Shearwater - Rook (2008)

Op een vrij willekeurige wijze probeer ik dit album van Shearwater als eerste uit. Als groot liefhebber van Okkervil River kan ik het uiteraard niet laten om ook deze band uit te testen. Waar Okkervil River het vooral moest hebben van een aantal losse, geweldige nummers, weet Shearwater een album vol sterke nummers te maken. Hoewel gezegd moet worden dat het trage nummer I Was A Cloud een tegenvaller is en hetzelfde geldt voor het daaropvolgende experiment South Col.

Rooks wordt hier niet geheel onterecht het meest geroemd, maar naast dit wonderschone nummer bestaat het album uit nog een aantal parels. Zo is de uithaal in Lost Boys schitterend, het tempo in Century Eyes opzwepend en zijn er de prachtige kwetsbare nummers The Hunter’s Star en The Snow Leopard.

Oef inderdaad, die hakt er bij mij ook helemaal in...

Wauw wat een prachtige plaat van dit Shearwater. Dacht ik met Archipelago een mooi stuk muziek voor de kiezen te krijgen, is dit Rook nog wat puurder. En wat heeft Meiburg toch een prachtige melancholische klank in zijn stem, die mij ook wel wat sfeer betreft doet denken aan een Mark Hollis. Onderdeel van een 3-luik zal ik z.s.m. ook maar een Palo Santo eens opzoeken. Verders is dit zekers een band die ik ook graag live zou willen zien. Van de 3 albums die ik nu ken is dit Rook echt de mooiste, ook de hoes vind ik prachtig. Geen groter muziekgenot kan mij gegeven worden door een band, die een album maakt waarbij ik telkens na een nummer reikhalzend weer uitkijk wat er dan weer gaat komen. 38minuten luisterplezier, zo heb ik ze graag. Kandidaat voor mijn top 10.

Prima album, ietwat saai hier en daar, maar over het algemeen wel tof.

Via Animal Joy bij deze plaat terechtgekomen. Hier wordt meer de rust gezocht en minder de climax, maar dat werkt minstens even goed, zo niet beter dan op Animal Joy. Meiburg heeft inderdaad een hele mooie stem. Voor mij is dit echt een sfeerplaat. Pretentieus noch simpel, Shearwater is 'gewoon goed' in wat ze doen.

Ergens halverwege Home Life begint in de achtergrond een glockenspiel oid te spelen, prachtig. Dat soort subtiele geluiden bepalen voor mij de sfeer vrij sterk.

Een nummer als South Col is eigenlijk gewoon modern klassiek, net als dat glockenspiel op Home Life. Ben benieuwd waar de invloeden vandaan komen. Moest zelf een beetje denken aan Greg Haines, maar dat is chronologisch misschien wat lastig.

Ligt het aan mij of is The Snow Leopard bijna hetzelfde als Pyramid Song van Radiohead?

Deze blijft mijn shearwater favoriet... Wat een sfeer wordt hier neergezet!

Nee, ik heb dit nu vaak genoeg geprobeerd, maar ik ben bang dat dit eenvoudigweg niet "mijn" band is of wordt. Net als bij Animal joy hoor ik de kwaliteit wel, en ik associeer deze band ook (terecht of niet) met The National (een door mij toch redelijk gewaardeerde band) en Midlake (idem maar dan zéér), maar er is gewoon geen klik. Komt misschien ook wel omdat het effect van de fraaie instrumentatie soms teniet wordt gedaan door die falset, die mij niet alleen gaat irriteren maar die ik soms ook echt niet mooi vind: het slotnummer is bijvoorbeeld muzikaal prachtig, maar Meiburgs (gebruik van zijn) stem vind ik gewoon lelijk, en dat ik me begin af te vragen waarom hij dit in Godsnaam niet met een normále stem zingt maakt al duidelijk dat ik geen echte liefhebber van deze groep ben. (Wel van Van Morrison trouwens: het gebruik van die sample van You don't push the river is mooi en inventief.)

