Ultravox - Lament (1984)

Ook met dit album is helemaal niks mis! Fijne 80's sound, en de stem van Ure is onmiskenbaar voor de typische ultravox muziek. Dancing with tears vond ik als klein menneke al enorm goed, zeker toen ik de lange versie op 12 inch kocht.. De hele plaat is niets nieuws onder de zon, maar wel gewoon echt ok!

De jaren 80 waren toch wel het tijdperk van de milieu activisten.
Men maakte zich druk over de toekomst van de aarde; of het nou zure regen of de dreiging van de atoombom was.
Depeche Mode was een duidelijk voorbeeld; vooral bij albums als A Broken Frame en Construction Time Again.
OMD had dezelfde soort abstracte hoezen als Lament, en natuurlijk waren daar nummers als Red Skies over Paradise (Fischer-Z), The Unforgettable Fire (U2) en Red Skies (The Fixx).
Midge Ure had zichzelf door zijn bijdrage in het schrijven van Do They Know It's Christmas? Al in de positie van wereldverbeteraar gebracht, al was het vooral Bob Geldof die deze rol op zich nam.
Begrijp mij niet verkeerd, natuurlijk is het geweldig wat hij allemaal gedaan heeft, maar Bob Geldof was tot toen vooral de man van de eendagsvlieg I Don’t Like Mondays, en zijn carrière kon een steuntje in de rug harder gebruiken dan die van Midge Ure, die al wist te scoren met Fade To Grey en Vienna.
Dancing With Tears In My Eyes was vooral indrukwekkend vanwege de prachtige clip, welke het tijdsbeeld duidelijk aan geeft.
Ure gaat met zijn stem meer de hoogte in, waardoor deze veel weg had van die van Iva Davies, welke een jaar eerder wist te scoren met Hey Little Girl van Icehouse.
Ondanks het zware onderwerp, klinkt het allemaal best hoopvol, terwijl de rest van het album Lament duidelijk een meer donker geheel laat horen.
Het is ondanks dat een stuk meer uptempo dan een album als Vienna, waarbij duidelijk de invloeden van de eerder genoemde OMD en Depeche mode ook op dat moment scorende bands als Duran Duran en Tears For Fears hoorbaar zijn.

Lament is (voorlopig) mijn favoriete Ultravox album. Wat dit album boven de voorgangers doet uitstijgen is de terneergeslagen sfeer. Dit album ademt echt de "nu nog even hard feest vieren want morgen valt de A-bomb sfeer" die ik zo kenmerkend vind aan veel 80's muziek. Het is wel erg toegankelijk, maar de thematiek daarachter is persoonlijker en zwaarder dan Ulravox tot dan toe was geweest. Jammer dat de band hierna een minder periode in ging.

"And just as my eyes start seeing
After all the pain
The twist in my life starts healing
Just to twist again"

De plaat komt bij mij op 2, na het overbekende album. Rage staat daar weer nipt achter op 3.

Tja loodzwaar zou je hem wel kunnen noemen. Zonder pervers willen overkomen voel en hoor je de plaat puffen, kreunen en steunen. De bom valt nooit zong Herman van Veen nou daar waren Ure en co. niet zo zeker van.

Het album gaat trippelend, trappelend en redelijk lichtvoetig van start met White China om daarna met One Small Day het grote gebaar weer eens uit de kast te halen. Nog niet zo groot in vergelijk met eerdere werkjes als Hymn en The Voice maar toch... De gitaarhit komt er na en dat blijft na al die jaar toch nog steeds een fijn nummer. Kant A komt tot een eind met het epische titelnummer. Lament heeft dreiging, is krachtig en heeft wat klasieke invloeden in zich. Een prachtig meesterwerkje van de groep.

Draaien we de plaat om en komen we weer vier typische Ultravox liederen tegen waarvan de laatste A Friend I Call Desire niet alleen de langste maar ook nog de beste is van die vier. De b kant is iets anoniemer dan het eerste gedeelte maar nog steeds meer dan de moeite waard.

Ik heb een halfje over en ik heb besloten die hier in te zetten. Van een 4,0 naar een 4,5 dus.

