menu

Ultravox - Lament (1984)

mijn stem
3,82 (87)
87 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Chrysalis

  1. White China (3:52)
  2. One Small Day (4:35)
  3. Dancing with Tears in My Eyes (4:40)
  4. Lament (4:43)
  5. Man of Two Worlds (4:30)

    met Mae McKenna

  6. Heart of the Country (5:08)
  7. When the Time Comes (4:58)
  8. A Friend I Call Desire (5:12)
  9. Easterly * (3:49)
  10. Building * (3:11)
  11. Heart of the Country [Instrumental] * (4:25)
  12. Man of Two Worlds [Instrumental] * (4:33)
  13. White China [Special Mix] * (8:25)
  14. One Small Day [Extended Mix] * (8:31)
  15. Lament [Extended Mix] * (8:01)
  16. One Small Day [Special Remix] * (7:51)
  17. Dancing with Tears in My Eyes [Special Remix] * (10:02)
  18. One Small Day [Final Mix] * (7:45)
  19. A Friend I Call Desire [Work in Progress Mix] * (5:39)
  20. Lament [Work in Progress Mix] * (4:54)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 37:38 (1:54:44)
zoeken in:
avatar van lennon
3,0
Ook met dit album is helemaal niks mis! Fijne 80's sound, en de stem van Ure is onmiskenbaar voor de typische ultravox muziek. Dancing with tears vond ik als klein menneke al enorm goed, zeker toen ik de lange versie op 12 inch kocht.. De hele plaat is niets nieuws onder de zon, maar wel gewoon echt ok!

avatar van deric raven
3,5
De jaren 80 waren toch wel het tijdperk van de milieu activisten.
Men maakte zich druk over de toekomst van de aarde; of het nou zure regen of de dreiging van de atoombom was.
Depeche Mode was een duidelijk voorbeeld; vooral bij albums als A Broken Frame en Construction Time Again.
OMD had dezelfde soort abstracte hoezen als Lament, en natuurlijk waren daar nummers als Red Skies over Paradise (Fischer-Z), The Unforgettable Fire (U2) en Red Skies (The Fixx).
Midge Ure had zichzelf door zijn bijdrage in het schrijven van Do They Know It's Christmas? Al in de positie van wereldverbeteraar gebracht, al was het vooral Bob Geldof die deze rol op zich nam.
Begrijp mij niet verkeerd, natuurlijk is het geweldig wat hij allemaal gedaan heeft, maar Bob Geldof was tot toen vooral de man van de eendagsvlieg I Don’t Like Mondays, en zijn carrière kon een steuntje in de rug harder gebruiken dan die van Midge Ure, die al wist te scoren met Fade To Grey en Vienna.
Dancing With Tears In My Eyes was vooral indrukwekkend vanwege de prachtige clip, welke het tijdsbeeld duidelijk aan geeft.
Ure gaat met zijn stem meer de hoogte in, waardoor deze veel weg had van die van Iva Davies, welke een jaar eerder wist te scoren met Hey Little Girl van Icehouse.
Ondanks het zware onderwerp, klinkt het allemaal best hoopvol, terwijl de rest van het album Lament duidelijk een meer donker geheel laat horen.
Het is ondanks dat een stuk meer uptempo dan een album als Vienna, waarbij duidelijk de invloeden van de eerder genoemde OMD en Depeche mode ook op dat moment scorende bands als Duran Duran en Tears For Fears hoorbaar zijn.

avatar van Misterfool
Lament is (voorlopig) mijn favoriete Ultravox album. Wat dit album boven de voorgangers doet uitstijgen is de terneergeslagen sfeer. Dit album ademt echt de "nu nog even hard feest vieren want morgen valt de A-bomb sfeer" die ik zo kenmerkend vind aan veel 80's muziek. Het is wel erg toegankelijk, maar de thematiek daarachter is persoonlijker en zwaarder dan Ulravox tot dan toe was geweest. Jammer dat de band hierna een minder periode in ging.

"And just as my eyes start seeing
After all the pain
The twist in my life starts healing
Just to twist again"

avatar van vigil
4,5
De plaat komt bij mij op 2, na het overbekende album. Rage staat daar weer nipt achter op 3.

Tja loodzwaar zou je hem wel kunnen noemen. Zonder pervers willen overkomen voel en hoor je de plaat puffen, kreunen en steunen. De bom valt nooit zong Herman van Veen nou daar waren Ure en co. niet zo zeker van.

Het album gaat trippelend, trappelend en redelijk lichtvoetig van start met White China om daarna met One Small Day het grote gebaar weer eens uit de kast te halen. Nog niet zo groot in vergelijk met eerdere werkjes als Hymn en The Voice maar toch... De gitaarhit komt er na en dat blijft na al die jaar toch nog steeds een fijn nummer. Kant A komt tot een eind met het epische titelnummer. Lament heeft dreiging, is krachtig en heeft wat klasieke invloeden in zich. Een prachtig meesterwerkje van de groep.

Draaien we de plaat om en komen we weer vier typische Ultravox liederen tegen waarvan de laatste A Friend I Call Desire niet alleen de langste maar ook nog de beste is van die vier. De b kant is iets anoniemer dan het eerste gedeelte maar nog steeds meer dan de moeite waard.

