Showbiz & A.G. - Runaway Slave (1992)

Saai en eentonig? Wat een heerlijk, afwisselend jazzy samplegebruik dat toch in het keurslijf van vintage DITC-boombap hard en rauw klinkt... Een fluitje hier, een saxofoontje daar, een catchy bassje, ... Diggin' In The Crates, dat deden ze! En ze waren - voor mij althans - kraks in het smeden van beats begin jaren '90! En A.G.? Ach, gewoon een leuke, duidelijk articulerende, vlot flowende MC, die niet echt diep gaat in zijn teksten, maar zeker de luisteraar kan onderhouden en de straatsfeer prima vertaalt in zijn lyrics flowend op old school rhyme-schema's, die simpel maar effectief klinken...

Misschien toch nog even herluisteren, MJ? Hoop voor jou dat je je mening eventueel nog kan herzien...

Pff, zowat bij iedere onvoldoende of lager punt bij een (grotere) hiphopplaat moet je het direct al herbeluisteren (tenminste, valt me op).

Maar nee, dit lijkt me absoluut geen groeiplaat voor mij en ik vind de D.I.T.C.-albums die ik heb gehoord allen overschat. Raak sowieso een beetje uitgekeken op dit soort hiphop.

Je hebt natuurlijk ook mensen die nooit uit het Canibus-straatje geraken

Ik snap precies waar MJ naar rijkt als je naar z'n Top 10 ( nemen we die er effe bij) dan snap je dat er wat betere (modernere) producties nodig zijn om een persoon als deze te kunnen boeien.

Veel beats missen een diepte, altans vind ik.

Of zit ik er naast MJ?

Eigenlijk wel, want er zijn ontelbaar veel nummers die simpel zijn qua productie die ik goed vind. Je hoeft het niet in hokjes te plaatsen.

Owke dan is dat het gene wat mij opvalt. Tegenwoordig wil ik steeds vaker een beat dat inplaats enkel uit een drum en een deuntje bestaat een beat dat meerdere lagen heeft. Vergelijkbaar met beats van Delic en Dr. Dre. Daarom irriteer ik me aan beats van het recente werk van DJ Premier, die er te gemakkelijk vanaf komt door een beat te maken met een enkel simpel deuntje (vele malen te herhalen).

Ook al verandert me smaak en zijn "simpelistische" beats of whatever die me nog steeds te boeien.



Dit is zeker van toepassing.

Nee dat is het niet, niet in mijn geval. Ik denk niet in hokjes binnen hiphop en ik vind iets goed of niet goed omdat ik het zo beleef, niet omdat het uit een bepaald jaar komt of een bepaalde hoek in het genre.

Weet iemand waar de intro-beat van Runaway Slave van gesampled is?

Erg lekker album !

Moderne klassieker. Rauw, jazzy, simpel, doeltreffend. Zowel op het gebied van productie als lyrics weinig aan te merken. Misschien had Party Groove en Soul Clap van dit album af gelaten kunnen worden, maar dat is dan ook alles dat ik kan bedenken. Diggin' In The Crates ten top!

Big L op Represent is echt een heilig stukje boombap, damn.

Big L is sowieso heilig .

En zo is het maar net. Big L was een ondervoede rapper die altijd hongerig leek.

Voorlopig 3,5* maar het is wel een album wat ik de laatste tijd erg vaak opzet dus zie hem nog wel groeien.

saai album

Punt.

Ik kan begrijpen dat deze D.I.T.C.-sound niet voor iedereen bestemd is, maar een reactie zoals hierboven kan ik echt niet begrijpen van iemand met een top 10 als die van jou, MurryMusic... Je hebt Big L in je top 10??? Big L was ook lid van D.I.T.C., die in die tijd nog een vrije coherente groep was wiens leden toen albums uitbrachten met een vergelijkbare sfeer, en hoewel Big L een betere MC was dan A.G. is de D.I.T.C.-productie op "Lifestylez...." duidelijk veel vlakker en minder inventief dan hier...

De verse van Big L is dan ook het schaarse hoogtepunt van deze plaat.

Ik ben het hier volledig mee eens. Hoewel ik Lifestylez best een aardig en rauw album vind, is de productie echt heel erg basic. Dat kan je van Runaway Slave zeker niet zeggen. Hier zit veel meer jazzy fluitjes en subtielere dingen in de rauwe en degelijke productie verwerkt. De kans is aanwezig dat Big L in je top 10 staat wegens zijn dood???

Leken Big L's albums maar wat meer hierop...

