van Halen moet ophouden ons uitgewerkte repetities voor te schotelen, maar serieus rond de tafel gaan zitten en sterke nummers gaan schrijven.

Roberto Palombit **

Queen - Hot Space (1982)

(afbeelding)

Sinds Queen geen hardrock groep meer is, heeft ze haar identiteit verloren. Op Hot Space schotelt Queen de drie gangen voor waar ze hits heeft mee gescoord: hardrock, disco en het gevoelige liefdeslied. Er staan ook stamppot-werken op waarin een beetje van alles zit. Queen zuigt trends op als een vampier en verwerkt die uiterst vakkundig. Luister maar eens naar de monotone synthesizer-bas.

Roberto Palombit ***

Split Enz - Time and Tide (1982)

(afbeelding)

Ook Time and Tide is weer een topper. Zoals de hoes doet vermoeden is de muziek iets somberder dan op de vorige twee elpees, maar alles behalve doemdenkerig. De meeste bands hebben één bepaald geluid, Split Enz lijkt bij elke nummer een passend klankconcept te zoeken. Toch blijft het een herkenbaar geheel door de specifieke melodische opbouw en het stemgeluid van de gebroeders Finn.

Roberto Palombit ****

Crispy Ambulance - The Plateau Phase (1982)

(afbeelding)

Met loodzware percussiebijdragen, die regen uit de hemel neerdalen, monotone basinjecties, subtiele gitaarlijnen, atmosferische toetsenbijdragen en gekwelde vocalen wordt een decor opgetrokken, dat twee sterke tegenpolen kent. Opzwepende nummers die een gevoel van agressieve machteloosheid uitademen en dromerige nummers, vol escapisme en neo-psychedelische geluidseffecten.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Fixx - Shuttered Room (1982)

(afbeelding)

Doordachte composities, geraffineerd gearrangeerd en vooral superieur geproduceerd door Rupert Hine, die de potentie van de groep goed aanvoelt en volledig recht doet. Het merendeel van de tien nummers kan zo op single. Deze geblindeerde kamer is een debuut om trots op te zijn, een staaltje vakmanschap dat doet vermoeden dat The Fixx nog wel eens een heel grote kan worden.

Alfred Bos ****

avatar van dazzler
OOR 1982/10

cover: Iron Maiden

artikels: wereldrecord nieuw Duits / Ry Cooder / Toto / Iron Maiden
/ The Fixx / compact disc / punkplaten / Throbbing Gristle / Japan

pinkpop krant : Doe Maar / Au Pairs / Kid Creole
& The Coconuts / Y & T / Saga / Mink DeVille / ZZ Top


Thomas Dolby - The Golden Age of Wireless (1982)

(afbeelding)

Zijn muziek kent twee uitersten. Daar waar de synthesizers jagen op de digitale ritmebox, wordt het elektronische dansmuziek genoemd. En daar waar de ballade melodisch in het luchtledige zweeft, is er sprake van dromerige atmosfeer-muziek. Dolby geeft de elektro van 1982 een universele ziel, een tijdloze melodie, een kloppend ritme. Hij maakt popmuziek weer tot een respectabel ambacht.

Paul Evers ****

Joe Cocker - Sheffield Steel (1982)

(afbeelding)

Heeft Joe Cocker eigenlijk wel eens een werkelijk slechte elpee gemaakt? Nauwelijks. Hij zou zelfs met het Cocktail Trio nog een acceptabele elpee kunnen maken. Op Sheffield Steel vinden we de ritmesectie Sly & Robbie. Geen fratsen, maar een uiterst doelmatig en strak gespannen basis-constructie, die geheel in dienst staat van de tien met zorg gekozen songs en natuurlijk Cockers stem.

Herman van der Horst ****

Camel - The Single Factor (1982)

(afbeelding)

Het is een plaat met elf geheel op zichzelf staande nummers. Hoewel het melodieuze en poppy symfonische rockgeheel op een redelijk niveau staat, is The Single Factor per saldo toch niet meer dan een interessante solo-elpee van Andy Latimer onder de naam Camel en stelt de plaat teleur na de duizelingwekkende klasse van Camel's voorlaatste. We wensen de groep van harte beterschap toe.

