Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Ha, heb die toen inderdaad wel nog een keer of 2 gehoord en ze werd er zeker niet slechter op (integendeel). Daarom vond ik de verhoging, ook al was op een zeer korte tijdspanne, wel gerechtvaardigd

Ik vind de lengte trouwens ook vrij goed. Mocht 3 kwartier zijn, maar langer is bij vele groepen jammer genoeg! nefast voor mijn aandacht eigenlijk, krijg dan wel eens vaker de "indruk" dat ze er (een) opvullertje(s) op gezet hebben (=gewoon een mindere song imo dus).

Goh wat was ik blij dat Marillion er was in een tijd van disco en synth pop. Ze waren in hun eentje verantwoordelijk voor een revival van progressive rock in de eighties. Net te jong voor Genesys en Pink Floyd was dit mijn muziek. Nog altijd vind ik dit een heerlijke plaat. Maar ook zonder fish kan ik Marillion waarderen, al vind ik de nummers op hun latere albums vaak erg wisselend van kwaliteit.

Kwamen in een periode op dat Progrock nu niet bepaald meer de orde van de dag was.
Ik vond het ook een verademing.

Maar ze waren toch niet helemaal in hun eentje verantwoordelijk voor de revival van prog? Volgens mij had IQ daar ook een rol in.

IQ , Pallas ..... vast nog wel wat meer bands, maar Marillion bereikte een groter publiek.
Kayleigh heeft daar ook een rol ingespeeld.
Een behoorlijke hit en kreeg veel airplay.
De groep stond ineens in grote zalen.

De impact die Marillion met zich mee bracht , was dus een stuk groter dan die van bijvoorbeeld IQ.

@ rock-rock
Klopt er waren meerdere bands zoals ,naast IQ, ook Pallas, en Twelfth Night die begin jaren 80 met een revival bezig waren van progressieve rock. Met name geïnspireerd door een band als genesis( getuige bijvoorbeeld de vele creative varianten op Supper's ready). Overigens was prog buiten de engelstalige landen helemaal niet in zo'n creative crisis hoewel natuurlijk niet zo populair. Ik ken rond 1979 en 1980 nog voldoende leuke progalbums uit bijvoorbeeld Frankrijk(Dün- Eros), Chili (Los Jaivas - Alturas de Macchu Picchu) en polen( SBB- Memento Z Banalnym Tryptykiem). In de engelstalige landen hadden bands als Rush en U.K, in de periode 1977 tot en met 1982, zefls nog enig commercieel succes.

Wat Bikkel2 hieronder zegt klopt uiteraard heel aardig, maar is ook net iets te makkelijk. Bekendheid is vaak wel een redelijke indicatie van invloed(iets moet gehoord worden om te kunnen beïnvloeden), maar zeker niet altijd. Zo hoor ik ook vaak dat Twelfth Night- Fact and fiction binnen de neo-prog als zeer invloedrijk te boeken staat. Al moet ik gelijk bekennen dat ik van neo-prog voor een progressieve rockfan relatief weinig afweet.( Heb meer met eclectische prog, Krautrock, symfo, zeuhl en danzij protonos ook de laatste tijd wel wat prog-folk).

Een revival was er wel degelijk, maar werd zover ik weet niet groots opgepikt. Het had meer een soort Cultstatus.
Begin jaren 80 probeerde heel wat bands de draad weer op te pikken, die bands als Genesis inderdaad op een gegeven moment lieten voor wat het was.
IQ , maar ook Marillion vond ik niet supervernieuwend in hun benadering. Zowel Fish als Paul Nicolas deden in het begin wel heel erg hun best om op Peter Gabriel te lijken.
Genesis en ook Yes stonden ineens hoog in de hitlijsten met veel makkelijker verteerbaar spul, terwijl een nieuwe lichting bands de sfeer van lang uitgesponnen songs weer in ere wilde herstellen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik in de jaren 80 niet echt bezig was met nieuwe prog, dat kwam pas veel later.
Ik kon Pink Floyd , The Moody Blues. Meer melodieuzere niet al te ingewikkelde bands.
Marillion trok mijn aandacht met dit album, kon de albums hiervoor niet eens.
Ik was wel gelijk verkocht. Dit was toch wel even zwaarder en sfeerrijker dan de Duran Duran's en Spandau Ballet's van die tijd.

In de jaren '80 hield ik mij niet zo bezig met progrock, deze stroming stond die tijd op een laag pitje (ik was meer in de ban van U2, Simple Minds en de new wave). Van Pink Floyd, Moody Blues, Yes en Genesis vond ik hun vroegere werk beter.
Dit album van Marillion kocht ik destijds door de prima single Kayleigh, maar nadien was ik deze band uit het oog verloren.