Ik vind dit ook nog steeds een zeergoed album (op youtube weer gedraaid). Stuk voor stuk goede nummers, waarbij 'Dancing with tears in my eyes', ('Lament') en 'A Friend I called desire' mijn favorieten zijn. Op dit album vind ik de band op een paar nummers meer klinken als een voorloper van Muse klinken (met name; 'Lament (het klinkt misschien vreemd, maar ik heb op de een of andere manier het idee dat de bandleden van Muse naar dit nummer hebben geluisterd voor het maken van 'Undisclosed desires'; twee verschillende nummers, maar er is een ritme uit te halen die erop lijkt) en 'Heart of the country'). stem blijft 4,0*

Deze keer verhoogd naar 4,5*. Bijna een halfjaar of zo dit album niet meer geluisterd. Toen ik deze in de afgelopen week weer eens beluisterde, vond ik het album wel zo geweldig, dat ik die weer herhaalde tot een paar keer toe. Er zit ook veel gevoel in dit album, wat het zo mooi maakt.

Ultravox op een wat straightere tour.
Wat minder mysterieus in het totaalbeeld.
Nu rockte de groep op zijn manier toch altijd wel op gepaste tijden, maar hier is duidelijk gekozen voor een pop/rock gerichte koers.
Dat doen ze uitstekend kan ik melden.
Lament heeft lading genoeg.
Het was tenslotte de periode van nucleaire toestanden en die ernst hoor je enigzins terug.
Ure en de zijnen zijn geladen en dat is in artistiek opzicht een zegen.
Een indrukwekkende opener is er al met het stuwende White China.
Die bevat dan wel weer die typische synth-effecten die je toen veel hoorde.
One Small Day is fraai en Dancing With Tears In My Eyes kent iedereen.
Blijft een emotioneel stuk en Ure zingt hier wat mij betreft 1 van zijn mooiste partijen.
Ook erg fraai is Man Of Two Worlds, met een prachtige bijdrage van zangeres Mae Mckenna.
Uitmuntend liedje werkelijk.
Het beste nummer heeft Ultravox echter tot het einde bewaard.
A Friend I Call Desire is een weergaloos slotstuk.
Fraai in melodie en waar Ultravox door sommigen nog wel eens als kil wordt gezien, is dit het bewijs dat dit dus zeker niet het geval is.

Lament is het einde van een tijdperk.
Hierna wordt het kwakkelen en gaat Ure al spoedig op de solotour en betrokken bij evenementen.
Natuurlijk Live Aid en de Prince Trust concerten.

Ultravox behoorde inderdaad tot de betere synthipopbands in de eerste helft van de jaren '80 mede door de krachtige zang van Midge Ure. Wat meer rockgetint met geladen teksten maar nooit te zwaar. Dancing With Tears In My Eyes was een grote hit maar afsluiter A Friend I Call Desire is het prijsbeest op dit album.
Jammer dat het deze band minder goed verging nadien. Dat geldt ook voor andere synthipopbands als Human League, Orchestral Manoeuvres in the Dark en A Flock of Seagulls.

Voor mij juist een beetje een nieuwe kleur op het emotionele palet van deze band, want naast stevige nummers als White China (met z'n Blue Monday-ritme) en One small day (heerlijke gitaarpartijen) proef ik ook melancholische ondertonen in het titelnummer (met een Tears-For-Fears-achtige synthesizer-die-klinkt-als-een-marimba-solo), Man of two worlds en When the time comes. En dat levert wederom fraaie muziek op – met name het laatstgenoemde nummer is prachtig, met z'n aftastende begin, fretloze bas en afsluitende knerpende gitaarsolo. De enige track die echt misstaat is het flauwe slotnummer, met z'n U2-arrangement (gitaar vol echo, bas met vier identieke noten per maat, en slagwerk met de bassdrum in de aanval) en een dameskoortje dat klinkt alsof de typistes even achter de microfoon zijn gezet ("Shir and Deb, they want you in the studio!" "What, us?"); door veel mensen hier wordt het geprezen, maar na de rijkdom van de eerste zeven nummers vind ik het een suffe doordenderaar. Voor de rest is dit echter opnieuw een geweldige plaat; nu ik hun vier elpees uit de eerste helft van de tachtiger jaren weer eens grondig heb beluisterd valt me op hoezeer deze mannen grossieren in ijzersterke melodieën, en wanneer die dan ook nog worden gekleed in verrassend gevarieerde en volle arrangementen (hetgeen meteen ook de reden is waarom ik Ultravox eigenlijk niet als synthipop-band beschouw) kom ik uit op een uitstekend kwartet.

Ik heb bij de eerste draaibeurten in 84 toch wel moeten wennen aan de sound. Ik kende op dat moment alleen nog maar One Small Day. Toen echter het kwartje viel, was ik helemaal over.