Harry van Nieuwenhoven ***

The Associates - Sulk (1982)

(afbeelding)

Het probleem van de hele plaat is de productie en zeker niet de songs. Dit probleem doet zich gelden in de weergave van de keyboards en vooral de drums. Een goede producer had met een wat inventiever en waarschijnlijk soberder benadering van Sulk één van de beste elpees van 1982 kunnen maken, terwijl nu ... ik weet het niet, volgens mij heeft het Schotse gouden duo zich behoorlijk vertild.

Bram van Splunteren ***

Mike Oldfield - Five Miles Out (1982)

(afbeelding)

Wat een gedrocht. De Uileann pipes van Chieftain Paddy Maloney met het slagwerk van Carl Palmer. Wanneer leert het inmiddels groot geworden kind nu eens een fatsoenlijke instrumental schrijven? Want wanneer hij zijn mond open doet, gaat het gelijk nergens over. Amateur-aviateur Oldfield strooit via de vocoder met technische termen als IMC. Helaas is het allemaal Kilo Uniform Tango.

Jan Libbenga *

The Cure - Pornography (1982)

(afbeelding)

Op Pornography zoekt The Cure het in extremen. Tolhurst krijgt de gelegenheid om het ene stevig doortimmerde werkstuk na het andere af te leveren en van de bas van Gallup krijg je last van de plexis solaris. De zang van Smith is zenuwslopender dan ooit. Is het einde dan echt nabij? Maar ik moet oppassen. Kan best zijn dat ik het over vijf weken de beste Cure plaat aller tijden vind.

Bert van de Kamp ***

The Alan Parsons Project - Eye in the Sky (1982)

(afbeelding)

Zoals vanouds wordt op Eye in the Sky weer een blik leadzangers opengetrokken die hun kunstjes vertonen tegen de achtergrond van meeslepende instrumentaties (compleet met een uit 95 man bestaand orkest). Het eindresultaat heeft weliswaar een muzikale vernieuwingsdrang van nul komma nul, maar is dankzij de uitgekiende productie en het kraakheldere commercieel geslaagd.

Harry van Nieuwenhoven ****

Jean Michel Jarre - Les Concerts en Chine (1982)

(afbeelding)

Dankzij een aantal speciaal voor de gelegenheid geschreven nummers, die hij uitvoert met The Peking Conservatoire Symphony Orchestra en waarin een zeer aparte confrontatie plaatsvindt tussen echte Chinese en elektronische muziek, drukt Jarre een specifiek Chinese stempel op deze live-plaat. Hoewel ik dubbele live-elpees veel te dure marktvullertjes vind, knijp ik graag een (spleet)oogje dicht.

Harry van Nieuwenhoven ***

Kid Creole and the Coconuts - Tropical Gangsters (1982)

(afbeelding)

Het Creole mengelmoesje funk-salsa-disco-latin-jazz-reggae-rumba etc. bestaat nog altijd, maar de disco-dreun overheerst. Speels in zijn dollen met serieuze en lacherige zaken is de Creool echter wel gebleven, met name in zijn teksten. De subtiliteit en grotere diversiteit van eerdere platen wordt gemist. Maar het swingt als een trein en heeft nog wat om het lijf ook.

Paul Evers ****

Mathilde Santing - Mathilde Santing (1982)

(afbeelding)

Santing gebruikt haar stem hier nogal statisch en voor het etaleren van haar vaardigheden. Mathilde Santing is een technisch perfect en mooi maar veel te steriel debuut van een zangeres die sterk gebaat zou zijn bij een tweede sterke man of vrouw, die haar voorziet van oorspronkelijk materiaal, meer spannende en minder arty instrumentaties en die in staat is meer emotie uit haar stem te halen.

Harry van Nieuwenhoven ***

Magnum - Chase the Dragon (1982)

(afbeelding)

Hoewel er kritische kanttekeningen te maken zijn, is het resultaat vooral qua uitvoering en in technisch opzicht indrukwekkend. Evenals Kansas en Styx beweegt Magnum zich in een gespierde maar toch melodieuze mengvorm van symfonische en hardrock. De groep kiest niet voor een gevarieerde selectie van rockers en ballades, maar brengt in ieder nummer klank- kleur- en tempoverschillen aan.