Bij mij begon het echt met dit album. Dankzij Wim v.Puttens cd show, die op Donderdagavond te horen was.
Nadien kocht ik de albums hiervoor, maar ook zijn een aantal albums met de latere vocalist Steve Hogarth mij zeer dierbaar.
Met name Seasons End, Brave , Affraid Of The Sunlight en Marbles zijn echt toppers.

Marillion stond in November 1984 al in Vredenburg en de Rodahal voordat Kayleigh was uitgebracht (voor zover je dat grote zalen wil noemen). Ik houd het toch vooral op het unieke charisma van Fish en dat Marillion in die tijd de beste kopie van het Genesis uit de tijd van Selling England was.

Tja en Kayleigh van deze plaat heeft van Marillion commercieel gezien natuurlijk een nóg grotere band gemaakt, 2 shows in Vredenburg die enorm snel waren uitverkocht.

Ze waren natuurlijk al bekend toen dit album uitkwam enkel nu ook bij het top 40 publiek. Zo waren ze in 1984 in Engeland al verkozen tot de beste Britse live band van dat moment en speelde ze al op de grote festivals.

natuurlijk kwam de echt grote klap bij dit album toen ze echt de grote sporthallen gingen vullen en als support van Queen een stadiontour deden.

Natuurlijk vonden wij het vreselijk dat er ineens een heel groot publiek op af kwam en de volgende stop in Nederland Ahoy werd .... (Juni 1986)

Nou is het natuurlijk niet zo dat Marillion slechts een kopie is van genesis(al zijn er wel bepaalde nummers, zoals grendel, die daar dicht in de buurt komen). Zo is het tekstueel allemaal een stuk persoonlijker en minder mythisch. De muziek toegankelijker en agressiever, waardoor het toch redelijk past in de jaren 80 cultuur.

Dat zeg ik ook niet. Het begon echter wel als een kopie in 1982/1983 met o.a Grendel en Script maar kreeg daarna gelukkig een eigen gezicht

En voor wie dat laatste (en dan nog wat sterker doorgevoerd) wel aanspreekt, laten we gewoon nog een keer de naam Twelfth Night vallen.

Die naam kan eigenlijk niet vaak genoeg genoemd worden, vooral niet op een site waar het bekendste album een schamele 22 stemmen heeft.

Ik bemerk dat ik op mierenneukmodus overga, maar in je stuk ging het over eind 1984 en dat was ten tijde van fugazi, maar goed we zijn het op zich eens met elkaar, al begint marillion ook bij script al smoelwerk te vertonen(ik doel dan met name op het meesterlijke forgotten sons).

Voor de liefhebbers van marillion is twelfth night natuurlijk wel een sterke tip. New-wave en prog worden daar wonderbaarlijk goed vermengd.

Ik heb weer wat te doen merk ik. Twelfth Night zegt me echt helemaal niks maar als ik jullie goed begrijp moet daar binnenkort verandering in komen

Je leest het inderdaad verkeerd. Het 1984 verhaal gaat er enkel over dat Marillion al bekendheid had voordat Kayleigh een hit werd. Men begon in 1982/1983 echter reeds als een Genesis kloon.

Ja

Probeer Fact and Fiction en Art & Illusion dan als eerste. Fact zit wat meer in de hoek van een kruising tussen klassieke prog en new wave, Art voegt daar meer een commercieel jaren '80-geluid aan toe.

Het bovendste bericht was voor zover ik weet jouw eerste bericht in deze discussie
je noemt een tijdsbepaling: november 1984
direct daarna zeg je in een zin in die tijd
Dan mag ik aannemen dat die tijd slaat op 1984 en dus niet op de beginperiode, wat je in jouw stuk niet eens noemt.
Ik lees het niet verkeerd, jij schrijft het niet goed op.

Je hebt gelijk en je houdt nog over ook .....

Met ... in die tijd ..... wilde ik niet aan 1984 refereren maar aan de beginjaren van dat decennium maar jij leest ...in die tijd ....terecht als 1984. Ik zal volgende keer heeeel goed opletten wat ik schrijf.

Oké thanks!

Destijds was ik lid van de fanclub. Heb nog een door Fish gesigneerd t-shirt in de kast liggen van de fanclubdag in Tivoli in Utrecht. Was een mooie tijd. De LP heb ik toen snel op een cassettebandje(voor de ouderen onder ons) getapet om hem zo gaaf mogelijk te houden. Vooral de hoes vond ik bijzonder fraai gemaakt door Mark Wilkinson. Daarna kocht ik pas hun eerdere werk. Draai het nu nog en het verveelt nog steeds niet.

