Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Een opmerking die ik vaker heb gelezen her en der en ik kan hem maar niet snappen. Wat is er in vredesnaam commercieel aan een album dat opgebouwt is uit 2 in elkaar overlopende suites van songs? Tja, Kayleigh was gewoon 'single luck' maar voor de rest was er geen nummer echt single-waardig in z'n originele vorm. Om Lavender op single te kunnen zetten hebben ze het nummer daar voor zelfs langer moeten maken omdat het anders TE kort was voor een single.

tja, van alle marillion albums onder de vis, is dit het meest toegankelijke. Al snel wordt dat vertaald naar commercieel.

zelf ben ik daar ook niet helemaal mee eens(vandaar ook wellicht).
Daarentegen is dit album evenals de wat zwaardere opvolger, minder episch en uitgevlochten, maar puntiger en wat meer leunend op het concept.

OK dan is het goed. Ieder zijn mening natuurlijk. Marillion met Hogarth hebben werkelijk gedrochten van nummers gemaakt.

Alhoewel CAS mijn favoriet is geef ik deze ook de maximum score.
Voor mij het beste conceptalbum ever en meest hypnotiserende, vanaf het begin grijpt het je bij de strot en laat je niet meer los.

Laat Fish en Marillion nooit meer samenwerken aub, laat ons eeuwig hun (vooral laatste 2) studio albums herinneren.
Zelden zal een zanger en band zo goed bij elkaar hebben gepast, alhoewel Fish en Marillion later nog goed plaatwerk hebben afgeleverd zal het nooit meer zijn zoals toen.

En ja, ik heb die gouden combi eenmaal live gezien, de CAS tour, Ahoy in 1987 (meen ik).
Was erg goed, die sfeer van de plaat konden ze live ook overbrengen.

Maar goed dat waren ook maar 4 platen.

In ieder geval gaan we het nu weer over Misplaced Childhood hebben.

Best een goede plaat eigenlijk heh

Ja alleen jammer dat Kayleigh op Radio 2, Arrow Rock en noem maar op helemaal kapotgedraaid is heh ...

Tja en dan ook nog eens op elke jaren 80, rock, rockballads en top 100 allertijden cd te vinden is.

Men kan ook gewoon, Marillion 1 en Marillion 2 als verschillende bands zien.

De bands heten allebei Marillion en hebben de zelfde muzikanten.
Ik vind allebei de incarnaties goed, maar niet even goed. Omdat het materiaal niet echt vergelijkbaar is (Op Season's End na, dan).

Misplaced Childhood, vind ik overigens op de dubbelaar Thievin' Magpie beter, dan deze, toch wel, steriele plaat.
Ik vind het zo jammer, dat Chris Kimsey de rauwe randjes er zo enorm heeft afgeslepen.

De extra tracks uit deze periode, Lady Nina en Freaks behoren ook tot mijn favorieten. Fijn dat ze op de bonuscd staan.

Overigens is de studioversie van Kayleigh, wat langer (de gitaarsolo van Steven) dan de radio-versie. Dus reden genoeg om de plaat inluis Kayleigh te luisteren.
Vaak komt het er ook op neer, dat ik deze plaat van kop-tot-staart beluister.
Mooie hoes van Wilkinson, trouwens.

Deze plaat is alleen maar van kop-tot-staart te luisteren en wee degene die mij tijdens die fenomenale 41 minuten durft te storen!

Precies, zo bekijk ik het ook.
Ze zijn na het vertrek van Fish langzaam een andere weg ingeslagen. Wellicht was dit met Fish ook gebeurt maar dat zullen we nooit weten.

Ik ken verder geen enkele band die niet een (of enkele) wat mindere cd's in een verder imposant oeuvre heeft.

MC vind ik trouwens een prima plaat en dien je idd als geheel te beluisteren. Niet mijn favoriete met Fish maar erg sterk.

Rauwe randjes vind ik live wel leuk maar juist omdat die er hier wat minder zijn hebben we daar voor in de plaats een fantastische broeierige sfeer gekregen, met dank aan de toetsenklanken van Kelly op dit album en het gebruik van een gitaarsynth hier en daar door Rothery.

