Santana - Abraxas (1970)

Dit blijft toch wel 1 van Santana's meesterwerken een schitterend album!

Het gaat er lekker wild aan toe. Samba! Salsa! Rock! Abraxas is Santana's definitie van swingen. Wie bij het beluisteren van dit nog steeds niet beweegt moet wel een overdosis relatine binnen hebben!

Dit is gewoon geen muziek meer maar kunst.
Deze Cd heb ik op SAcd en je gaat helemaal los.....
Als je hier naar luistert dan weet je hoe muziek hoort te klinken.

Helemaal met je eens. Wat ik zo knap vind van onze Carlos dat hij bijna 40 jaar na het verschijnen van Abraxas weer volop in de belangstelling staat met z'n nieuwste album "All that I am".
Mooie naam heb je trouwens!! Ik kan het niet laten: wat vindt je van "Incantations"
Abraxas geef ik 4*

Prettig weekend, Hans

yep, mooi album, leuke vibes met het chilly gitaarwerk van Carlos. Wat is Samba Pi Ti een mooi nummer. Doet me wat denken aan Europe (Earth's cry heaven's smile)

4*

[quote]Hans Brouwer schreef:



Klopt helemaal

Dat begrijp ik niet, Santana op het toppunt van zijn creativiteit krijgt 4 sterren en All That I Am, waar hij 13 keer hetzelfde - zij het hooggewaardeerde - trucje doet met gastmuzikanten krijgt de volle mep.

Begrijp ik ook niet ,misschien dat Hans dit nog wil toelichten ?

wordt 'black magic woman' nu gewoonweg als 'gypsy queen' genoemd? ik dacht dat het twee verschillende stukken waren, gescheiden door een slash (/). maar goed, kwam er eigenlijk pas achter dat 'black magic woman' origineel van peter green (fleetwood mac) is.. poeh hej;)

Ik wou net zeggen..het heette volgens mij toch lack Magic Woman..juist een heel mooie titel

Verder wou ik even zeggen dat dit echt ee super album is, ik zie sowieso weinig slechte werken van Santana als ik het over de 20e eeuw heb..maar dit is toch wel sterk aangezien dit een van de eerste albums is, geniet er altijd van..heb namelijk af en toe van die 'Santana-buien' waar je gewoon 3 uur lang de hele mikmak aan het luisteren bent..ik heb 7 van zijn albums dus dat vermaakt wel even

een 4,5.. en verdienen al zijn platen dat eigenlijk

Eén van de eerste platen van deze latin-rockers en meteen één van hun beste.
Niet te geloven dat deze al haast 4 decennia oud is !
Dit album blijft na al die jaren gewoon fris klinken.
Hoge kwaliteit van begin tot einde. Sfeervol klassiek rockalbum van een gitaargigant.
4.5 sterren dacht ik zo. **** 1/2

Klinkt inderdaad nog erg fris. Hier doen gitarist Neal Schon en organist Greg Rolie op mee. Zij zouden later nog de schitterende amerikaanse rockband 'Journey' oprichten. Sterker nog : Greg Rolie schreef, zong en speelt orgel op de amerikaanse hitsingle "Hope You're Feeling Better". 4,5*

Journey is zo één van die groepen waar ik helaas... geen enkel nummer of album kan van opnoemen, heb er denk ik nog nooit één noot van gehoord, misschien mis ik iets, vertel het me maar.
Is dat zo iets als Kansas of Boston ?
Ik denk ; symfo-rock, kan dat ?????
Werden niet gedraaid op Vlaamse radiostations, zoveel is zeker, ook in ons jeugdhuis nooit een plaat van tegengekomen. Hadden nochthans een aardig gevarieerde collectie daar. Zelfs de Duitsers Birthcontrol waarvan we Gamma Ray veel draaiden. Way back in de seventies was dat !

Je mist in ieder geval een hoop goede nummers, ik heb er vijf cd's van.
Frontiers (1983) is een goed album : Stevige rocksongs en mooie ballads met Steve Perry als zanger, van die stem moet je houden. Ik heb ook mensen gehoord die hem een volslage irritante stem vonden hebben.
Look into the Future (1976) is ook een goed album met Greg Rolie/Neal Schon afwisselend als zanger. Dit album neigt meer naar bombastische rock music dat ze in hun begintijd vaker maakten. Ik heb zelf meer CD's van Journey die ik nog eens aan een nader onderzoek moet onderwerpen. Maar er staan -weet ik nu al- een hoop goede songs op en inmiddels zijn we al weer twee zangers verder. Maar Neal Schon is en blijft voor mij een ster gitarist. Maar je moet het uiteraard allemaal met je eigen oren gaan horen. Ik kan nog zo positief zijn over die band, smaken zullen toch weer gaan verschillen.

Een pracht album van de originele woodstock bezetting mar niet beter dan de 3e.

