Marillion - Misplaced Childhood (1985)

We zien de 5 wel verschijnen

Speciaal voor deze plaat is er een 6 beschikbaar

Een zeer goede plaat met een leuk concept, sterke overgangen en een fantastische sfeer.
Die middeleeuwse sfeer die ze neerzetten is erg sterk ook Fish zijn stem past heerlijk bij die sfeer.
Dus ik start met een verdiende 4*.

Die 4 zie ik nog wel hoger worden, kbf.

Dat denk ik ook.
Blind Curve: .

Blind Curve is formidabel, met name het laatste gedeelte, Threshold. Als ik me niet vergis, heeft de band Threshold haar naam hieraan ontleend. De manier waarop dit overgaat in Childhood's End is echt hemels.

Mooie plaat. Samenhang tussen nummers is prima.
Smaakvolle solo's en een mooie, gepolijste sound.
Zang is goed en met veel emotie gebracht.

Sterk staaltje vakmanschap!

Blind Curve is voor mij 1 van de mooiste Marillion nummers ( Fish tijdperk ). Het begint al prachtig met Vocal under a bloodlight en dan de prachtige solo aan het eind van Passing Strangers. Een hoogtepunt is dan ook voor mij Perimeter Walk ( ook live op The Thieving Magpie en Return To Childhood ).

Zo vindt iedereen weer iets anders van dit nummer het hoogtepunt

Nee hoor. Bij mij is het ook Blind Curve waarvan mn hart sneller gaat kloppen.
Geweldig mooI!

Van Marillion bezit ik (voorlopig) enkel dit album (opnieuw op CD gekocht) en Brave.
Je hoort duidelijk dat Marillion door Genesis is beïnvloed, ook de stem van Fish lijkt erg op die van Peter Gabriel. Natuurlijk klinkt het vrij bombastisch door de toetsen en drumsound maar het is nooit over de top. De sound is gepolijst in de positieve zin van het woord, het is niet zo gladgestreken als vele albums in die periode.
Het concept is goed uitgewerkt en de songs blijven overeind staan. Door de hit Kayleigh brak Marillion met dit album ook terecht door.

Het kan aan mij liggen, maar het begin van Blind Curve doet me enorm denken aan Comfortably Numb van Pink Floyd. Het ritme van de bas en het geluid van de gitaar lijken erg op dat van Comfortably Numb...

Die associatie heb ik nog niet gehad, moet ik eerlijk zeggen. Zeker niet aangezien het een naadloze overgang van Lords of the Backstage is. En ik Comfortably Numb toch meer als zelfstandig nummer zie.

De plotselinge openingen lijken wel wat op elkaar, maar voor de rest hoor ik maar weinig overeenkomsten.

Dit is volgens mij de eerste keer dat iemand een overeenkomst met Pink Floyd vind.

Als je Mariilion, of een nummer van hun nou met een Genesis, vooral de oude Genesis vergelijkt, daar kan ik inkomen. Daarin zijn genoeg raakvlakken te vinden , maar Pink Floyd?

Ieder zijn mening, natuurlijk.

Over de nummers: Tsja, ze beginnen allebei in ongeveer dezelfde tempo maar verder....

Ik kan me voorstellen dat mijn vorige bericht niet met iedereen gedeeld wordt, maar toch moet ik steeds als ik dit nummer hoor aan Pink Floyd denken. Waarschijnlijk een afwijking mijnerzijds...

Oh, ik zie dat zeker niet als een afwijking, hoor.
Eerder een mening.

Wat dat betreft zijn alle prog-minded of hoe je het ook wil noemen, nogal excentriek.

Ik snap het wel. Het is een gevoel. En een gevoel kunt je niet ontvoelen. Als je ooit eens ergen een link mee hebt gelegd, zal je dat altijd blijven horen. Net als dat een liedje je kan doen denken aan een ex of een feestje etc.

Verder hoor ik het zelf ook een beetje. Mss dat de akkoorden ook overeenkomen. en 'Last Night You Said I Was Cold" kan best vervangen worden door "Is There Anybody In There"... Het rijm-ritme lijkt ook op elkaar, het tempo, de overgang... etc.

Niks mis met je hoor...

Zo ervaar ik dat niet. Een eerdere associatie kan bij mij na meerdere beluisteringen ook geheel verdwijnen.

O raar dan want ik ervaar hetzelfde als Ozric. Ik heb nog een album van The Who in de kast staan die echt jaren oud is, en die ik ooit op verjaardag van mijn ex heb gekregen, heb hem destijds helemaal grijs gedraaid, maar heb hem sinds het uit is nooit weer durven afspelen vanwege de gedachtes die erbij zullen komen. Misschien dat het na vele jaren verdwenen is, maar dat duurt bij mij wel even.

Gelukkig!

Inderdaad, ik heb hem vandaag gekkocht op vinyl ( die artwork )
en met in de inklaphoes bedrukte teksten er eens bij te nemen en nog eens goed te luisteren, weet ik dat een 4* te weinig is. De binnenkant van de hoes is echt prachtig trouwens.

Is en blijft voor me een klassieker, Fish heeft solo behalve Vigil in a wilderness of Mirror nog wel meer leuks gedaan, de versie van Incubus op Yin Yang, heel lekker, live beter dan op lp,
en de gastoptredens bij Tony Banks o.a. Another Murder of the day, hemels....
Wat kan muziek toch mooi zijn..

De plaat is vooral bekend geworden door de twee singles Kayleigh en Lavender. Prima nummers, maar daarna begint de plaat pas echt goed. Vooral Bitter Suite en Blind Curve behoren tot de top-epics van de band.

Waar Marillion op de vorige twee platen nog wel eens rommelig of onorigineel uit de hoek konden komen, hebben ze hier toch echt hun ultieme sound te pakken, welke ze (in elk geval met Fish) nog een keertje overdoen met de opvolger van deze plaat.

Leuk! Een referentie naar The Who's "Reign o'er Me" meteen aan het begin van het nummer Heart of Lothian!

Starten met een 3,5, maar de 4 sterren zitten er zéker in. Zeer leuk album!

Voila se, hier zijn ze al de 4 sterren. Dit luistert gewoonweg zeer aangenaam weg. Echt fantastisch hoe alles zo mooi overloopt in elkaar, geeft voor mij persoonlijk echt een mooie meerwaarde!

Wat er allemaal wel niet kan gebeuren in 3 uur...

Ja deze plaat is zo kort dat je 'm vier keer kunt afluisteren

ik vind "zo kort" een verkeerde omschrijving

ik zou eerder zeggen: deze plaat heeft de perfecte afspeel duur van bijna 3 kwartier, zodat je 'm 4 x kunt luisteren

Deze plaat is op lp uitgebracht. Ik ken lp's met kortere speelduur.

Maximaal kon er volgens mij maar drie kwartier op een lp.

edit: hier van wikipedia