Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Heerlijke plaat, vooral nadat Lavender is geweest (Kayleigh en Lavender zijn toch wel behoorlijk uitgekauwd). Fantastische teksten, mooie muziek en Fish in topvorm. Ik trek Marillion met Hogarth ook prima hoor, maar als ik echt in de 7e hemel wil raken dan draai ik deze, Clutching at straws of de onlangs uitgebrachte box-set met live materiaal uit de Fish-periode.

Dit blijft inderdaad een voortreffelijke plaat met eeuwigheidswaarde. Mijn allereerste kennismaking met het fenomeen conceptalbum. De verhalende teksten, de lange uitgesponnen nummers, de sfeer, de gepassioneerde zang en het sublieme samenspel van een stel rasmuzikanten. Een unieke luisterervaring, die mij altijd bijblijft.

Gek, het was me nog nooit echt opgevallen wat voor ongelooflijk mooie muziek op dit schijfje stond. Van begin tot eind een van de beste manieren om in de tijdmachine je terug te laten voeren naar middeleeuwse omgevingen en sferen.

Met dank aan een van m'n maten die de laatste tijd idolaat van Kayleigh is, waardoor ik weer me ertoe heb gezet dit plaatje te luisteren. Dan heb je al een geweldige binnenkomer, maar Lavender weet nog mooier te zijn. Dit lijkt haast wel de perfecte blauwe lucht warme lente dagen (in middeleeuwse sferen) te symboliseren, wat de twee volgende nummers, het allermooiste dat op deze plaat staat, nog sterker doen. Wat lopen de nummers ook prachtig in elkaar over. Twee duisterdere tracks bijvoorbeeld als voorbode op epos Blinde Curve, een nummer dat je alle kanten op slingert. De poppier tracks Childhoods End? en White Feather hebben de eer deze plaat af te sluiten, en vooral de eerste van de twee doet dat geweldig. Wat mij betrefd het beste album van Marillion (beide periodes meegerekend), al moet ik wel zeggen dat ik de eerste CD van Marbles nog wel het beste van ze vind.

Marillion op zijn hoogtepunt. Dit is de enige CD van hen die mij van begin tot eind weet te boeien. De scherpe randjes zijn er niet meer, maar het staat vol met prachtige melodiën en teksten. Het verrast mij niet dat juist dit de succesplaat van de band is geworden. De opzet als conceptplaat is ook zeer geslaagd, waardoor het met name als geheel een genot is om naar te luisteren.

Wat een superplaat is dit. Deze en Fugazi pak ik het eerst als ik zin in Marillion heb. Lavender blijft voor mij de mooiste track van het album.

Kayleigh vind ik wel zo'n vreselijk irritant nummer, heb deze band daarom nooit een kans gegeven al heb ik er wel vaak over gehoord. Is de rest een beetje in het zelfde straatje als dat nummer? dan laat ik dit denk ik maar aan me voorbij gegaan.

Wees niet bang deze band heeft meer te bieden dan die(toevallige) hitsingle.

Precies , dit hele album is ijzersterk en als je deze `n paar keer gehoord hebt schaf dan gelijk Clutching At Straws aan .

Goede tip!

En als je dan toch bezig ben ook Script, Fugazi en uiteraard ook de soloplaat van Fish welke dezelfde naam draagt als mijn nickname

Als je na Lavender (het nummer na Kayleigh) door blijft luisteren, dan gaat er waarschijnlijk een wereld voor je open.
En idd. daarna aan Clutching at Straws beginnen.

Sorry you`re A Gentleman , Excuse Me.

Wat zijn we het weer eens met z'n allen.