Santana is voor mij een artiest van onopvallendheid. Heel onopvallend heb ik hier de LP's liggen, en heel onopvallend staan de albums ook op mijn PC. Toch heb ik een 4,5 gegeven voor dit staaltje, wat ik zo ongeveer 1 keer in de maand opzet, en dna weer mijn hart verwarmd. Waarom, werd me gevraagd in dit topic en ik ga er even antwoord op proberen te geven.

Ik heb Santana ooit in een bui ontdekt waarin ik alle muziek van mijn vader aan het uitpluizen was (een jaar of 3 geleden). Ik verbaasde me er eigenlijk heel erg over omdat het helemaal niet in de lijn lag van muziek die mijn vader normaal vaak luistert (Yes, Genesis, King Crimson etc.). Inmiddels is het één van mijn favorieten geworden, maar past het ook niet echt in mijn straatje, of is dit in ieder geval een vreemde eend. Ik ken namelijk verder weinig oude traditionele latin, salsa terwijl ik Santana toch geweldig vind. Mijn drumleraar heeft me echter ooit verteld dat latin muziek door de jaren heen voortdurend bleef veranderen en dat het wel eens daar aan zou kunnen liggen (ik vind bijvoorbeeld het werk vanaf eind jaren 90 helemaal niet zo denderend, veel meer pop-latin).

Maar tussen de, wat ik dan zwaardere muziek noem, door geeft een keertje 'een Santana' opzetten mij altijd een heerlijk gevoel. Wel altijd meteen een heel album draaien, want eenmaal je in de sfeer zit kom je er niet heel gemakkelijk meer uit. Zoals nu, terwijl ik dit album zit te luisteren en eigenlijk swingend op mijn stoel zit te typen (en te luchtgitaren ). Het is vrij luchtige muziek zoals we gewend zijn uit zowel zuid- als latijns amerika. Geen bijzonder diepgaande teksten, al vind ik die van MOther's Daughter wel lichtelijk bijzonder, al snap ik de boodschap ervan (als die er uberhaupt is) niet helemaal.

Maar goed, als ik het even puur muzikaal bekijk; Abraxas opent met het beste (of eigenlijk de 2 besten) nummers uit het hele oeuvre van Santana, wat ik nu maar gewoon Black Magic Woman noem. Er zijn verschillende mogelijkheden om de tracklist op te schrijven, Gypsy Eyes zou namelijk zelfs als 3e nummer genoemd kunnen worden, maar ik luister hem in zijn geheel altijd en voor mij is het eigenlijk 1 nummer. Er zit echt een overweldigende kracht in dat nummer, met misschien ook wel de mooiste zang van het hele album. Oye Como Va is de klassieker, bij menig dansfeest wel bekend en als hit ook nog gescoord meen ik me te herinneren? Het kan niet helemaal het niveau van de opener volgen, de keuze als single is wel te begrijpen, maar al met al is dit niet een van de hoogtepunten van het album, wel een meer dan redelijk nummer. Incident at Neshabur is dat vervolgens weer wel, en dan doel ik vooral op het instrumentale gedeelte vanaf minuut 3. Vanaf dit moment wordt er tot aan minuut 4 een soort van spanningsboog opgebouwd die vanaf dat moment weer afloopt... en ik vind het bijzonder goed gedaan. Vervolgens een swingende overgang naar het geheel andere Se a Cabo. Voor de mensen die zijn gaan stilstaan tijdens het einde van IaN is dit het moment weer op te staan en de passen weer uit te voeren. Uiteraard stevig beleid door geweldige gitaarstukken van de meester zelf voert de band van Santana, met een geweldige rol voor de percussie hier weer een meesterstukje op. Mother's Daughter heeft weer een geweldige opbouw in de eerste halve minuut, waarna de band weer losbarst. De zang vind ik persoonlijk iets minder dan bijvoorbeeld op Black Magic Woman, maar het swingt wel weer lekker. Samba Pa Ti is weer de rustige variant en is mede verantwoordelijk voor de hoge variatie op dit album. Prettig op zijn tijd, luistert zoals de meeste tracks lekker ontspannen weg. Na Samba Pa Ti komt het nummer wat lange tijd mijn favoriet is geweest; Hope You're Feeling Better. Ik vond dit namelijk een nummer waarin ik de hele band op zijn hoogtepunt terug hoorde (inmiddels vind ik hetzelfde bij Black Magic Woman). Goed gezongen (ik weet alleen nog steeds niet of er nu een echo of een achtergrondzang is gebruikt) en de gebruikelijke korte fills van gitaar, drums en toetsen kan ik inmiddels dromen. Toch doet de solo van de meester vanaf 2:00 hem het meest. Het is weer een nummer wat bijzonder goed staat, en van mij had dit eigenlijk ook de afsluiter mogen zijn, al heb ik wel het idee na dit nummer nog maar net begonnen te zijn met het album (gelukkig heb ik nog bijna 10 andere Santan's in huis ). El Nicoya is misschien het enige minuscule minpuntje op het album, wat de opmerking verklaart dat HYFB van mij had mogen afsluiten. Ik heb namelijk het idee net klaar te zijn met een album, en dan wordt er opeens weer iets geheels nieuws opgebouwd aan het eind van het album, wat ik liever met iets echt luchtigs had willen afsluiten. Misschien zou ik el Nicoya beter kunnen waarderen als hij ergens tussenin was geweest, maar nu zorgt het een klein beetje voor een anticlimax bij mij.

