Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Doe eens 5 sterren geven dan

Ik heb het volgens mij al eens eerder gezegd, maar ik weet niet of dat hier is. White feather had er wel afgekund wat mij betreft. Dat nummer valt mi muzikaal wat uit de toon en de sfeer van dit album. Heel raar, daarnaast hoor ik in dat nummer in de muziek (niet in de zang/tekst) stukjes van The uninvited guest van Season's End.

Je hebt een punt. Komt denk ik vooral door de snare roffels van Mosley in de coupletten van beide songs.

Ga ik ook nog even mijn mening geven over deze plaat.
Sommige platen van Marillion zal ik eeuwig koesteren, waaronder Fugazi, Afraid of Sunlight en Marbles, om er een paar te nomen. Met Misplaced Childhood is het nooit wat geworden.

Mijn eerste kennismaking met Marillion was een cassettebandje met Fugazi en Script for a Jesters Tear. Hiervan was ik diep, diep onder de indruk. Niet veel later zag ik Marillion bij Toppop hun nieuwe hit "Kayleigh" play-backen en dat deed me niet zo veel, in ieder geval niet genoeg om Misplaced Childhood aan te schaffen (waar ik overigens, als twaalfjarige, lang voor zou hebben moeten sparen)
Als ik meteen deze plaat in huis had gehaald, had ik me misschien -net als zo vele anderen- laten meeslepen en deze plaat nu de volle vijf sterren toebedeeld. Het liep dus anders. Ik heb Misplaced Childhood pas ontdekt toen Fish en Marillion waren gesplit. De speciale sfeer die rond Marillion hing was daarmee verleden tijd, en het momentum van dit album daarmee uitgewerkt. Voor mij dan hè. En al raakt het me allemaal niet zo, ik heb natuurlijk wel de oren aan m'n hoofd om te erkennen dat deze plaat muzikaal van enorm hoog niveau is. Heart of Lothian en Childhood's End (inclusief de overgnag naar White Feather!) zijn mijn favorieten.

Ik zag dat ik hem op 4,5 had staan .
Is aangepast , dit was ook het eerste album van Marillion waar ik mee in aanraking kwam .
Ben nu de periode na Fish aan het ontdekken . Brave en Marbles heb ik onlangs aangeschaft .
Ik denk dat je de twee periodes los van elkaar moet zien en geen vergelijkingen moet gaan maken .
Bij Marillion kan ik dat maar bij Queen zal ik dat nooit kunnen .

Klopt. Is al veel over gezegd en geschreven. Bottom line: Marillion is zowel met Hogarth als met Fish briljant.
Veel plezier met de ontdekkingstocht!

The Singles Collection 82-88 heb ik vandaag maar omgeruild met deze. Ik ben hem nu aan het afspelen, maar wat een prachtige stem heeft Fish eigenlijk. Mooi begin gelijk, met daarna volgens mij wel hun meest bekende nummer Kayleigh.

Goede keuze Ricardo . Dit is echt een schitterend album .
Hierna moet je eens Vigil In A Wilderness Of Mirrors proberen .
Fish debuut die ook geweldig is .

Vroeger haalde ik nog wel eens dingen door elkaar. Nu nog trouwens, maar dit is prog zeggen ze, terwijl b.v Talk Talk new wave is, zoveel verschil zit er niet tussen die bands vind ik. Ik vind dat prog erg dicht tegen new wave aanzit en anderom. Wat is het verschil nu eigenlijk? Ik zou het echt niet weten.

Met Talking Heads en King Crimson hetzelfde, bijna dezelde soort bands waar niet veel verschil zit tussen hun muziek, maar King Crimson is prog en Talking Heads word gezien als new wave.

Soms weet ik het echt niet meer.

Vigil In A Wilderness staat hier niet op mu.me volgens mij, heb net even gekeken, maar heb hem niet bij de Marilion discografie zien staan.

Klopt; is het 1e solo album van Fish.
Dus wel aanwezig op de site.

New Wave heeft ervoor gezorgd dat progrock weer mag...

Toen de punk de symfonische rock had kapot gemaakt, eind jaren 70, waren er maar weinig symfobands die nog degelijk materiaal uitbrachten. Sommigen stierven gewoon..