Harry van Nieuwenhoven ****

Frank Zappa - Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch (1982)

(afbeelding)

Frank gaat ondertussen gewoon door. Hij is de enige artiest die probleemloos iedere maand een goede elpee zou kunnen afleveren. Op Ship ... staan soorten muziek die hij ons al eerder voortoverde (wat wil je, de duizendpoot heeft al van alles gedaan), maar wel van een hoog niveau. Verrassend is deze plaat niet, maar Zappa biedt ons wel weer kwaliteit.

Roberto Palombit ****

avatar van dazzler
OOR 1982/11

cover: Stones in Nederland

artikels: Mick Jagger / Keith Richards / da afbraak van het Kurhaus / God in Frankrijk / Schaduwstones
/ Nina Hagen / The Cure / compact disc revisited / Thompson Twins / Dexy's Midnight Runners


Kim Wilde - Select (1982)

(afbeelding)

Kim zingt onderkoeld, een tikje ruig en en wild,, maar berekend en afgepast. Kim per elpee is mij te veel, maar op haar favoriete afstand, de 45 toeren, blijft zij sterk bezig met slimme, zuigende popmuziek. Op Select is daar het een en ander van terug te vinden en de liefhebber zal met de hele plaat misschien uit de voeten kunnen. Select is makkelijke en meegaand. Het is ene plaat van nu.

Paul Evers ***

Modern English - After the Snow (1982)

(afbeelding)

Modern English heeft het raam wijd open gezet voor een verzameling frisse winden: een achttal tintelende voorjaars-surprises vol prikkelende warmte en kleur. Herkenbaar, dat nog wel, maar onnoemelijk rijker en lichter dan voorheen, doorregen met sprankelende melodieën e en glinsterende vocalen. Poppy without being soppy. De wonderbaarlijke wereld van de pop. It's a hit!

Swie Tio ****

Duran Duran - Rio (1982)

(afbeelding)

Klonk Duran Duran in al haar onderschatte kwaliteit vaak nog te krampachtig in het zoeken naar een eigen identiteit, Rio ademt een ongekend zelfvertrouwen uit. Duran Duran heeft haar geluid gevonden: soepel en losjes uit de pols, één vloeiend geheel van natuurlijke swing en ruggengraat. Onweerstaanbaar stampend in uptempo nummer en prachtig mooi in glijdende ballades.

Swie Tio ****

Discharge - Hear Nothing See Nothing Say Nothing (1982)

(afbeelding)

De bittere furie waarmee Discharge tekeer gaat, is er één waarbij een band als Crass verbleekt. Op deze eerste echte elpee voeren ze weer een manische kruistocht tegen oorlog en geweld. Vertaald in muziek die niet anders klinkt dan voorheen: meedogenloos hard, meedogenloos snel en meedogenloos eentonig. Hoe lelijk en voorspelbaar ook, een warm pleidooi voor menselijkheid.

Swie Tio ***

avatar van Rudi S
dazzler schreef:


Op Pornography zoekt The Cure het in extremen. Tolhurst krijgt de gelegenheid om het ene stevig doortimmerde werkstuk na het andere af te leveren en van de bas van Gallup krijg je last van de plexis solaris. De zang van Smith is zenuwslopender dan ooit. Is het einde dan echt nabij? Maar ik moet oppassen. Kan best zijn dat ik het over vijf weken de beste Cure plaat aller tijden vind.

Bert van de Kamp ***


dat kwam niet echt meer goed tussen Bert en Robert.
Ook de rest van de critici lieten The Cure hier liggen (eerst wel vallen).
Later (veel later) kwam er dan toch nog een rehabilitatie van dit album.

avatar van dazzler
Die rehabilitatie kondigt hij toch ook al aan in zijn laatste zin.
Ik denk dat Pornography vandaag nog steeds mensen in verwarring brengt
en dat de status van groei-album nog steeds erg van toepassing is.

avatar van LucM
Pornography heeft nu nog steeds voor- en tegenstanders, ook bij de Cure-fans. Ik heb er een dubbel gevoel bij: enerzijds gewaagd en origineel met enkele prima songs, anderzijds te bombastisch en te overgeproduceerd, ik verkies de sobere aanpak van 17 Seconds.
Disintegration is een album dat het midden houdt tussen die 2 albums, wellicht de reden waarom dat het succesvolste en populairste Cure-album werd (ook mijn favoriete Cure-album).

avatar van herman
Faith kreeg ook al een negatieve recensie van Oor. Voor mij zijn Faith en Pornography juist de twee beste platen van The Cure.

