Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Ja en hoe pijnlijk wordt dan de hedendaagse afwezigheid van Fish bij Marillion .

Trek die beerput nou niet open Hans...

Mooi album van Marillion. Het is niet een album dat ik vaak afspeel, maar als ik er echt even voor ga zitten, vind ik het genot om naar te luisteren; lekker broeierige conceptplaat. Het enige nummer die ik skip is Waterhole (vind ik niet zoveel aan).

De meeste mensen beginnen daar (gelukkig) niet meer aan hoor

Hij blijt altijd leuk, en brengt weer wat spanning

Boeiend concept album van Marillion.Een plaat die de groep definitief op de kaart zette.
Een autobiografische plaat.
De gecompliceerde jeugd van zanger Fish wordt hier tekstueel met veel poeha en dichterlijkheid overtuigd neergezet door de Schotse reus.
Muzikaal wordt het knap omlijst.De smaakvolle functionele toetsentapijtjes van Mark Kelly, het warme gitaarspel van Steve Rothery en de rotsvaste ritmesectie in dienst van het geheel.
Het is goede traditie een doorlopend geheel met sferische donkere fases en stuwende knappe symfo in midrocktempo.
Misschien mist het een beetje het venijn van Script en Fugazi, maar als geheel is dit een hele knappe plaat met hele mooie stukken.

overschat werkje

degene die genesis kent van de begintijd weet waar men de mosterd haalt, en zwakker

clutching at straws zit een stuk beter in elkaar

Ieder zijn mening, maar persoonlijk vind ik MC veel spannender , muzikaal broeieriger en dynamischer dan bijv. Selling England by the pound. De nummers vind ik ook mooier, maar dat is natuurlijk ieder zijn smaak.

Laten we het er op houden dat Genesis overschat is, en niet Misplaced Childhood.

He ken ik jou niet ergens van

Overigens is deze opmerking geheel voor jouw rekening

laten we het dd daarop houden, een wellus nietus discussie voorkomend, jij je mening ik de mijne

ik begrijp iig best dat het goed in elkaar steekt en kan enkele nummers wel waarderen, maar ik vind het geheel nogal ' zeikerig' overkomen, excusez my language

Af en toe hou ik wel van stoken....

Geweldig, sfeervol, album.

Album dat in mijn ogen ondanks dat ik hem al vanaf het begin in bezit heb nog steeds staat als een huis.
Hiermee heb ik een hoop kennissen en vrienden van hun aversie tegen prog rock kunnen bekeren.

Stemmen dan!

Onmiskenbaar een prima Marillion cd, Bikkel2 weet het op 9 augustus weer prima te verwoorden.

Daar voeg ik dan ook niets aan toe.

Heb het eigenlijk alleen wel een beetje met het begin van de cd gehad. Een prachtig sinistere aanvang met Pseudo silk kimono, maar ik vind Kayleigh inmiddels echt minder. Lavender herstelt de gang van de cd dan weer redelijk en pas vanaf Bitter suite is het schip weer helemaal vlot getrokken.

Overall mist de cd wel het scherpe van Fugazi en opgeteld bij bovenstaande alinea kost ze dat een punt.

Maar de cd is in grote lijnen een meesterwerk in z'n soort, de symfonische rock. En daar was het toch allemaal om begonnen.

Ik denk dat dit de perfecte mix tussen prog(psychedelic)rock en emotionele muziek. Zo zie ik het graag.

4*

Ik heb deze gekregen van m'n tante op elpee. Kayleigh kende ik en vond ik een goed nummer, de rest van de plaat pakt mij echter (nog) niet. Prachtig gemusicieerd, daar niet van, maar voorlopig (nog) niet mijn ding. Met name de zang heb ik moeite mee. Gezien alle beoordelingen moet dit een klassieker van jewelste zijn, dus ik doe hem absoluut niet weg. Ik zal hem een tijdje wegzetten en later opnieuw proberen. Tegen die tijd zal ik het concept ook eens doornemen, dat zal de muziek misschien ook sterker maken. Wellicht is Marillion gewoon een band die ik moet leren waarderen.