Met de komst van de New Wave, mochten synths e.d. weer wel en had de symforock weer een opleving.... (Twelfth Night, Pallas, Pendragon, IQ, Marillion)...
Dit noemen ze (tegenwoordig) de neoprogressieve stroming.
Dus je zit niet een zo verkeerd te denken.

De King Crimson van de jaren 80 kent leden uit Talking Heads, dus ook dat is geen rare vergelijking....

Overigens heette vroeger gewoon alles symfonische rock... Dat was makkelijker... Nu heb je 8000 stromingen, waar ik zelfs niet meer wijs uit wordt.

Goede opvolger van deze plaat en het zelfde muzikale straatje is niet Vigil in a Wilderness maar Clutching at Straws...
Het solodebuut van Fish is niet vergelijkbaar met het werk van Marillion.

Eens. Ondanks dat Vigil een goede plaat is mist het heel duidelijk het dromerige van Marillion dat wel op Clutching te horen is.
Ik moet ook wel eens lachen bij benamingen voor stromingen, post rock, avantgarde, new wave (waarvan???) etc... het zegt mij niet zoveel. Volgens mij gaat het nog steeds om muziek. En bij Marillion is die altijd prima op orde.

Vigil is in mijn oren toch een zeer logische opvolger van het Marillion repertoire. Maar wellicht kan Ricardo gewoon beter met de drie andere studioplaten van Marillion (F) beginnen.

De zeg maar Belew jaren zijn inderdaad behoorlijk TH achtig. Het jaren 70 werk is toch echt diepgeworteld in de symfonische rock.

Ja dat denk ik ook .
Ik denk dat de meeste zijn begonnen met Misplaced Childhood daarna Clutching en Script en daarna Vigil .
Althans zo is het bij mij gegaan .
Misplaced Childhood draai ik nog steeds elke week `n keer en is toch altijd weer genieten geblazen .
En Fish anno 2010 heeft toch wel veel ingeleverd kwa stemgeluid terwijl op MS en op Loreley Fish als `n vis in het water zingt .
Maar dat gaat voor meerdere zangers op , bv Gillan die ook de hoge noten niet meer haalt . Tja de leeftijd gaat z`n tol eisen .

Ik ging er ook vanuit dat Ricardo de Discipline/Beat/Three of a Perfect Pair -trilogie bedoelde...

Onmogelijk dat hij werk van voor '75 op Talking Heads vindt lijken.

Het dromerige keyboardspel/gitaarspel van Kelly en Rothery komen gewoon op Vigil niet aan bod... Te gewelddadig, die Vigil (in vergelijking met Misplaced Childhood en Clutching at Straws).

Dat Fish qua stemgeluid heeft ingeleverd is bekend... Maar zowel hij als bijvoorbeeld Ian Anderson hebben er wel een lekkere rokerige stem aan overgehouden, wat ook haar charme heeft.

Maar dat was op Vigil nog niet van toepassing

Het blijft toch wel een meer dan prima album. Vind alleen de afsluiter niet bijzonder. Maar het is een mooi geheel met fijne overgangen. De plaat komt absoluut niet kunstmatig over, maar ademt echtheid uit. Ik was in de jaren '80 helemaal wild van Marillion. Dat is nu niet meer zo, maar deze plaat staat nog steeds goed overeind.

Dit album heb ik nog eens beluisterd, maar het wil niet echt blijven hangen allemaal. Ik vind er niet 1 echt memorabele song opstaan op dit album die echt blijft hangen bij mij. Beetje slappe hap voor op de achtergrond. Maar misschien is dit wel een groeialbum die mij later beter gaat bevallen, dat weet je maar nooit.

Slecht klinkt het belist niet, maar voorlopig een 3* van mijn kant.

Is er ook een topic over het verschil tussen new wave, synth pop en dit soort prog rock?

Ik vrees van niet...

Ik vind het toch bijzonder dat er meer dan 600 mensen op dit album hebben gestemd. Het staat ook bij opmerkelijk veel van ons in hun top 10. Het gemiddelde cijfer dat is gegeven is mooi hoog.