Misterfool
die beoordeling van five miles out

avatar van dazzler
herman schreef:
Faith kreeg ook al een negatieve recensie van Oor. Voor mij zijn Faith en Pornography juist de twee beste platen van The Cure.

Ook dat wil ik nuanceren.
Faith was okee voor de fans, aldus OOR, maar toonde onvoldoende progressie.

avatar van Rudi S
dazzler schreef:
Die rehabilitatie kondigt hij toch ook al aan in zijn laatste zin.
.

Nee hoor, hij heeft het enkel over zichzelf en dat kwam dus nooit meer goed.

avatar van IllumSphere
herman schreef:
Faith kreeg ook al een negatieve recensie van Oor. Voor mij zijn Faith en Pornography juist de twee beste platen van The Cure.

Helemaal akkoord!

avatar van Rudi S
Faith is ook hier favoriet.

avatar van LucM
Faith ging stilistisch verder op hun doorbraakalbum 17 Seconds maar de sfeer was duidelijk grimmiger waar dat die bij 17 Seconds meer romantisch en melancholiek was. Op Pornography ging The Cure soms te ver in de bombast en theatraliteit, begrijpelijk dat ze nadien terug meer de poppy kant insloegen. Disintegration was een album waar de beste kanten van de albums 17 Seconds, Faith, en Pornography in één geheel samenkwamen. Overigens wordt dit album zowel door de critici als het publiek (waaronder ook die op MuMe) het meest gewaardeerd.

Opmerkelijk dat Duran Duran hier erg positieve kritieken krijgt nadat hun debuut in de grond werd geboord.

Cured
Vind Faith ook de beste, maar Pornography is in al zijn gekte ook een bijzonder album.

avatar van herman
17 Seconds vind ik dan ook weer niet zo speciaal. Er staan wel wat aardige nummers op, maar eigenlijk vind ik het niet meer dan een opmaat voor Faith.

avatar van Mjuman
herman schreef:
Faith kreeg ook al een negatieve recensie van Oor. Voor mij zijn Faith en Pornography juist de twee beste platen van The Cure.


17 Seconds - of het moest een van de (betere) singles-compilaties zijn - is imo het beste Cure-album: minimalisme ten top; kaler kon je muziek bijna niet meer maken, muziek die alleen naar zichzelf leek te verwijzen, in een bijna skeletachtige ontdaanheid van klanken. Faith heb ik even mee moeten worstelen, maar komt na 17 secs. En Pornography heb ik nimmer serieus kunnen nemen. Heeft 17 secs de elementaire, basale, etherische esthetiek van (bijv) de dom in het Zweedse Västerås; Pornography heeft de pompositeit, de overdaad, 'the urge to impress, van de Sint Pieter; over the top: de esthetiek grijpt je bij de strot - maar wil je dat?

avatar van LucM
Ik ben ook meer voorstander van het minimalisme van 17 Seconds, The Cure beheerste daar de kunst van het weglaten.

avatar van Rudi S
Nou , Cage beheerste de kunst van het weglaten, dit is de beste uitvoering:
YouTube - John Cage's 4'33"

avatar van dazzler
OOR 1982/12

cover Laurie Anderson

artikels: Blondie / The Rolling Stones / Laurie Anderson / The Frog / Status Quo /
Martin Rushent / Altered Images - Pete Shelley / Andreas Dorau / Theatre of Hate


Roxy Music - Avalon (1982)

(afbeelding)

De nummers beginnen om vervolgens in hetzelfde tempo te eindigen. In de tussentijd is er niets anders gebeurd dan dat de elpee verder is gevuld. Vooral de twee instrumentale niemendalletjes staan als een lul op een slagroomtaart. De twee ballades zijn wel mooi maar ook veel te melig om echt te overtuigen. Het enige positieve punt is dat de dansbaarheidsfactor vrijwel steeds hoog is.