Over het geheel moet ik concluderen dat dit niet alleen het beste album is van Santana, maar ook vooral muzikaal een van de beste albums aller tijden is. Het probleem is alleen dat als ik deze plaat naast een willekeurige plaat in mijn top10 leg, ik er echt goede aansprekende teksten in mis. De muziek leent zich er totaal niet naar, maar dat is dan eerder een minpuntje van het genre dan van Santana zelf. In dit genre is dit namelijk een geweldige plaat, en ik weet zeker dat velen dat met mij eens moeten zijn.

Ik zal nog eens nadenken of ik deze plaat niet nog een kans geef om in mijn top10 te komen, ik blijf me namelijk verbazen over de kwaliteit van dit album. De 4,5 sterren blijven vanzelfsprekend staan

Ik zie dat hij inmiddels een plekje heeft gevonden, Frank. Mooie beschrijving trouwens van deze prachtige organische plaat.

Het blijft altijd heerlijk om de meester aan het werk te horen. Wat een schitterende gitarist is het toch. De rest van de band past zich moeiteloos aan aan zijn niveau en dat maakt dit voor mij één van de mooist instrumentaal ingekleurde albums aller tijden.

De composities zijn ook dik in orde. De zang is prima op de paar nummers met lead vocals. Eigenlijk heb ik helemaal niets aan te merken op dit album.

Een essentiele aanschaf voor elke liefhebber van "Classic Rock". (vreselijke term by the way)

Koopzondag in leeuwarden,jawel vandaag deze gekocht voor slechts 4.99 euro bij de mediamarkt,en op de terugreis gelijk gedraait,perfect gitaarwerk op deze plaat,lotus live had ik al,maar deze bevalt me toch beter 4* voorlopig met later kans op hogere score.

Heb deze van de week ook gekocht in een long 3 pack voor 7,99.

Mooie cd en na al die jaren weer in mijn bezit, vroeger als lp gehad.

Santana op zijn hoogtepunt! Ik heb het pas 2 keer geluisterd maar wat een heerlijk album is dit! Hoogtepunten zijn Samba Pa Ti, Incident at Neshabur, Mothers Daughter, Black Magic Woman, eigenlijk bijna alles. 5 sterren!

Ik kan me perfect vinden in Franks analyse van deze plaat. Enkel begrijp ik niet waarom hij vindt dat sterke teksten niet samengaan met dit genre - wat is het eigenlijk, Latin-rock of zo?

Dikwijls is Latin - en bij uitbereiding wereldmuziek - toch geëngageerde muziek? Of ben ik hier onterecht mijn persoonlijke Latin-favorieten aan het extrapoleren?

Heb ik pas gekocht, en vind ik werkelijk fantastisch! Volle 5*

MOOI!

Toen ik indertijd de hit 'Samba Pa Ti' hoorde heb ik al snel dit album aangeschaft.
Ik was toen een jaar of twaalf en ik had het Woodstock gebeuren niet echt meegemaakt dus was de eerste plaat van Santana (die ik net zo goed vind) een beetje langs me heen gegaan.
Ik weet nog wel dat toen ik eenmaal Santana gehoord had er behoorlijk van onder de indruk was want die muziek, die mix van rock en latijnse ritmes was een heel nieuw concept in die tijd. Deze plaat begint al zo lekker met wat exotische geluiden en percussie en gaat daarna heel mooi over in 'Black Magic Woman' en vanaf daar gaat het maar door: een mooie afwisseling tussen relaxte nummers en stevige rock.
Had ik ik in die tijd dat ie uitkwam gestemd dan was het een 5 geweest vanwege het vernieuwende in deze muziek maar ik geef dit album nog wel een 4 want het blijft een goede plaat.

Heb deze nu in mijn top 10 gezet. Daar hoort hij wel imo.

Ik wist niet dat er zoveel bekende nummers op dit album stonden.. vol herkenning!

Gitaar spelen kan die Carlos wel.. Samba Pa Ti is zonder twijfel het hoogtepunt van de cd, perfectie!

Hou het voorlopig bij 4*, wellicht hoger na latere luisterbeurten.

Op welk album staat Europe (Earth's cry heaven's smile) eigelijk? Imo zijn beste nummer namelijk..

@Booyo: die staat op Amigos (1976), maar ook als live-versie op Moonflower (1977)....

De duif!

Van de week dit album in LP formaat gekocht. Puur vanwege de psychedelische hoes. Maar het is ook een topalbum!! Had hem lang, lang geleden al eens gehoord maar kan me niet herinneren dat ik hem toen zo goed vond. Beide lp kanten zijn goed, vaak valt kant 2 tegen.
Zowel op zat-avond als op zo-ochtend gewoon Fantastisch!
Dit smaakt naar meer Santana