Ik hoorde het nummer One Small Day destijds op Formel Eins of iets dergelijks. En Ultravox was toen de band waar ik naar luisterde. Vooral We Came To Dance was toen één van mijn favoriete nummers. Dus toen Lament uitkwam, heb ik hem blind gekocht.

Ik verlaag naar 3.

Waar ik de voorgangers nog echt boeiend vind, houdt deze plaat me niet vast. Dancing with tears is voor mij de uitschieter, maar wat me vooral wat stoort is het wat "metalen" geluid. minder synths en meer gitaar, dat is goed, maar het werkt voor mij niet op dit album.

Alleen al voor track 4, het prachtige titelnummer verdient dit album een 5*

Een van de mooiste nummers van de laatste 50 jaar

LAMENT (1984) 2CD deluxe edition repair shop

Omdat de zogenaamde 2CD definitive edition van dit album de single Love's Great Adventure negeert,
compileerde ik mijn eigen 2CD deluxe editie van het vierde Ultravox album met Midge Ure in de link.

Lament opent heel campy. Dat kitschgehalte had ik bij Ultravox nog niet gehoord. Toch zakken de keyboard daarna weer weg en komt er een 'normaler' geluid voor terug. Dat er weer aandacht is voor gitaarpartijen vind ik ook positief. Ik word heel erg gelukkig van Dancing With Tears In My Eyes. Supergoede track, waardoor ik me realiseer dat ik New Wave best goed kan hebben, mits we het hebben over de echte hits. Daarna zakt het album weer behoorlijk in, waarbij ik Man Of Two Worlds wel weer echt een saai, kitscherig dieptepunt vind. De tweede helft gaat dan ook echt aan me voorbij. Het doet me echt helemaal niets. Door Dancing een halfje erbij.

Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. Rage In Eden

De eerste Ultravox plaat die ik in mijn collectie had doet nog steeds niet veel onder voor de andere Midge Ure albums sinds Vienna. Ik hoor met met One Small Day inderdaad ook wel een iets gladder nummer en (terechte) hit Dancing With Tears In My Eyes vinkt ook de juiste vakjes aan bij 'glad' en 'gelikt', maar slecht is het nergens. Opener White China vind ik een heerlijke Ultravox-klassieker, Man Of Two Worlds heeft door de zangeres nog een mooie keltische vibe en titeltrack Lament en Heart Of The Country zijn weer van die fijne melancholische tracks. Afsluiter A Friend I Call Desire heeft daarnaast nog een lekkere rockende vibe.

Doet niet veel onder voor de rest, de ranking van de laatste vier albums kan wat dat betreft per dag verschillen. Op naar de albums waar ik echt niets van ken.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Lament
5. Systems Of Romance
6. Ha!-Ha!-Ha!
7. Ultravox!

Zeer goed synthesizer album, deze van Ultravox, wellicht hun beste. De donkere songs en geheimzinnige sfeer passen beiden perfect bij hun karakteristieke eurorock, prachtig opgevuld met synths en textures en een Midge Ure in topvorm. Lament en the man of two worlds zijn mijn hoogtepunten van dit klasse album dat ik beloon met 5 sterren.

Zonder de overige albums van de band tekort te doen, beschouw ik Vienna, Rage in Eden, Quartet en deze Lament de beste Ultravox-albums zijn. Waarbij ik lennert bijval dat de rangorde bij mij van dag tot dag kan verschillen; ze doen weinig voor elkaar onder. Daarom vind ik het ook wel weer grappig om te zien dat de eerste drie, Midge Ure-loze Ultravox-albums bij RuudC juist het hoogst scoren. Het is maar net waar je voorkeur naar uitgaat.
Zelf vind ik dit album met zijn gladde productie, campy elementen, onderkoelde synths en hier en daar stevige rockgitaren een mooie synthese van al die elementen. Met de hitsingle en White China als beste voorbeelden, waar e.e.a. tot in de perfectie wordt doorgevoerd.

Wel heb ik het altijd jammer gevonden dat die runenstenen op de hoesfoto maar op zo'n klein oppervlak zijn weergegeven. Ik denk dat de hoes mooier zou zijn geweest als die foto het grootste deel van het oppervlak in beslag had genomen, eventueel met een fraaie kaderrand erom heen. Maar ze zullen er wel hun redenen voor gehad hebben om het zo te doen. En het design oogt nu wel als een echte jaren-tachtighoes.