Een CD kan door de 'kenners'als klassieker worden aangewezen, maar dat is uiteindelijk een erg ruim begrip, wie bepaald dat?? Ik ken genoeg 'klassiekers' waar ik de kachel mee heb aangestoken, terwijl ik ook genoeg CD's heb die de grond in worden geboord maar die ik persoonlijk schitterend vind. Dus het kan best zijn dat je deze plaat gewoon geen reet aan vind omdat het je niet pakt.

En toch is dit een klassieker hoor.......

Het is in ieder geval de bekendste en succesvolste plaat van Marillion, maar om het dan gelijk een klassieker te noemen....? Ik vond Marillion altijd een beetje een derde rangs Peter Gabriel.

Ja ?...ik niet; Misplaced Childhood is duidelijk mijn favoriete Marillion album en een zeer goeie (misschien niet de beste, dat weet ik niet). Ik vond Genesis met Gabriel wat 'wollig'. Zo zie je maar weer dat smaak en muziekbeleving erg kunnen verschillen.

Zonder op dat derde rangs in te gaan... Ik neem aan dat je dan Genesis met Gabriel op zang bedoeld? Want met de solocarriere van Gabriel heeft dit weinig tot niets van doen

Uiteraard bedoel ik de PG Genesis periode. Je kan er toch moeilijk aan voorbij gaan dat Marillion sterk is beinvloed door Genesis uit juist die periode, het enige verschil is dat Marillion er een sterke commerciele draai aan heeft gegeven, en lang niet de orginaliteit in huis had die men hun heeft toebedeeld.

Ik denk dat je het in het tijdsbeeld moet plaatsen. Toen de eerste plaat van Marillion uitkwam was de symfo dood en begraven de zogenaamde dino's (yes, genesis e.d.) maakte kortere nummers welke prima op de radio paste. Toen Script uitkwam was dat juist een erg gedurfde stap en door de kwaliteit hebben ze toen een platencontract gekregen. Kayleigh was hun 1ste echte hit en toen was de groep al een tijdje bezig en had 2 albums, een live album, stapeltje geflopte singles en een ep achter hun naam. Dus om ze nu commercieel te gaan noemen op dat moment gaat mij veel te ver. Zelfs te bedenken dat Kayleigh eigenlijk natuurlijk gewoon een onderdeel is van een conceptplaat. Natuurlijk komt er een hoop Genesis voor in hun 1ste periode maar ze zijn meer beinvloed door Peter Hamill bv.

Neemt niet weg dat ik het een prima band vind, maar WEL commercieel, in ieder geval een stuk commercieler dan hun grote voorbeelden uit de jaren 70 die soms nummers maakte die 20 minuten of langer duurde, meestal een minuut of 14 te lang naar mijn smaak. Het waren meestal van die mannen met baarden en spijkerpakken die heel serieus keken terwijl ze hun hamond orgel bespeelde.

Vigil heeft hier natuurlijk helemaal gelijk. Het kunnen geen commerciële redenen geweest zijn om in die tijd te komen met een symfo-band. Ze hebben het aangedurfd omdat ze er hun hart hadden liggen en ook de kwaliteiten hadden.

Toch heeft, ondanks onmiskenbare kwaliteiten, de band nooit zo aangesproken als Genesis.

Waar je bij de laatste veel ins en outs weet, iedereen van de band ook bij naam kent, welke instrumenten er worden gespeeld en ten slotte welke solo-cd's er allemaal worden uitgebracht (wel of geen lid meer van de band), is dat voor veel mensen bij Marillion veel minder.

Met Genesis vul je hele encyclopedieën, met Marillion een brochure. Ik kende Fish en daar bleef het bij. Ik weet nog steeds niet wie er drumt en of hij dat al lang doet, bij Marillion. Toen Fish ook wegging, zakte het hele, net opgebouwde, imperium van Marillion als een plumpudding in elkaar.