En dan is dit album alweer 10 jaar oud!
Dit bleek een goede gelegenheid voor Jonathan om een huiskamer concert te geven waarbij hij dit album integraal (bijna) solo speelt. Zoals te lezen op bijgevoegde bandcamp was het helemaal niet de bedoeling om dit uit te brengen, maar er is toch een opname gemaakt. Valse noten, zang die niet overal even goed gaat, maar zeker de moeite waard! Vanavond ook maar weer eens het vinyl opleggen

Rook (mostly) Solo in London, 2018 | Shearwater - shearwater.bandcamp.com

In de categorie 'o ja, deze plaat had ik ook nog'. Wat was deze mooi, helemaal vergeten!

Shearwater gaat op z'n vijfde album Rook verder op de koers die werd ingezet met Winged Life van vier jaar eerder, met opvolger Palo Santo sterk gecontinueerd. Dat betekent een rijke instrumentatie met de nodige dynamiekverschillen van verstild tot uitbundig, vaak binnen één nummer. Hierbij zet Jonathan Meiburg vaak zijn kopstem in. Home Life is hiervan een sterk voorbeeld.

Inmiddels is Will Sheff (mede-oprichter en Meiburgs maatje van Okkerville River) vertrokken, waarmee Shearwater weer een kwartet is: Kimberly Burke, Howard Draper, Thor Harris en Meiburg bespeelden een bonte schakering van akoestische en elektrische instrumenten: piano, gitaar, banjo, drums, vibraphone, glockenspiel, Hammond orgel, harmonium, Hammer dulcimer/citer, lap steel en staande plus elektrische bas. Bovendien zijn er gastmusici voor strijk- en blaasinstrumenten en harp. Een orkestrale aanpak die de folkinslag van deze indieband naar een uniek geluid voert.
Je moet wat hebben met Meiburgs falsetto; ik vind het prachtig, juist omdat hij dit combineert met een krachtige lage stem (Century Eyes). Die variatie is pakkend. Zo werd het verstilde I Was a Cloud gedurende autoritten een aangename oorwurm, mede dankzij de harp.
Voor de derde maal is een vogel het thema van de hoes, de foto's werden geschoten op de Falklandeilanden. De poëtische teksten (zoals Leviathan, Bound over de dood van een sterk dier, naar ik aanneem) verleiden tot bestudering van het verhaal erachter.

De (overbodige?) soundscape van South Coil vormt de aanloop naar The Snow Leopard, dat via een oneven maatsoort naar een fraaie climax groeit. Alweer een detail dat me pas na frequent afspelen opviel. Dankzij The Hunter's Star is er dankzij piano, blazers en strijkers een sterke finale, als eigentijdse kamermuziek. Mede door de schoonheid van de melodieën in de meeste nummers is Rook één van Shearwaters sterkste albums.

Opnieuw met twee jaren tussenruimte was daar de opvolger, deze keer genaamd The Golden Archipelago.

Opvallende zangstemmen trekken vaak veel liefhebbers aan, maar er zijn ook luisteraars die er af en toe de kriebels van krijgen. Zoals ik. Ik vermijd – zoveel mogelijk – falsetstemmen, vooral de hoge uithalen. En soms zingt deze Jonathan net als Mark Hollis: melancholisch, klagend, nasaal en met een snijdende treurigheid. Het valt niet alleen op, het ligt er duimendik bovenop. Maar hij doet – althans op dit album – niet wat Mark wél doet: ontroeren. Voor mij is dit dan ook niet het juiste Shearwater‑album; die komt pas veel later.

De stem van Jonathan Meiburg – toch een onmiskenbaar, karakteristiek onderdeel van het hele repertoire – vind ik op dit album dus niet ‘mooi’ of zelfs maar acceptabel klinken, zodat het in ieder geval niet storend is. ‘Mooi’ blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar op de andere albums – die ik tot nu toe heb beluisterd – sluit Meiburgs zangkunst gevoelsmatig beter aan bij het tempo en de stijl van de muziek.

Gelukkig heb ik nog een paar Shearwaters te gaan. Wie weet stijgt dit album mettertijd alsnog in waardering, al zal het – gelet op die ‘uithalen’, het vreselijke gepiep op South Col en enkele onaantrekkelijke liedjes zoals The Hunter’s Star – voor mij geen topper worden.