Hogarth vs. Fish-discussie verplaatst naar Marillion

Wat zo mooi is aan dit album zijn de overgangen van bv P S Kimono naar Kayleigh en naar Lavender .
Dat maakt het nummer Kayleigh nog beter , als je dit album opzet dan moet je hem ook helemaal af luisteren , zo`n lange zit is het ook niet .
De single versie hebben ze geloof ik ingekort van Kayleigh , ik geloof dat er n versie van is met een kortere gitaarsolo maar daar zal Vigil wel alles vanaf weten .
Samen met Clutching de beste albums van Marillion voor mij .

Vandaag voor 3,50 gekocht. Nu aan het luisteren, klinkt op het eerste gehoor wel heel relaxed!

Eerste gehoor een beetje Pink Floyd-achtig

Oude Genesis is een betere vergelijking.

[/quote]

Oude Genesis is een betere vergelijking. [/quote]

Pas daar maar mee op. Je hebt gelijk hoor, maar daar wil hier niet iedereen aan. Desondanks: toppplaat (dat mi zeker het niveau van de beste platen van die andere dinosaurus weet te halen )!

Ik vind Marillion met deze plaat (en haar opvolger) niet echt meer iets-achtigs.

Samen met The Wake van IQ wordt deze plaat toch gezien als het essentiele Neo-progressive rock-album.

Elementen uit muziek van andere bands zullen er ongetwijfeld zijn. Maar ik zou er niet op die manier naar luisteren.

Eens. Ondanks dat Marillion zonder Genesis niet had bestaan, staat Marillion met name vanaf dit album 'op zich'.

Ik ben het ook met je eens, maar als er dan toch vergeleken moet worden dan lijkt Marillion (zeker op de eerste 2 albums) meer op Genesis dan op Pink Floyd. En zoals Metal al schreef: zonder Genesis had Marillion niet bestaan.

Fish noemt Hammill (vdgg) zelf altijd wel als invloed.
De slepende gitaarsolo's doen ook wel aan Gilmour denken.
H heeft wel iets met Britpop (Radiohead, Keane etc).
Marbels heeft wel iets met Brave
Hoort misschien allemaal wel in het centrale band topic.

De leadzangers Fish en Peter Gabriel vind ik wel enigszins vergelijkbaar.

Ik ga nu iets heel ergs zeggen, maar ik hoor liever het opper-dynamische spel van Mosley dan het geram van Collins.

Mosley is echt een krankzinnig goede drummer, die de kunst van het weglaten prima verstaat, maar ook heerlijk los kan gaan op Expresso Bongo en het instrumentale stuk van Bitter Suite.

Hoezo
Leg uit .

aj... mijn stem heeft er voor gezorgd dat t stemgemiddelde onder de 4,0 is gekomen...
Goed album, maar niet bijzonder en daarom niet meer dan 3*

Heb je ooit de 2e plaat van Trace, "Birds" gehoord? Hierop een zeer jonge Mosley die nauwelijks onder doet voor Pierre van der Linden die op het eerste Trace album drumt. Wel een beetje meer gelijk het "geram" van Collins trouwens...

Tja dat heb ik er een aantal al eerder verteld maar dat gaat er helaas niet in bij sommige...

Nee, ik ken eerlijk gezegd de Trace platen niet.
Maar ik kan gewoon niet zo goed tegen het over-herkenbare gedrum van Collins. Dat en het feit dat de solo's van Rothery mij altijd bij de kladden grijpen, maken dat ik Marillion 10x liever hoor dan Genesis.

Fugazi uit het LP tijdperk had zo'n mooie klaphoes met binnen tussen de rommel de LP's De Wall en het eerste soloalbum van Peter Hammill genaamd Fools Mate (narre mat een schaakterm (schaken is en was een passie van Peter Hammill).
Die mooie LP hoezen dat was nog eens iets anders dan de postzegels bij de huidige CD's

Op de eerste elpee, is ergens een stukje papier te vinden met 'Imagine' van John Lennon.

Ja, die Wilkinson maakte nog eens hoezen, zeg... Kon je uren naar kijken.
Overigens vind ik de Misplaced Chidlhood-elpee hoes, ook wel mooi. Erg goed verzorgd.

Geweldig album van Marillion .
Van begin tot eind fantastisch en dat kunnen niet veel albums zeggen .
Ik ben nu ook de periode na Fish aan het ontdekken maar deze krijgt gewoon de volle mep van 5 dikke sterren , alles minder doet het album onrecht aan .