Ik heb een halfje over en ik heb besloten die hier in te zetten. Van een 4,0 naar een 4,5 dus.

avatar van adri1982
4,5
Ik vind dit ook nog steeds een zeergoed album (op youtube weer gedraaid). Stuk voor stuk goede nummers, waarbij 'Dancing with tears in my eyes', ('Lament') en 'A Friend I called desire' mijn favorieten zijn. Op dit album vind ik de band op een paar nummers meer klinken als een voorloper van Muse klinken (met name; 'Lament (het klinkt misschien vreemd, maar ik heb op de een of andere manier het idee dat de bandleden van Muse naar dit nummer hebben geluisterd voor het maken van 'Undisclosed desires'; twee verschillende nummers, maar er is een ritme uit te halen die erop lijkt) en 'Heart of the country'). stem blijft 4,0*

avatar van adri1982
4,5
Deze keer verhoogd naar 4,5*. Bijna een halfjaar of zo dit album niet meer geluisterd. Toen ik deze in de afgelopen week weer eens beluisterde, vond ik het album wel zo geweldig, dat ik die weer herhaalde tot een paar keer toe. Er zit ook veel gevoel in dit album, wat het zo mooi maakt.

avatar van bikkel2
4,0
Ultravox op een wat straightere tour.
Wat minder mysterieus in het totaalbeeld.
Nu rockte de groep op zijn manier toch altijd wel op gepaste tijden, maar hier is duidelijk gekozen voor een pop/rock gerichte koers.
Dat doen ze uitstekend kan ik melden.
Lament heeft lading genoeg.
Het was tenslotte de periode van nucleaire toestanden en die ernst hoor je enigzins terug.
Ure en de zijnen zijn geladen en dat is in artistiek opzicht een zegen.
Een indrukwekkende opener is er al met het stuwende White China.
Die bevat dan wel weer die typische synth-effecten die je toen veel hoorde.
One Small Day is fraai en Dancing With Tears In My Eyes kent iedereen.
Blijft een emotioneel stuk en Ure zingt hier wat mij betreft 1 van zijn mooiste partijen.
Ook erg fraai is Man Of Two Worlds, met een prachtige bijdrage van zangeres Mae Mckenna.
Uitmuntend liedje werkelijk.
Het beste nummer heeft Ultravox echter tot het einde bewaard.
A Friend I Call Desire is een weergaloos slotstuk.
Fraai in melodie en waar Ultravox door sommigen nog wel eens als kil wordt gezien, is dit het bewijs dat dit dus zeker niet het geval is.

Lament is het einde van een tijdperk.
Hierna wordt het kwakkelen en gaat Ure al spoedig op de solotour en betrokken bij evenementen.
Natuurlijk Live Aid en de Prince Trust concerten.

avatar van LucM
4,0
Ultravox behoorde inderdaad tot de betere synthipopbands in de eerste helft van de jaren '80 mede door de krachtige zang van Midge Ure. Wat meer rockgetint met geladen teksten maar nooit te zwaar. Dancing With Tears In My Eyes was een grote hit maar afsluiter A Friend I Call Desire is het prijsbeest op dit album.
Jammer dat het deze band minder goed verging nadien. Dat geldt ook voor andere synthipopbands als Human League, Orchestral Manoeuvres in the Dark en A Flock of Seagulls.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Voor mij juist een beetje een nieuwe kleur op het emotionele palet van deze band, want naast stevige nummers als White China (met z'n Blue Monday-ritme) en One small day (heerlijke gitaarpartijen) proef ik ook melancholische ondertonen in het titelnummer (met een Tears-For-Fears-achtige synthesizer-die-klinkt-als-een-marimba-solo), Man of two worlds en When the time comes. En dat levert wederom fraaie muziek op – met name het laatstgenoemde nummer is prachtig, met z'n aftastende begin, fretloze bas en afsluitende knerpende gitaarsolo. De enige track die echt misstaat is het flauwe slotnummer, met z'n U2-arrangement (gitaar vol echo, bas met vier identieke noten per maat, en slagwerk met de bassdrum in de aanval) en een dameskoortje dat klinkt alsof de typistes even achter de microfoon zijn gezet ("Shir and Deb, they want you in the studio!" "What, us?"); door veel mensen hier wordt het geprezen, maar na de rijkdom van de eerste zeven nummers vind ik het een suffe doordenderaar. Voor de rest is dit echter opnieuw een geweldige plaat; nu ik hun vier elpees uit de eerste helft van de tachtiger jaren weer eens grondig heb beluisterd valt me op hoezeer deze mannen grossieren in ijzersterke melodieën, en wanneer die dan ook nog worden gekleed in verrassend gevarieerde en volle arrangementen (hetgeen meteen ook de reden is waarom ik Ultravox eigenlijk niet als synthipop-band beschouw) kom ik uit op een uitstekend kwartet.

avatar van WesleyX16
5,0
Ik heb bij de eerste draaibeurten in 84 toch wel moeten wennen aan de sound. Ik kende op dat moment alleen nog maar One Small Day. Toen echter het kwartje viel, was ik helemaal over.

Ik hoorde het nummer One Small Day destijds op Formel Eins of iets dergelijks. En Ultravox was toen de band waar ik naar luisterde. Vooral We Came To Dance was toen één van mijn favoriete nummers. Dus toen Lament uitkwam, heb ik hem blind gekocht.

avatar van lennon
3,0
Ik verlaag naar 3.

Waar ik de voorgangers nog echt boeiend vind, houdt deze plaat me niet vast. Dancing with tears is voor mij de uitschieter, maar wat me vooral wat stoort is het wat "metalen" geluid. minder synths en meer gitaar, dat is goed, maar het werkt voor mij niet op dit album.

5,0
Alleen al voor track 4, het prachtige titelnummer verdient dit album een 5*

Een van de mooiste nummers van de laatste 50 jaar

Gast
geplaatst: vandaag om 03:12 uur

geplaatst: vandaag om 03:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.