Wederom dit album opgezet en ik denk dat hij nog een paar dagen erin zal blijven. Dit album blijft bij iedere beluistering toch weer heel sterk. Ook luisteren op repeat is goed mogelijk met dit album zonder dat het gaat vervelen. Ik geef het niet de hoogste score vanwege het zwakkere einde (op Catchin' Wreck na).

Prachtig album met als hoogtepunten Still Diggin en het debuut van Big L.

Op 40 Acres and My Props rapt Showbiz:
"I play KRS and throw that ass off the stage"

Heeft KRS-One ooit 'ruzie' met ze gehad of hoe moet ik dit zien??
Wel een aardig cd'tje trouwens, maar het verveelt wel een beetje snel.

BDP heeft volgens mij een keertje PM Dawn van het podium afgekickt. Daar wordt hierop gedoeld.

Overigens verveelt dit album mij nooit.

Komt het stukje op ongeveer 30 seconden bij Silence the Lams niet terug in Rainbows van Madvillain? Lijkt er verdacht veel op.

Deze gasten bewijzen toch wel dat ze voor in die periode hun tijd ver vooruit waren... Dit draai je anno 2010 nog steeds

En anno 2011 ook!

Blijf me inderdaad telkens verbazen hoe fris en lekker dit album bij iedere luisterbeurt blijft klinken. De hele vibe op dit album is pure 90's underground hip-hop zoals het hoort te zijn. Het is moeilijk te analyseren wat dit album nu precies zo goed maakt. Waarschijnlijk zijn de uitstekende beats van Showbiz hier een belangrijke factor in. Harde drumbeats en gewaagde jazzy samples gecombineerd met diepe basslijnen zorgen voor de sfeer. Showbiz smijt met vette beats in de intro van nummers. Om vervolgens het nummer pas echt te beginnen en daarmee weer een nieuwe vette beat in je gezicht te gooien. Voor ongeduldige luisteraars klinken de beats soms wat kaal of onaf. Maar als je eenmaal de volumeknop wat meer open hebt gezet, hoor je hoe goed alles elkaar aanvult. A.G.'s duidelijke stem en goede articulatie zorgt ervoor dat je geen woord van de raps mist.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door MAS:

‘Oudere’ hiphop wil door mij nog wel eens ietwat saai gevonden worden, voornamelijk vanwege de beats. Vaak gebeurt er niet al teveel of klinkt het wat te stoffig naar mijn smaak waardoor het mij op den duur gaat vervelen. Het zijn dan ook alleen de echte groten die mij een album lang weten te boeien met dit soort beats, waarvan Pete Rock een goed bijvoorbeeld is.

Ook dit is een album met een dergelijke sound uit dezelfde tijd. Ik was blij met deze tip omdat ik me nog niet zo heel erg in de hiphop uit deze tijd heb verdiept en er zo weer wat van meepik. Tegelijkertijd waren mijn verwachtingen ook niet bepaald hoog gespannen omdat ik al gelezen had dat het hier om vrij kale beats ging en enkele users hier ook tegenaan liepen. Dat in beschouwing genomen is dit album alleszins meegevallen! Ik vind het wel meevallen met de kaalheid van de producties, die door het vele blazergebruik behoorlijk op die van Pete Rock lijken. Er zit aardig wat variatie in de beats die een fantastische sfeer weten neer te zetten, het heeft echt zo’n ‘vibe’. De MC’s die hierop te horen zijn kunnen prima uit de voeten op deze beats en vormen met hun fijne flow een belangrijk aandeel in de sfeer van dit album.

Wel is het een album met duidelijke hoogtepunten en wat mindere momenten. Zo is met name Still Diggin’ niet minder dan absoluut geweldig. Ook op bijvoorbeeld Catchin’ Wreck, Fat Pockets en Silence of the Lambs (Remix), die ik dus beter vind dan het origineel, kun je eigenlijk nauwelijks stil blijven staan, echt heerlijk gewoon. Wel duurt het met zijn zeventig minuten wel erg lang, mede omdat ook weer niet alle nummers van het hoge niveau van de eerder genoemde nummers is waardoor het op den duur toch weer als teveel van hetzelfde aanvoelt en gaat kabbelen. Verder is het gewoon een erg fijn plaatje die me erg goed is bevallen, bedankt dus! Een dikke 3,5*

Mooi stuk, de normale versie duurt toch maar 45 minuten en geen 70.

Als ik op internet kijk zie ik overal de lange versie (voor zover ik het heb gezien natuurlijk) en de versie die ik opgestuurd kreeg had ook alle 16 nummers. Misschien is de kortere versie een re-release?