Marillion - Misplaced Childhood (1985)

En een prachtige naam voor mijn dochter.

Ik geef toe het is een mooiere naam voor een dochter dan Expresso Bongo

Of je moet een Indiaan zijn, dan kan White Feather nog wel

Voor mij blijft het einde van Blind Curve overgaand in Childhoods End van een onbeschrijfelijke schoonheid.
Met dit stuk wil je toch elke dag wakker worden? "And it was morning......."

Is inderdaad van grote schoonheid! Zojuist weer eens opgezet en wat me opvalt is dat kwaadheid uit het laatste gedeelte van Blind Curve zo mooi overgaat in de hoop van Childhoods End.

Op Brave deden ze dat ook zo mooi met Made Again....

ik vind Kayleigh gewoon het beste nummer van de plaat, gedeeld met Lavender

Ik vind vooral de overgang van Pseudo Silk kimono in Kayleigh in Lavender mooi. Geniaal gedaan!

Inderdaad een van de beste openingen van een album

Eergisteren een allereerste keer gedraaid.
Ik kocht vorige week de enkelvoudige remaster voor 3,99 euro.

Eerste associaties en bevindingen ...

* Symfonische rock in de 80s ... wat een verrassing.
Ik dacht dat Pink Floyd met The Final Cut (hence de titel)
een punt had gezet achter dit hoofdzakelijk met de jaren 70
geassocieerde genre. Mike Oldfield, Pink Floyd en Yes zijn voor mij
eigenlijk de enige, echte bekenden op album gebied.

* Ik hoor een erg tegenwoordige zanger, eentje die mij
wat doet denken aan een neefje van Peter Gabriel. Een stemgeluid
dat uniek en krachtig genoeg is om de plaat te dragen weliswaar.

* In overgangen op de oorspronkelijke A-kant hoor ik Pink Floyd.
Ook thematisch, de traumatische jeugd van het hoofdpersonage
(tenzij ik de bal hier volledig missla) doet denken aan The Wall.

* De gitaren gieren heerlijk rond, zonder opdringerig te zijn.
Het muzikaal palet is zeer divers: geen eenzijdige klemtoon
op akoestische muziek, (hard)rock, strijkers of synths.
Een heel fris 80s geluid dat ook nu nog beklijft.

Voor individuele songs is het nog wat vroeg.
Al kende ik Kayleigh (prachtig) en Lavender al wel.
Maar ik ga hier op tijd en stond werk van maken.

Gelijk heb je.

Ik zal opbiechten dat ik, toen ik zonder aankondiging Fugazi voor het eerst op de radio hoorde (eerste kenninsmaking met Marillion), ik meende dat Peter Gabriel er eindelijk in was geslaagd een succesvolle symfonische comeback te maken......

En ik kan Kayleigh echt niet meer horen.

Ik kan Kayleigh nog dagelijks horen. Het liefst in combinatie met Pseudo Silk Kimono. Die songs vloeien op grandioze wijze in elkaar over.

Dat klopt, op Arrow

En wel wat meer dan één keer

Die ontvangen we niet in België. IK zou bijna zeggen: jammer...

Ja dat had je al gezegt.

Voor mij één van de allermooiste platen ooit gemaakt. Alles klopt aan dit album. Eén groot melodieus genot. Is onmogelijk om iets uit weg te laten en eigenlijk ook onmogelijk om niet van begin tot eind te draaien.

Tja... Meestal net na Hotel California

Misplaced Childhood.
Het kind dat te snel zijn jeugd ontgroeid?
Een volwassene die terug verlangt naar vroeger?

Fish toen zijn naam nog Derek William Dick was.
Een puber met liefdesverdriet.
Afgewezen door het mooiste meisje van de klas.
Terwijl mede klasgenoten zich bezig hielden met sport, zat Derek op zijn zolderkamertje.
Stiekem schreef hij daar poëzie.

Aan een gedicht schreef hij een langere tijd.
Het was gericht aan Kayleigh.
Vergeleek zijn liefde voor haar met een paarse lavendel.
Trots over zijn originaliteit stuurde hij het uiteindelijk naar haar op.
Altijd maar die rode rozen.
Dit was beter.

De reactie was anders dan zijn verwachtingen.
Spottend vertelde ze het tegen de leeftijdsgenoten.
Derek werd het pispaaltje van school.
Zijn wraak zou jaren op zich wachten.
In de vorm van een conceptalbum.
Gebaseerd op zijn liefdesverklaring.

Bevredigde dit de pijn.
Was het waard om zoveel jaar van je leven hier op te richten.
Ten koste van de pubertijd.
Je gelijk halend door naamsbekendheid.
Het onschuldige zolderkamertje verruilen tot een groot podium.
De intimiteit verworden tot algemeen erfgoed.
Gehoord door een miljoenenpubliek.

Natuurlijk is dit het waard.
We omarmen de songs.
Laten ze binnen in ons hart.
Want diep van binnen, zouden we allen een beetje Fish willen zijn.
Een groot schrijver.
Alles liever dan een mislukt sporter.

@deric raven: briljant!

Dank je wel.

die recensie
bangelijk geniaal

Zeker een mooi verhaal! Wel het verhaal van Deric zelf want het Kayleigh zit toch iets anders in elkaar. De titel van het liedje is de fonetische zegswijze van een eerder vriendinnetje van Fish namelijk Kay Lee. Het lied is echter geen rechtstreekse confrontatie/conversatie naar haar toe maar meer een samenvatting/samensmelting van meerdere liefdes welke Fish had gehad. Het is volgens Fish zelf een soort van excuusbrief naar zijn vorige geliefdes.

Het is inderdaad een meer geromantiseerde invulling van de feiten.
Waardoor waarheid en fictie door elkaar lopen.
Gecombineerd met mijn visie op het geheel.

Eigenlijk iets wat Fish zelf ook doet

Het is ook geen aanval hoor, meer een feitelijke constatering

Ik zie het zeker niet als aanval.
Meer als bevestiging van de getrokken conclusie.

Wat een bruut briljant album is dit toch. Onder andere die solo in Kayleigh blijft toch echt wel heartripping mooi

Een schitterend album die erin slaagt de tijdsgeest van de jaren '80 te vangen zonder aan tijdloosheid in te boeten, iets wat ik bij o.a The Smiths en Lloyd Cole ook zo bewonder. Vooral het tweeluik Kayleigh en Lavender zijn machtig mooi. Ik heb hem dan ook in mijn top 10 gezet.

Briljant album! Een genot om van begin tot eind te luisteren, hoe vaak je Kayleigh ook gehoord hebt! Dat nummer in het geheel is een heel andere ervaring dan de single op de radio vind ik.
Het lijkt of de die-hard Marillion fans het 'cool' vinden om dit album af te doen als 'minder' of 'te commercieel' maar jongens, dit is toch fenomenaal!!!??
Ik kan er in ieder geval niet gauw genoeg van krijgen. Al is en blijft Clutching mijn favoriete Marillion album!

Ik ben nog altijd niet echt overtuigd van dit album. Ik vind deze duidelijk minder dan voorheen, en ook minder dan wat zou volgen met Hogarth.

Ik vind het wat gladjes, en inderdaad wat commercieler klinken. Ik blijf voorlopig bij mijn krappe 3,5*.

ik blijf dit een heel intressant album vinden, met prachtige overgangen tussen de nummers en de al even briljante teksten. Comercieler dan het overige werk, wellicht, maar ik vind dat geen probleem. Toch vind ik opvolger clutching at straws nog net wat grondiger.