Nu Ravenous nog

Dit blijft voor mij zonder enige twijfel de beste van Marillion onder Fish. SFAJT is eigenlijk nooit goed tot mij doorgedrongen en echt geweldig vind ik hem niet. Om maar niet te spreken over de rest.
Deze echter, blijft me iedere keer weer verbazen. Pseudo Silk Kimono is een geweldige intro, die je in een mysterieuze sfeer brengt, die mijns inziens zo typisch bij Marillion hoort.
Ik heb vorig jaar ze voor het eerst mogen aanschouwen in Tilburg, het was weliswaar Steve Hogarth die daar stond te zingen, maar de sfeer die ze uitstraalden deed me echt aan deze plaat denken. Hun commercieel meest succesvolle overigens.
En dat komt door het tweede nummer, Kayleigh, dat hun enige echt grote single was. En het nummer blijft gewoon prachtig. Het mooie eraan vind ik dat het een van de weinige nummers is, die zowel op het album perfect past, als die los ook erg mooi zijn. Het nummer vloeit over vanuit Pseudo Silk Kimono, waardoor je zou zeggen dat ze eigenlijk samen geluisterd moeten worden, maar niets is minder waar. Op zichzelf is het, weliswaar op een andere manier, ook erg prachtig.
Ook aan het einde van Kayleigh gaat het album gewoon door, het nummer vloeit door in Lavender, dat ik beschouw als het meest geëmotioneerde nummer op het album. De uithalen van Fish zijn in deze geweldig en overdonderen me.
Zonder dat ik het merk ben ik dan alweer bij het volgende nummer, namelijk Bitter Suite, waarvan ik me afvraag of dit nou een dubbelzinnigheid is of niet (bittersweet?). Het nummer grijpt weer terug naar de sfeer die op Psuedo Silk Kimono zo prachtig was. Het mysterieuze komt terug en nu besef ik me eigenlijk pas dat die op Lavender compleet was verdwenen. Zo subtiel.
Heart Of Lothian bouwt hierin langzaam maar zeker naar de climax toe. Het begint rustig en bouwt voort op Bitter Suite. Prachtige, rustige pianopartijen die geheel in het teken staan van Fish' zang. Diezelfde piano echter is het begin van een omslag. Het wordt allemaal 'harder' en agressiever. Om vervolgens als een nachtkaars uit te gaan. Tot zover kant A. En die is veelbelovend...
Kant B begint met Waterhole en meteen wordt mij duidelijk dat we nu op een iets minder dromerig station zijn aangekomen. Het venijn vliegt je om de oren en ik moet bekennen dat ik het veel minder vind dan het voorgaande. De stem van Fish vind ik er niet bij passen.
Dit is ook het probleem bij bijvoorbeeld Blind Curve. De sfeer die het uitstraald, bouwt mijns inziens logisch voort op wat er op kant A is gebeurd. En toch weet het me minder te boeien. Het heeft allemaal te lang nodig, het raakt me niet. Niet op de manier die op kant A zo typisch is. Als er dan ook nog samenzang over je heen komt (Oh... I can’t take any more), is het voor mij gebeurd. Dit is écht minder.
Kan Childhoods End dan nog iets goedmaken? Ja en nee. Ja, het geeft je weer een beetje van de sfeer uit de eerste nummers terug en weet echt emotie over te brengen. Nee, het nummer is, zoals jkbb al zei, poppy. En dat staat me tegen. Het is zeker niet slecht en de gitaarsolo is prachtig, maar nee, het haalt niet het hoge niveau van kant A
White Feather weet me dan wél weer compleet te boeien. Het nummer heet kracht, snelheid en komt fris op me over. Een nummer dat je niet als aflsluiter zou verwachten. Nog één keer trekt Marillion hier alle registers open om tot een prachtig episch slot te komen.

Ja, jammer van het begin van kant B, dat haalt de score tamelijk omlaag. Kant A is gewoon dubbel en dwars de volle mep waard, maar kant B niet.
4,0*
Nee, 4,5*, we zijn in een goede bui

Daar kan ik mij dus helemaal niets bij voorstellen.