Toch moet mij één ding van het hart: verreweg de meeste mensen kiezen toch voor Kayleigh als het mooiste nummer van deze cd. Ik vind het (inmiddels) duidelijk één van de mindere. Maar misschien is dit wel een mooi voorbeeld van het Top 2000 syndroom: eigenlijk vindt men een dergelijke lijst maar niets maar ondertussen wordt er in de dagelijkse praktijk wel door iedereen op die nummers gestemd. En dat geldt ook zeker voor Kayleigh, ook op musicmeter.

Oké, ik beken...

Daar heb je het al.......

Berichten die niet meer met de album te maken hadden verplaatst naar Marillion

Dit album mag toch wel gezien worden als Marillions muzikale hoogtepunt.
Ook opvolger Clutching At Straws mocht er nog wezen, maar de genialiteit van dit album is onovertroffen. De manier waarop elke song in elkaar overvloeit en de terugkeer van muzikale thema's, maakt dit één van de beste concept albums aller tijden.

absoluut een blijvertje dit album, samen met script.
fish treedt binnenkort op in Z'meer; mmmmmmmmmmmmm.

Nooit gedacht dat Kayleigh op een dergelijk meesterwerk zou staan. Als jonge volger van de eindejaarslijsten, dacht ik altijd dat een dergelijk nummer van een eendagsvlieg zou zijn. Nu blijkt dat ik het mis had, héél erg mis had. Kayleigh staat namelijk op een onvervalst meesterwerk. Hoewel Kayleigh misschien wat misplaatst is, vind ik het toch uitstekend in het geheel passen. Net als Childhoods End?, klinkt het misschien wat meer als popmuziek, maar ten bate van de afwisseling heb ik er totaal geen moeite mee.

Marillion heeft zijn best gedaan om dit te laten klinken als een geheel, daarom is het ook moeilijk om nummers aan te wijzen die beter zijn dan de rest. Het is eigenlijk alleen mogelijk om bepaalde momenten aan te wijzen die ervoor zorgen dat dit een meesterwerk is. De uitbarstingen in Blind Curve, de opener en de overgang naar Kayleigh, het middenstuk van Heart of Lothian, de woede in Waterhole en natuurlijk Lavender, het is allemaal schitterend. Natuurlijk zullen veel mensen dit album afdoen als onnodig bombastisch en theatraal, en hoewel ik mij daar weleens aan kan storen, gebeurt dat ditmaal niet. Dit album verdient zonder twijfel de hoogste waardering en krijgt van mij een plaats in mijn top 10.

Veel ook niet zie het stemgemiddelde van boven de 4 met ruim 630 stemmen.:-)

Van de week weer een keer of wat gedraaid. Ik heb deze plaat zo ontzettend vaak gehoord, maar zou nog steeds niet kunnen zeggen wat de songtitles zijn, laat staan de onderverdelingen daarvan. Van bijna elke andere meesterplaat die ik heb weet ik dat precies (inclusief de onderverdeling op Atom Heart Mother), maar bij deze heb ik me er nooit in verdiept. Dit is eigenlijk gewoon één lange song met hemelse melodien en door m'n ziel snijdende gitaarsolo's. De ultieme muziektrip met maar één titel om te onthouden:

Misplaced Childhood!

Toch wel een 'gekke' album, dit Misplaced Childhood.

Aan de ene kant is het een goede cd waarbij ik het vooral heerlijk vind om de teksten mee te zingen maar aan de andere kant is het er ook een die je toch wel met een half gevulde maag achterlaat.

De plaat is kort, wat begrijpelijk is omdat het nog uit de vinyl-tijdperk stamt (d'uh), maar om dit soort concepten de 'vertellen' moet je denk ik toch met meer komen dan met wat op dit plaat staat.
Het is trouwens ook onbegrijpelijk dat een nummer als Lady Nina niet op de lp is beland maar het zal wel niet helemaal in het concept gepast hebben.
Heb hem in het verleden werkelijk grijsgedraaid, waren toch mijn helden vroeger (eigenlijk nog steeds trouwens maar wel wat minder).
Muzikaal zit het wel in orde maar de tijd vliegt werkelijk voorbij.

Het moge duidelijk zijn, als ik honger heb dan draai ik een ander plaatje van Marillion.