Deze samen met de debuutplaat op vinyl gekocht vandaag. Deze had ik al op CD maar nu dus ook vinyl. Als ik dit vergelijk met het debuut dan gaat mijn voorkeur toch hier toe. A Friend I Call Desire is echt een prachtig nummer en Dancing With Tears In My Eyes een oude tiener klassieker. Ik heb een andere hoes, zonder de foto erop. Het ontwerp is van Peter Saville die volgens mij ook de hoezen van Joy Division/New Order ontwierp. Ook mooi hoe Midge Ure zijn stem hier omhoog gooit bij nummers als One Small Day en ook het gitaarwerk is af en toe zeer fraai.

Dat laatste klopt. Ik wist niet dat Saville ook voor dit album het artwork heeft ontworpen (zal de info op mijn vinyl ff checken). Dat het artwork van Rage in Eden van zijn hand was wist ik wel.

Er bestaan twee hoesversies van de lp: de Europese met op de hoes een foto van een van de zgn Standing Stones van Calanish op Lewis en de UK-versie, erg fraai: donkergrijs met zwarte blokjes (in reliëf) en dan die foto op de binnenhoes.

In Bretagne en Corsica worden dat soort stenen ook wel menhirs genoemd (Obelix!); runen zijn trouwens de tekens die je erin krast

Dan heb ik hier de UK versie liggen, wat ook wel grappig is dat de binnenkant van de (enkele) hoes ook zwart is. Toch wel een bijzondere plaat dit album, staat nu even op repeat hier. Weer even een return naar de 80s.

Boven de foto van die foto staat dan de aanduiding CDL 1459; het grappige is dat de UK-versie vermeldt: Digitally Mastered; op de Europese versie (ik heb beide binnenhoezen - merkwaardig genoeg) is dat weggelaten

Mede obv dit album werd Ure door Melody Maker verkozen tot beste gitarist

Er zijn (nu) wel een paar grappig dingen die mij bij dit album opvallen. Als ik naar Lament luistert dan hoor ik Japan invloeden maar ook dat een huidige band als Future Islands hier ook naar geluisterd heeft. Ook invloeden van of naar Icehouse komen voorbij. En als je naar het begin van A Friend I Call Desire luistert (zeker de remix) en je pakt het nummer Blauw Blauw Blauw van The Scene erbij dan zijn er ook overeenkomsten. Tistochwatallemaal.

Toestanden!

Kamervragen! Overigens is de meest onverwachte combi toch deze Midge Ure cum Mick Karn

Ja die combi was geweldig, ik moet ook nog regelmatig denken aan de live combi Midge Ure, Mick Karn, Pete Townsen en Phil Collins

No Regrets (Live) Midge Ure Mick Karn Pete Townsend and Phil Collins

Let My Love Open The Door (Live) Pete Townshend with Mick Karn, Midge Ure and Phil Collins

Ultravox werd pas echt succesvol met de komst van zanger en gitarist Midge Ure, dat met "VIENNA" uit 1980 een vliegende start kende. Met John Foxx als frontman had de Engelse band drie albums uitgebracht, "ULTRAVOX!", "HA!-HA!-HA!" en "SYSTEMS OF ROMANCE". Na het vertrek van Foxx en de komst van Ure ontstond de meest succesvolle bezetting van de band. Deze bestond dus uit Midge Ure, Chris Cross op basgitaar, Warren Cann op drums en Billy Currie op toetsen en viool.

De band werd in 1974 opgericht in Londen, noemde zich toentertijd Tiger Lily, maar veranderde een paar jaar later de bandnaam in Ultravox! Met uitroepteken dus, die de heren na twee albums lieten vallen. De eerste drie albums werden geproduceerd door onder andere Steve Lillywhite, Brian Eno en Conny Plank. Het grote succes kwam dus met de komst van Midge Ure, de internationale hit "VIENNA" van het gelijknamige album, was ook een groot verkoopsucces. Opvolger was "RAGE IN EDEN" uit 1981 met het geweldige "THE VOICE" als persoonlijk favoriet. Een jaar later kwam "QUARTET" uit, mijn favoriete Ultravox album. De tracks "REAP THE WILD WIND", "HYMN" en "VISIONS IN BLUE" behoren, wat mij betreft, tot de besten die ze gemaakt hebben. Op 6 april 1984 verscheen het zevende album, "LAMENT". Acht nummers, 37 en een halve minuut én een prachtige afsluiting van een zeer succesvolle periode. De single "DANCING WITH TEARS IN MY EYES" werd de tweede Top 40 hit met een zesde plaats als hoogste notering. Kant 1 van het album is van grote klasse, zeer gevarieerd en boeiend. "WHITE CHINA" is de opener en gaat met industriële geluiden van start. Daarna groeit het tot een typisch uptempo Ultravox track uit. Met een refrein dat in je hoofd blijft zitten, het "White China" wordt voldoende herhaald om dat te bewerkstelligen. De gitaarriffs van Midge Ure zijn de basis van "ONE SMALL DAY", hij zingt het geweldig, op de toppen van zijn kunnen en de toetsen zijn een smaakvolle toevoeging. Ure laat tevens horen dat hij naast strakke riffs ook heerlijk kan soleren. "DANCING WITH TEARS IN MY EYES" was de Nederlandse hit van het album en is een commercieel pakkend nummer. De videoclip bij het nummer was somber en paste bij de tekst van de track. Deze beschrijft de terreur die een nucleaire oorlog aan kan richten, en beschrijft tevens de laatste dag op aarde na dé bom. Het titelnummer is wat mij betreft het hoogtepunt van het album. "LAMENT" is een sferisch nummer met prachtige synthesizer spel en beklijvende melodie.