Ik wil er helemaal niets over zeggen over hoe goed de eerste 4 cd's in de jaren '80 waren, dat was gewoon buitengewoon sterk. En in kwaliteit eigenlijk de vervanging van en beter dan de laatste 4 cd's van Genesis in die periode.

Laat ik het hier nu totaal niet mee eens zijn, op bijna alle fronten. Zonder alles te gaan benoemen; Marillion heeft natuurlijk commercieel nooit zo gescoord als Genesis. Maar met name na de jaren 70 is Genesis volgens mij alleen maar groter geworden door toe te geven aan de commercialiteit. En door die commercialiteit is er natuurlijk ook meer geschreven en heeft de band meer aandacht gekregen, soms ook in negatieve zin.

Ach, toch maar even verder benoemen; Ik denk niet dat je Marillion gevolgd heb gedurende de band's carrière. Nadat Fish weg ging bij de band zijn ze muzikaal op dezelfde voet verder gegaan, en heeft de band's loopbaan op vele fronten een bijzondere evolutie ondergaan. Niet alleen op cd verkoop, maar ook de marktbenadering van muziek en het creëren van een grote hechte fanschare. Dus om nu te spreken van "dat het hele, net opgebouwde, imperium van Marillion als een plumpudding in elkaar gestort is", is denk ik niet goed beargumenteerd. Daarnaast heeft de huidige bezetting van Marillion nooit écht getracht een commercieel hitalbum te produceren, al kan je daar natuurlijk over discuseren.

Je hebt een groep mensen die gewoon van het geluid van Marillion houden.
Je hebt een groep die dit in combinatie met de stem van Steve Hogarth erg mooi vinden.
En je hebt een groep die dit in combinatie met de stem van Fish erg mooi vinden.

Ik hoor bij de laatste groep.

Ik denk dat Vigil de spijker aardig op zijn kop slaat. Op het moment dat Genesis meer en meer fans kreeg op basis van de muziek die ze tot 1980 maakten gingen ze ook een steeds meer commerciele kant op. De nieuwe fans baalden daarvan en vonden toen een bandje Marillion genaamd dat aardig in een behoefte voorzag.

Deze plaat Misplaced Childhood werd tijdens enkele concerten door de band al in November 1984 aangekondigd als een LP met slechts 2 lange nummers en iedereen dacht meteen aan Suppers Ready. Het was vanwege de single Kayleigh natuurlijk dé doorbraak voor Marillion naar een groter publiek maar Marillion was nog steeds verre van commercieel wat mij betreft. Men probeerde het daarna nog wel een keer met Incommunicado maar een echt grote hit is dat nooit geworden.

Een mooie plaat dit Misplaced Childhood maar de band groeide hierna nog verder wat mij betreft naar het prachtige Clutching At Straws dat ik echt veel beter vind, maar commercieel ? Nee niet echt. Door Misplaced Childhood kreeg Marillion wel een hele schare trouwe fans erbij die de band door deze plaat ontdekten. Voor een groot deel ook omdat men zich identificeerde met het thema van deze plaat en de hele act die Fish hieromheen opvoerde. Ik kan er zelf niet meer zoveel naar luisteren als voorheen. Op de een of andere manier krijgen Clutching en Script altijd de voorkeur boven deze in de CD speler

En verder herhaalt de geschiedenis zich gewoon. Natuurlijk zijn er overeenkomsten al vind ik sommige vergelijkingen veel te ver gaan

Ik leerde Genesis waarderen in 1977 (ruim na het vertrek van Gabriel) en vond het prachtig wat ze deden. Maar er zullen genoeg Genesis fans zijn geweest die na het vertrek van Gabriel helemaal afhaakten.

Er zijn genoeg fans die Marillion pas hebben leren kennen na het vertrek van Fish en die het prachtig vinden. Zelf ben ik een van die allereerste fans (1982) die na het vertrek van Fish vrijwel helemaal is afgehaakt. De magie van de band is totaal verdwenen voor mij.