Dit is een echte Fish-era plaat en Steve kan daar live maar gewoon het beste vanaf blijven voor zover ze ooit nog van plan zijn iets van deze plaat te spelen. Alles wat Steve uit de Fish periode zingt klinkt echt tenenkrommend. Overigens vind ik zelf Clutching at Straws nog veel beter.

Misplaced Childhood was zeker de commerciele doorbraak, daarover geen twijfel.

Hoho, hij zegt niet dat ze iets van MC speelden enkel dat de sfeer hetzelfde zou zijn.

SFAJT ?

simpel antwoord: nee, de rest van de songs zijn niet vergelijkbaar met het nummer.

Daarentegen is het nummer uit haar verband gerukt (nat als The Wall van The Wall, niet een opzichstaand nummer is), is de gitaarsolo op de elpee langs als op de radio en is het eigenlijk een dijk van een song (vooral voorafgegaan door het intro Pseude Silk Kimono)

Hogarth zingt nogal eens de Clutching-medley, Sugarmice, Gardenparty. En minder vaak maar toch ook Script for a Jester's Tear, Kayleigh, White Russian etc. Ik vind het prima. Het gaat toch ook om de muzikanten die het spelen.
Fish solo met zn twee gitaristen (niet slecht) laten de songs toch heeeeel anders klinken.

Script For A Jester's Tear

@ Running On Empty:
Precies wat Vigil zegt. Ik heb toen geen enkel nummer uit de Fish-periode gehoord. Het was gewoon puur het gegeven dat Steve Hogarth daar in een prachtig lang beige gewaad (nu ik het zo typ lijkt het wel gordijnstof ) stond te zingen en op ging in de muziek. De sfeer die die man op dát moment uitstraalde, deed me aan dit album denken, ookal heeft hij geen enkel nummer er van gezongen.

Dat vermoeden had ik wel maar ook hier kan ik mij helemaal niets bij voorstellen. Ik ben geen Steve Hogarth hater maar ben zeg maar gewoon afgehaakt bij dit clubje. Wat mij betreft laten ze de nummers van deze prachtplaat dus met rust.

Maar dat is bijna enkel nog maar met speciale gelegenheden zoals die weekenden dat ze nog wat F werk spelen. Dat is opzich maar goed ook. Niet dat het slecht is maar ze hebben meer dan genoeg H materiaal om de avond te vullen.

Klopt, al vind ik het Clutching materiaal zo dicht tegen het Season's End materiaal aan liggen, dat het me niet zo uitmaakt, of Fish of H. het zingt. (erg hè?)

Oh ja die weekenden. Vreselijk lijkt me dat. Ik was al die mensen vroeger na 1 fanclubdag al zat, laat staan een heel weekeinde

Je bedoelt de "medefans"?

Ik snap je wel. Van die discussies aanhoren wie de meeste bootlegs heeft. Of van die types die geheel geuld zijn in kledij van de band. Lijkt wel een jezus-conventie. Neen, dat hoeft van mij allemaal niet.

Helemaal de spijker op zijn kop.

Ben nu zelf twee keer bij deze weekenden geweest en ik kan je zeggen dat het in niks lijkt op hetgeen jij hier boven beschrijft. Het mooie is dat het nl. in een groot bungalowpark met alle faciliteiten is. De sfeer is ontspannen op het park en ja, hier en daar hoor je M-muziek uit de verschillende huisjes maar ook heel andere zaken. Wij hebben beide keren altijd een dvd-speler meegenomen plus een hele stapel dvd's (van alles als het maar geen Marillion is) en we vermaken ons prima met dan elke dag 's avonds een Marillion concert (let wel: elke avond een compleet andere set en dik 2 uur spelen).

dit is toch wel het mooiste album van het oer Marillion; hier valt alles op zijn plaats, ook al is het begin van "Clutching at straws" mooier en staat er geen "Chelsea Monday" of een "Incubus" op, en kan ik "Kayleigh" nauwelijks meer verdragen.

Nou een klein beetje gek zijn ze toch wel met zijn allen in zo'n park ... ... niet??