Modern English - Mesh & Lace (1981)

Dit is een hele vette post-punk plaat. Met 16 Days als opener word je direct opgezogen in de sfeer van een underground wereld. De spanning wordt mooi opgebouwd met een flanger, onheilspellende 'radiostemmen' en de bas komt er vet inzetten en daarna de strakke drums. De donkere sfeer wordt vastgehouden in de volgende nummers. Invloeden van een band als Joy Division zijn duidelijk terug te horen. Dit is kortgezegd de Pornography van Modern English, maar wel al een jaar voor die van The Cure, die de lijn nog wat verder heeft doorgetrokken.

Loodzwaar wave album wat gedeeltelijk ten onder gaat aan zijn eigen ambities.Sommige nummers zijn te lang uitgesponnen andere zijn eenvoudigweg niet sterk genoeg.Toch staat er ook veel moois op Mesh and lace,nummers als Black houses en Just a thought lijden niet aan het eerder genoemde euvel en verder blinkt de totaal sound uit in originaliteit.Interessante maar niet over de hele linie overtuigende plaat.Misschien zit er nog rek in......

Toch licht overgewaardeerd vind ik. Waar al eerder is gezegd is dat de plaat voornamelijk om de sound draait, geldt dit ook voor mij. Deze sound is inderdaad heerlijk, maar voor mij compenseert dat niet genoeg voor de toch wat tegenvallende nummers. Ik zie in sommige commentaren de vergelijk met Joy division, maar ik vind bij joy division toch meer melodie terug in de nummers. Zo nu en dan moet ik bij de zang denken aan wire trouwens, maar dit geheel ter zijde.

Dankjewel voor de tip, Premonition. Een bullseye-tip. Wat een indrukwekkende plaat met een geweldig intimiderend wanhopig-desolate sfeer. Het overkomt mij niet al te vaak, maar na één luisterbeurt zet ik al in op 4,5* en schaar ik het album op hetzelfde niveau als The Sound, Joy Division, Virgin Prunes en Bauhaus. Hopelijk behoudt deze verrassingseffectbonus bij latere draaibeurten de score en/of zit er zelfs een perfecte score in. En die hoes is al net zo mooi als The Sounds 'From The Lions Mouth'. Gezien jouw normering ben ik zelfs een stuk enthousiaster dan jij.

New wave mag een containerbegrip zijn (gelukkig, ik hou van afwisseling!), dat geldt in mindere mate ook voor de tegenwoordig gangbare term postpunk. Die wordt gehanteerd voor mijn vorige halte bij Scars en evenzo voor Modern English en hun debuutelpee Mesh & Lace. Toch klinken de twee heel anders.

Wie vindt dat Joy Division te weinig muziek heeft uitgebracht zal wellicht vrolijk worden van deze Modern English uit april 1981. Ik kwam de groep bij mijn reis door het land van new wave eerder tegen met non-album single Gathering Dust, te vinden op verzamelaar Life in the Gladhouse en op de latere cd-editie (1992) van Mesh & Lace is het de opener. Maar eigenlijk begint het album met de onheilspellende klanken van 16 Days, waarna de drums gaan rollen, net als op volgende nummer Just a Thought. Uptempo doomwave, ik vind het héérlijk!

Slechts twee jaar eerder begon de groep in Colchester, Essex met het drietal van zanger Robbie Grey, gitarist Gary McDowell en bassist Michael Conroy. De twee laatsten doen bovendien de nodige achtergrondzang, waardoor het nogal eens tweestemmig wordt. Later voegen toetsenist Steven Walker en drummer Richard Brown zich bij de groep, die dan onder de naam Modern English vervolgt.
Van die laatste ben ik vooral onder de indruk: hij teistert zijn toms en bekkens, mept de boel zo goed als dicht - hou ik van! Hij doet het ook in Move in Light en pas met Grief dient zich het eerste langzamere nummer aan. De stem van Grey is lang niet zo diep als die van zijn illustere en dan inmiddels overleden collega bij Joy Division, maar gitaargeluiden en baslijnen maken de sfeer en de toetsen onderstrepen die, zoals bij de verwijtende zin "Why did you do this to me?".

Net als kant 1 komt kant 2 langzaam op gang, deze keer met The Token Man. A Viable Commercial herhaalt dat kunstje. Ja, die Richard Brown is weliswaar geen grote naam in de muziek geworden, ik word keer op keer vrolijk van zijn energieke spel; in de auto dringt zich de neiging op om het gaspedaal dieper in te trappen.
Black Houses is wat simpel van opzet, vast een ouder nummer, slotlied Dance of Devotion (A Love Song) is vreemd genoeg om mijn collega, die vanmiddag mijn werkruimte kwam binnenstappen, verbaasd te doen opkijken: een a-typisch slot met vervormde stemmen en piepende gitaar.

De groep werd in het Verenigd Koninkrijk geen grote naam, terwijl hun label 4AD toch muziek uitbracht die uitermate geschikt leek voor het regenachtige land met z'n grote jeugdwerkeloosheid. In de Verenigde Staten ontstond echter een eigen aanhang.
Die ontwikkeling hoop ik later te beschrijven, want eerst is er veel te schrijven over de new wave van 1981. In april dat jaar verscheen véél werk in die stroming en aangezien ik de benaming ruim hanteer, rijdt de trein nu naar de punks van Cockney Rejects en Greatest Hits Vol.3: Live & Loud!