Shearwater - Rook (2008)

Op een vrij willekeurige wijze probeer ik dit album van Shearwater als eerste uit. Als groot liefhebber van Okkervil River kan ik het uiteraard niet laten om ook deze band uit te testen. Waar Okkervil River het vooral moest hebben van een aantal losse, geweldige nummers, weet Shearwater een album vol sterke nummers te maken. Hoewel gezegd moet worden dat het trage nummer I Was A Cloud een tegenvaller is en hetzelfde geldt voor het daaropvolgende experiment South Col.

Rooks wordt hier niet geheel onterecht het meest geroemd, maar naast dit wonderschone nummer bestaat het album uit nog een aantal parels. Zo is de uithaal in Lost Boys schitterend, het tempo in Century Eyes opzwepend en zijn er de prachtige kwetsbare nummers The Hunter’s Star en The Snow Leopard.

Oef inderdaad, die hakt er bij mij ook helemaal in...

Wauw wat een prachtige plaat van dit Shearwater. Dacht ik met Archipelago een mooi stuk muziek voor de kiezen te krijgen, is dit Rook nog wat puurder. En wat heeft Meiburg toch een prachtige melancholische klank in zijn stem, die mij ook wel wat sfeer betreft doet denken aan een Mark Hollis. Onderdeel van een 3-luik zal ik z.s.m. ook maar een Palo Santo eens opzoeken. Verders is dit zekers een band die ik ook graag live zou willen zien. Van de 3 albums die ik nu ken is dit Rook echt de mooiste, ook de hoes vind ik prachtig. Geen groter muziekgenot kan mij gegeven worden door een band, die een album maakt waarbij ik telkens na een nummer reikhalzend weer uitkijk wat er dan weer gaat komen. 38minuten luisterplezier, zo heb ik ze graag. Kandidaat voor mijn top 10.

Prima album, ietwat saai hier en daar, maar over het algemeen wel tof.

Via Animal Joy bij deze plaat terechtgekomen. Hier wordt meer de rust gezocht en minder de climax, maar dat werkt minstens even goed, zo niet beter dan op Animal Joy. Meiburg heeft inderdaad een hele mooie stem. Voor mij is dit echt een sfeerplaat. Pretentieus noch simpel, Shearwater is 'gewoon goed' in wat ze doen.

Ergens halverwege Home Life begint in de achtergrond een glockenspiel oid te spelen, prachtig. Dat soort subtiele geluiden bepalen voor mij de sfeer vrij sterk.

Een nummer als South Col is eigenlijk gewoon modern klassiek, net als dat glockenspiel op Home Life. Ben benieuwd waar de invloeden vandaan komen. Moest zelf een beetje denken aan Greg Haines, maar dat is chronologisch misschien wat lastig.

Ligt het aan mij of is The Snow Leopard bijna hetzelfde als Pyramid Song van Radiohead?

Deze blijft mijn shearwater favoriet... Wat een sfeer wordt hier neergezet!

Nee, ik heb dit nu vaak genoeg geprobeerd, maar ik ben bang dat dit eenvoudigweg niet "mijn" band is of wordt. Net als bij Animal joy hoor ik de kwaliteit wel, en ik associeer deze band ook (terecht of niet) met The National (een door mij toch redelijk gewaardeerde band) en Midlake (idem maar dan zéér), maar er is gewoon geen klik. Komt misschien ook wel omdat het effect van de fraaie instrumentatie soms teniet wordt gedaan door die falset, die mij niet alleen gaat irriteren maar die ik soms ook echt niet mooi vind: het slotnummer is bijvoorbeeld muzikaal prachtig, maar Meiburgs (gebruik van zijn) stem vind ik gewoon lelijk, en dat ik me begin af te vragen waarom hij dit in Godsnaam niet met een normále stem zingt maakt al duidelijk dat ik geen echte liefhebber van deze groep ben. (Wel van Van Morrison trouwens: het gebruik van die sample van You don't push the river is mooi en inventief.)

En dan is dit album alweer 10 jaar oud!
Dit bleek een goede gelegenheid voor Jonathan om een huiskamer concert te geven waarbij hij dit album integraal (bijna) solo speelt. Zoals te lezen op bijgevoegde bandcamp was het helemaal niet de bedoeling om dit uit te brengen, maar er is toch een opname gemaakt. Valse noten, zang die niet overal even goed gaat, maar zeker de moeite waard! Vanavond ook maar weer eens het vinyl opleggen

Rook (mostly) Solo in London, 2018 | Shearwater - shearwater.bandcamp.com

In de categorie 'o ja, deze plaat had ik ook nog'. Wat was deze mooi, helemaal vergeten!