In "MAN OF TWO WORLDS" horen we zangeres Mae McKenna die de Gaelic passages voor haar rekening neemt. Het is een typisch mid jaren tachtig synth-pop nummer, met een hoofdrol voor de synthesizer en de elektronische drums, of drumcomputer. "HEART OF THE COUNTRY" is weer een pure Ultravox track, vol met synthesizer, geluiden, prachtige zanglijnen en een viool solo. Synthesizer, drumcomputer, pakkend ritme en een spannende melodie, dat zijn de ingrediënten in het eerste deel van "WHEN THE TIME COMES (I'll Cry)". Na twee minuten vallen de drums in en groeit het nummer uit tot een erg fijne track met dito synthesizer solo. De afsluiter van "LAMENT" is het geweldige "A FRIEND I CALL DESIRE". Een New Order bass loopje van Chris Cross, prominent drumwerk van Warren Cann, een synthesizer solo die je tot het handelsmerk van Billy Currie kunt rekenen en Ure zingt weer geweldig, ondersteund door Shirley Roden en Debi Doss.

Een album dat het niveau van de vorige albums weet te benaderen, met een enkele uitschieter naar boven. Na dit album ging het langzaam bergafwaarts met Ultravox. Allereerst verliet drummer Cann de band en na het meer pop-album "U-VOX" uit 1986 vertrok ook Midge Ure. Pas in 2008 kwamen de vier heren weer samen en vier jaar later verscheen het geweldige comeback album "BRILLIANT". Na dit album en een tournee was het (voorlopig?) weer over. Gelukkig is er genoeg Ultravox muziek om van te genieten, waarvan "LAMENT" er één is.

Mooi stukje muziekgeschiedenis Marco!

Inderdaad een prachtige recensie Marco!

Ultravox evenals het solo werk van Midge Ure behoren tot mijn favorieten in mijn cd collectie.
Al de Ultravox albums met Midge Ure als frontman zijn super.

Wij vinden toevallig dezelfde nummers goed, The Voice als mooiste nummer op Rage in Eden en op dit onovertroffen album is de titel track ook bij mij favoriet.
Er zijn momenten dat ik dit nummer een aantal keren hard op repeat zet.
De opbouw, het arrangement maar bovenal de indrukwekkende manier waarop Midge Ure dit nummer zingt maakt het tijdloos mooi.

Ik hoop dat hij als solist tussen al het toeren door nog een keer een mooi album uit brengt.

Dit jaar bestaat het album 40 jaar en daarom komt er op 6 september 2024 een extra uitgebreide remaster uit. Er komt o.a. een 7CD+DVD box uit. Deze uitvoering is vergelijkbaar met de grote remasters van Vienna, Rage in Eden en Quartet in de afgelopen jaren. In 2009 kwam trouwens al een 2CD 'definitive version' uit, maar die blijkt nu dus toch niet zo definitief te zijn.

Naast de 7CD+DVD box komt het album ook weer uit op vinyl: een 32-track 5LP box in clear vinyl. En ook nog een speciale versie op Blu-Ray Audio, met geluid in Dolby Atmos en extra tracks.

Ik hoef geen vinyl, maar de 7CD+DVD en de Blu-Ray heb ik inmiddels besteld. Al in 2008 schreef ik hier op MusicMeter dat dit mijn favoriete album van Ultravox is. Daarom ben ik erg blij met deze nieuwe bijzondere uitvoeringen.

Het valt mij bij de blu ray op dat de 3 bonus tracks onaangenaam veel luider klinken dan het reguliere album. Ik moet de volume knop echt fors naar beneden bijstellen.