Harry van Nieuwenhoven **

Steve Miller Band - Abracadabra (1982)

(afbeelding)

Men produceert hier een typisch Amerikaans licht new wave-achtig rockgeluid met aanstekelijke maar vederlichte pop-melodietjes.Hoewel er nummers zijn die het oude geluid enigszins benaderen, zal er vrijwel geen Miller-fan zijn die zijn idool direct herkent. Hoewel zij Abracadabra een moedige plaat zullen vinden, zullen zij van de resolute muzikale koerswijziging geen chocolade kunnen eten.

Harry van Nieuwenhoven ***

Genesis - Three Sides Live (1982)

(afbeelding)

De Engelse uitvoering heet Four Sides Lives en omvat uiteraard vier live-kanten. De vierde kant van de Nederlandse uitvoering wordt gevuld met vijf studio-opnamen die in Engeland in de vorm van een ep zijn uitgebracht. Opvallend is wel dat het oude materiaal spannender klinkt dan het nieuwe materiaal dat soms een monotone brij met een discobeat is.

Harry van Nieuwenhoven ***

Blondie - The Hunter (1982)

(afbeelding)

De rest is Blondie in ouderwetse vorm, veelal aangevuld met een percussiever geluid. Omdat men zaken als speelsheid en gezelligheid hoog in het vaandel heeft staan, is The Hunter een echte zomerplaat die je opzet met de ramen en deuren open. Blondies nieuwe instrumentale lijn voor de jaren 80 is nog niet helemaal uitgekristalliseerd, maar na KooKoo is de plaat een verademing.

Harry van Nieuwenhoven ***

Raven - Wiped Out (1982)

(afbeelding)

Binnen de songkaders permitteren de groepsleden zich dusdanig veel individuele bewegingsvrijheid dat er voor zang-melodieën soms geen ruimte meer overschiet. Ondanks het feit dat Raven met Wiped Out een instrumentaal hoogstaande elpee heeft afgeleverd, lijkt het me raadzaam te bezinnen of een keuze tussen gezongen dan wel instrumentale hardrock niet beter meteen kan worden gemaakt.

Hans van den Heuvel ***

Saxon - The Eagle Has Landed (1982)

(afbeelding)

De door de groep geproduceerde nummers knallen vlijmscherp uit de speakerkasten. Zanger Biff haalt hoger uit dan we live van hem gewend zijn en door de drumer klinken de nummers heavier en sneller dan de studioversies. Echte virtuozen kent Saxon niet, maar de inzet, het werktempo en het hechte groepsidee doen zonder meer sympahtiek aan.

Hans van den Heuvel ****

Richard & Linda Thompson - Shoot Out the Lights (1982)

(afbeelding)

Zijn muziek is geworteld in uiteenlopende muzikale tradities, klinkt zowel degelijk als vertrouwd, maar zal door een jonge generatie nauwelijks begrepen worden. In principe is er weinig verschil tussen Shoot out the Lights en het alweer drie jaar oude Sunnywise. De plaat is hooguit minder gevarieerd, de composities sterker en Thompsons gitaar-capriolen wederom indrukwekkend.

Jan Libbenga ****

The Rolling Stones - "Still Life" (American Concert 1981) (1982)

(afbeelding)

Het repertoire behelst een representatieve dwarsdoorsnee van de drie Feyenoord-shows en dat wil dus zeggen recent werk van hun laatste drie elpees. De sterren zijn ongetwijfeld Wood en Richards. Elkaar aanvullend houden ze voortdurend een prachtige loodzware, scheurende en gierende gitaarmuur omhoog. Still Life draai ik keihard, de buren kunnen even barsten.

Herman van der Horst ****

avatar van Sir Spamalot
Raven - Wiped Out: . Vorige week zag ik een (opgenomen) documentaire over Roxy Music, toffe muziek zeg! Ik ben benieuwd wat de heren van Oor zullen zeggen van 1984 en 1986, de laatste een absolute topjaar in Metal.

avatar van dazzler
Halverwege jaargang 1982 vallen me twee zaken op.

