Modern English - Mesh & Lace (1981)

"Fill him up, he will respond!" (The Token Man), ik zit hier weer helemaal in even. Wat een geniaal album is dit toch op sommige punten

Iedereen die van vroege jaren tachtig postpunk/new wave houdt zou dit album eens moeten luisteren! Hoe actueel klinkt dit album weer in 2007! Met al die retro-bandjes van de nu-wave tegenwoordig.

Gathering Dust

Move In Light

Grief

Black Houses

(Gathering Dust natuurlijk ook, maar dat is een single die origineel niet op deze plaat staat)

Ik vind Modern English toch een beetje new wave band van net niet, ondanks dat de eerste twee albums goed zijn.
Dit is me misschien toch iets te rauw, terwijl de opvolger zowel instrumentaal als vocaal veel mooier klinkt, maar die is me dan weer te lichtvoetig.
Als ik moet kiezen gaat Mesh and Lace boven After the snow, er staan een aantal geweldige nummers op.

Ik vind deze ook net even wat scherper en contrastrijker. Verkies de laatste tijd toch meer dit album dan 'After the snow'.

Mee eens Mordor.Het beste album van Modern English en ook weer uit 1981! Dit is een uiterst experimenteel en gedurfd album. Ook de toevoegingen mogen er wezen. Ik denk dat ze dit album nog gemaakt hebben voordat de record labels begonnen te zeuren om meer commerciele muziek te maken.

Geniale cd van een toch wel onderschatte band. Hoewel ik het vanaf Ricochet Days ook niet meer om aan te horen vind...

Ik heb zojuist enige nummers van dit album beluisterd Het kan me tot zover wel bekoren. Ben benieuwd hoe deze verder klinkt. Gathering Dust is in ieder geval alvast een puik nummer. Hopelijk is de rest ook zo! Tot dan!

Het is een lekkere plaat, Alicia!

Heftig.

Dit is een hele vette post-punk plaat. Met 16 Days als opener word je direct opgezogen in de sfeer van een underground wereld. De spanning wordt mooi opgebouwd met een flanger, onheilspellende 'radiostemmen' en de bas komt er vet inzetten en daarna de strakke drums. De donkere sfeer wordt vastgehouden in de volgende nummers. Invloeden van een band als Joy Division zijn duidelijk terug te horen. Dit is kortgezegd de Pornography van Modern English, maar wel al een jaar voor die van The Cure, die de lijn nog wat verder heeft doorgetrokken.

Heb de cd met bonustracks bij mediamarkt gevonden voor 3,99! Heb de elpee ook nog maar die kraakt
Als een gek. Wel beste album van ME

Loodzwaar wave album wat gedeeltelijk ten onder gaat aan zijn eigen ambities.Sommige nummers zijn te lang uitgesponnen andere zijn eenvoudigweg niet sterk genoeg.Toch staat er ook veel moois op Mesh and lace,nummers als Black houses en Just a thought lijden niet aan het eerder genoemde euvel en verder blinkt de totaal sound uit in originaliteit.Interessante maar niet over de hele linie overtuigende plaat.Misschien zit er nog rek in......

Ja, behoorlijk zware kost maar wel erg goede zware kost.

Thief en The Token Man vormen het fantastische middenstuk

Ik heb ook de versie met bonustracks

Seventeen Seconds voldeed niet. Fiction Tales idem. Maar kant A van Mesh & Lace is direct de juiste vriend momenteel. Want recent baan opgezegd en de onzekerheid die dit met zich meebrengt verdient bijpassende muziek. En dat doet Mesh & Lace. Heerlijk snelle en hypnotiserende baslijnen, gierende gitaren, strakke drums.

Token Man op kant B...

Prima zo, en we houden die donkere sombere wave nog even vast want In The Flat Field is al uit de platenkast getrokken en mag de stemming hoog.. eh laag houden.

Joy Division fans kunnen deze blind aanschaffen.

Inderdaad goeie plaat, en Gathering dust is een beauty.

16 Days was destijds de opener van het album en niet voor niets. Het ademt precies die onrustige dreigende sfeer van de jaren 80. Dit album is gewoon een meesterwerkje en hoe vaker je het draait hoe beter het wordt. Klonk dit 10 jaar geleden nog gedateerd dat kan je nu niet meer zeggen met al die goede postpunk revival bands van vandaag. Zo zie je maar dat het altijd een kwestie van tijdgeest is en dit album past heel goed in de huidige wat mij betreft.

In de jaren 80 kende ik deze band niet, hooguit van een enkel liedje op de dansvloer misschien. Je had ook zoveel interessante bands toen. Na de punk brak er een explosie van creativiteit uit begin jaren 80 in het alternatieve circuit dat je wat mij betreft kunt vergelijken met de jaren 60. Anno 2019 maken we een heuse revival mee van wederom veel nieuwe interessante postpunk bandjes. Eigenlijk grijpen ze allemaal terug op dit geluid. Dit album is in al zijn eenvoud tegelijk ook zo rijk aan variatie binnen de grenzen van de postpunk natuurlijk. Mag je dit na 'grotere' bands als Joy Division of The Cure origineel noemen? Ik vind van wel omdat ook deze band tot de eerste generatie postpunk bands behoorde. Blijft een heel goed album dat de tand des tijds kennelijk heeft doorstaan en dat zegt ook wat. Namelijk dat deze muziek tijdloos is. Over 20 jaar wordt er nog steeds postpunk gemaakt o.a. geïnspireerd door dit album.