Altijd een hekel gehad aan Kayleigh : steeds maar dat "gebroken" ritme, een zangmelodie die vervelend is in het couplet en voorspelbaar in het refrein, en een paar jaar later plotseling al die kindjes op het schoolplein die allemaal Kelie bleken te heten . Binnen de flow van het gehele album moet ik echter toegeven dat het toch wel een redelijk sterk nummer is, al was het alleen maar vanwege de emotionele punch (en bovendien heeft het ook een zeer fraai instrumentaal gedeelte met een prima gitaarsolo), en de overgang naar Lavender is daarna weer een kippevelmoment. Sowieso vormen de overgangen vaak een hoogtepunt, soms vanwege het overvloeien (bijvoorbeeld Bitter suite in Heart of Lothian en Blind curve in Childhood's end?), soms juist omdat het contrast zo scherp is dat het naar adem doet snakken (zoals tussen Lords of the backstage en Blind curve).

Maar wat misschien nog het meest opvalt is de schier eindeloze hoeveelheden sterke en vooral toegankelijke melodieën die de band hier tot z'n beschikking heeft: wie de plaat kocht op basis van de top-40-notering van Kayleigh zal misschien even verbaasd zijn geweest toen hij het hele album op de draaitafel legde, maar ik denk dat hij er toch gauw genoeg door zal zijn gegrepen. (In Engeland haalde de single de tweede plaats en kwam het album op 1 binnen, om na vier weken al uit de top-10 te vallen, maar acht weken later stond het nóg eens vijf weken in de top-10 – kennelijk werd daar een gevoelige snaar geraakt. In Nederland kwam de elpee tot de achtste plaats en haalde de single niet eens de top-10, maar staat het wel steeds bij de bovenste 200 van de Top-2000.)

Commerciële uitverkoop? Gewoon een eerlijke en intense plaat met bovendien een enorm hoge draaibaarheidsfactor.
 

Heb ik nu maar gedaan, en je hebt gelijk Clutching At Straws is inderdaad een stuk intenser en vooral levendiger, daar waar deze soms iets de vaart uit gehaald word, blijft bij Clutching de vaart er van begin tot eind in. Clutching vind ik ook een stuk beter, maar 10 keer beter is wel veel hoor.

Heart Of Lothian is helemaal geweldig, wat een prachtig expressief nummer zowel qua zang als instrumentaal gezien. Misschien wel mijn favoriet van dit schijfje.

Is dit dan toch het beste album aller tijden?
Al vanaf 1985 bezorgt me dit op zekere momenten kippevel en nog steeds dus.
Net weer gedraaid en ooow wat is dit toch goed.
1 daverende luistertrip.
Geen hoogtepunten te noemen, alles is even geweldig.
Fantastisch open en helder geproduceerd door Chris Kimsey (mag ook wel eens gezegd worden).
Was, is en blijft .
Zelfs mijn kinderen waren onder de indruk.
Ik kan er niks minder van maken dan 5 sterren.
Op vinyl en CD.

nou Dibbel dan zit er niets anders op dan even een Top 10 allertijden invullen bij je profiel en deze op 1 zetten zodat deze weer een paar plekjes kan stijgen in de MuMe top 250

Heb je op die fanclubdag ook nog foto's gekocht?

Op naar deel 3 van mijn Marillion recensies.

Mmm, dit valt toch even lichtjes tegen. Misplaced Childhood blijft nog steeds een prachtig album, maar de top 10 positie die ik hem gegeven heb toen ik hier net op Musicmeter kwam, zou ik hem nu echt niet meer geven. Voornaamste reden hiervoor is toch wel het feit dat ik het album erg klinisch vind klinken en een klein beetje rauwe randjes mis. Hier is het me af en toe net iets te clean.

Daar komt ook nog eens bij kijken dat het concept (al ben ik er nog steeds niet over uit waar het precies over gaat, behalve jeugdtrauma's en het verwerken daarvan) erg matig afgesloten wordt in White Feather. In dat opzicht is het album op zijn best tussen de nummers Bitter Suite en Blind Curve. Lavender kan ik in de tussentijd nog maar moeilijk uitzitten, gelukkig duurt dat nummer niet heel erg lang.

Alles bij elkaar kan ik er nog steeds van genieten en zijn zelfs de mindere nummers nog steeds beter dan het gros van wat er door andere bands wordt uitgebracht, maar zo goed als ik hem ooit vond, vind ik hem zeker niet meer.

Voorlopige lijst:
1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear
3. Misplaced Childhood