Ik begin stilaan genoeg te krijgen van de veelschrijverij van Harry van Nieuwenhoven.
Het aantal keren dat hij de plank volledig misslaat wordt stilaan potsierlijk in mijn ogen.
Als hij opduikt bij platen die ik goed ken, slaagt hij er zelden in om ze correct aan te voelen.

Het zal jullie zijn opgevallen dat Kees Baars minder van de partij is.
Die werd een paar maanden geleden winnaar van de poll der minst geliefde recensenten.

Van Nieuwenhoven eindigde trouwens op de tweede plaats.

Zo, dat moest ik even kwijt.

avatar van dazzler
OOR 1982/13

cover: U2

artikels: Normaal / Bryan Ferry / The Scorpions / U2 /
Oku Onuora / Fleshtones / Die Neue Deutsche Welle / Alan Vega


King Crimson - Beat (1982)

(afbeelding)

Inmiddels heeft Adrian Belew de Talking Heads verlaten om zich op KC te kunnen concentreren, maar Beat valt me toch enigszins tegen. Het is een goede elpee die de bonussen mist van Discipline. De nummers zijn ook minder toegankelijk. Er valt natuurlijk voor de attente luisteraar genoeg te genieten. Ondanks de kritiek, kan ik iedereen deze elpee toch aanraden. Soms eis je te veel van je troetelkind.

Roberto Palombit ***

John Cougar - American Fool (1982)

(afbeelding)

Met American Fool maakt Cougar een redelijke kans om op Amerikaanse schaal door te breken, want het muzikaal concept is modieus zonder opportunistisch te zijn, terwijl de uitwerking ervan eveneens weloverwogen aandoet. Op de keper beschouwd is het compositorisch materiaal op American Fool tamelijk eenvormig, wat er bij nauwkeurige beluistering toe leidt dat de aandacht al vrij snel verslapt.

Geert Henderickx ***

Madness - Complete Madness (1982)

(afbeelding)

Madness is een unieke groep. Een slimme mengeling van aanstekelijke pop en dansbare ska.. Het is de gave om nonchalant de ene klassieke hitsingle na de andere uit de mouw te schudden. Het is niet onze gewoonte verzamelelpees te bespreken, maar voor de ultieme feestplaat Complete Madness met zestien klassieke non-stop dancing singles maken we graag een uitzondering.

Harry van Nieuwenhoven ****

Cabaret Voltaire - 2X45 (1982)

(afbeelding)

De composities komen op intuïtieve wijze tot stand en worden abstracte klankschilderingen. Muziek voor een minderheid, want een knieval voor de commercie is hier voorlopig ondenkbaar. Ook al is het gevaar voor formularisering groot en maakt teveel luisteren van mij nog een grotere neuroot. Toch zou ik deze Cabaret Voltaire aan een ieder die in eigentijdse muziek is geïnteresseerd willen aanraden.

Bert van de Kamp ****

Joe Jackson - Night and Day (1982)

(afbeelding)

We zien Joe voornamelijk in jaquet achter de piano op een in New York geschreven, opgenomen en eveneens op die stad geïnspireerde plaat. Geen reggae, geen gitaren, maar vooral losjes uit de pols swingende latin en met behulp van toetsen en percussie nadrukkelijk en stijlvol gearrangeerde songs. Met de bekende wat cynische vorm van observeren en een milderende toon in de ballads.

Herman van der Horst ****

Cured
Dat verhaal over Avalon kan ik me wel aardig in vinden, maar ben wat milder. Ik heb het album zelf ook, maar meer uit nostalgie, dan dat ik het zo goed vind. Het zou van mij een ster of 3 krijgen, maar dan houdt het wel op. In de verste verte niet meer de topvorn van de de 1e helft van de 70's.

avatar van vigil
Cured schreef:
Dat verhaal over Avalon kan ik me wel aardig in vinden, maar ben wat milder..

Geen lul op een slagroomtaart?

Gast
geplaatst: vandaag om 09:55 uur

geplaatst: vandaag om 09:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.