Sterke plaat uit "81".

Grimmige spannende postpunk/new wave wat goed in elkaar steekt. Opvallend lang uitgesponnen ook vaak. Misschien soms iets te ambitieus, maar er is wel werk van gemaakt.
De spanningsboog die wordt gecreëerd is voorbeeldig en naast de zware sound weet de band het fraai in te kleuren door gebruik te maken van functionele soms wat spacey sounds.
Vrolijk is het allemaal niet, maar dat was in het alternatieve circuit in de prille 80's ook not done.
Brommende bas, ijzig gitaarwerk en sombere melodielijnen.
Paar prima bonustracks ook trouwens.

Niet de bekendste band uit dit genre. Maar dit debuutalbum heeft mij aangenaam verrast.

Een klassieker in het genre inderdaad. De bonustracks zijn een mooie aanvulling en ik heb het vermoeden dat deze oorspronkelijk ook bedoeld waren voor dit debuutalbum maar waarschijnlijk vanwege de kosten zijn weggelaten. Gezien de 'korte' speelduur destijds van een LP lieten ze het bij 8 originele songs. Mijn beoordeling betreft dan ook het origineel zonder Gathering Dust en Swans on Glass en die hadden naar mijn mening wel op het origineel mogen staan. 51 minuten kan nog net op vinyl geloof ik. Hoe dan ook is de cd versie een mooi alternatief hoewel ik 4 van de 7 bonustracks minder goed vind.

Ik was vanaf de vroege jaren 80 een trouw fan van het 4AD label en kocht in het begin alles blind, de combinatie van de arty hoezen met de donkere stemmige muziek trok mij aan als een magneet. Dat geldt ook voor dit album ook al heb ik hier wat een haat/liefde verhouding mee. Maar het eerste nummer knalt er zo lekker in dat de muzikale wedstrijd eigenlijk al beslist is voordat de plaat beluisterd is. Met andere woorden alleen om dit nummer is de plaat al het aanschaffen waard. Met het latere poppy werk van Modern English heb ik minder en het nichterige I Melt With You vond ik destijds echte afschuwelijk, totaal niet des 4AD's. Toen 4AD meer de pop kant uitging verdween mijn interesse daarmee ook.

Dan wil ik een lans breken voor de bewerking van dit nummer door de band en Cocteau Twins uit 1983,
Sixteen Day Reprise.

Ik neem aan dat je hiermee deze Sixteen Day Reprise bedoelt?

Die versie vind ik toch veel minder, te statisch door de drumcomputer. De Modern English versie heeft de jagende drums en beklemmende sfeer in de beste Joy Division traditie. Indrukwekkend nummer en zo typisch jaren 80. Koude oorlog, protesten tegen kerncentrales/kernwapens, dreiging van Rusland etc.

Ben het wel met je eens dat het tweede album van Modern English - zie mijn opmerkingen aldaar - minder wavistisch is, maar vwb Sixteen Days (Reprise) wil ik toch straks even graag contra-expertise toepassen, vinylistisch dan wel - Premo en ik gaan als OW'er nl way back - Cocteau Twins in de Meervaart

De track staat op de debuut 12" van This Mortal Coil, Sixteen Days - Gathering Dust waarop ook Song to the Siren.

Ik heb de Cocteau Twins 1 x live gezien in Vera (Groningen) was ten tijde van hun Treasure album als ik het mij goed herinner. Kan ook Garlands zijn, maar volgens mij was het Treasure. En dan te bedenken dat Liz Fraser later een bedrag van 1,5 miljoen pond kon krijgen voor een eenmalig optreden/tourtje. Dat heeft ze geweigerd, kijk DAN ben je nog eens principieel.

Dit album zojuist weer eens gedraaid, dwz de A-kant, en grappig genoeg vond ik wat eerdere aantekeningen terug: "intensiteit van The Sound, onheilspellend, ongepolijst en afstandelijk".

Eerlijk is eerlijk vind ik de versie van This Mortal Coil - Sixteen Days / Gathering Dust (1983) beter, ondoorgrondelijker, scary (m.n. de zang van Liz). Die 12" begint met Sixteen Days, loopt over in Gathering Dust, waarna Song to the Siren volgt, om ten slotte af te sluiten met de - strakke mechanistische - versie Sixteen Days (Reprise); die sandwich smaakt erg goed en daarom alleen vind ik deze versie de voorkeur hebben. De bonus is dan ook nog eens niet te versmaden, het nog steeds kippenvel leverende Song to the Siren