Santana - Abraxas (1970)

Argus zei:]

Schon doet op dit album nog niet mee. Wel op Santana 3. Dit album is even goed als het debuut.

Idd een topalbum van Santana met hits erop die tot op de dag van vandaag staan als een huis. Voor mij viel destijds wat Carlos betreft e.e.a. op z'n plek. Die kenmerkende gitaarsound die je al na een paar noten herkende als zijn fameuze sound. Dat heb ik altijd gewaardeerd in een muzikant. Authentiek.

Het is al weer bijna twee jaar geleden dat ik bovenstaande recensie schreef. Als ik er nu op terugkijk moet ik gewoon vaststellen dat ik "Abraxas" niet op waarde heb geschat. Ik ben instrumentale muziek steeds meer gaan waarderen, en als ik nu "Abraxas" luister, hoor ik een veel beter album dan destijds. Noem het voortschrijdend inzicht, maar deze is minimaal vier sterren waard. Het debuut vind ik nog altijd een slag beter, maar "Abraxas" is er ook weer eentje om te lijsten.

Grappig, op jezelf reageren van een poosje geleden. Ik zie ook wel eens recensies van mezelf van een paar jaar geleden, soms (bij onbekende platen) is dat dan ook de laatste.
Mooi te lezen hoe je smaak zich ontwikkelt.
Bij de meeste platen die ik heel goed vind volstaat een keer of 5 luisteren binnen korte tijd. Maar bepaalde platen groeien niet zozeer door vaker luisteren, maar doordat je smaak zich ontwikkelt. Echt door de jaren heen.

Maar regelmatig ook niet, kan ik uit zeer lange luisterervaring zeggen. Daarom begrijp ik de mensen op het forum niet zo goed, die na een paar keren luisteren een album beoordelen.

Bedoel je dat je vaak na 5 x luisteren nog niet zo weet wat je van een album vindt?

Zelf dènk ik het na vijf keer luisteren meestal wel te weten, maar is mijn oordeel na tien keer toch weer anders (en meestal definitiever). Ik sluit me dus geheel bij Lura aan.

Je haalt de woorden uit mijn mond, BoyOnHeavenHill!

Ook uit mijn mond...
Lura, bedoel je dat je je verbaast dat mensen al na 5 x of minder een oordeel uitspreken hier op mume. Zou je liever hebben dat mensen wat terughoudender zijn, zodat je ook meer definitieve gemiddelden krijgt en daarmee een zuiverder beeld?

Inderdaad. Maar er zijn hier ook veel jongeren, die nu eenmaal een stuk impulsiever zijn. Ieder vogeltje zingt zoals hij gebekt is. Hoe toepasselijk, ik bekijk net je top tien en zie daar Listen without prejudice staan!

Ben ik het niet helemaal mee eens. Het beoordelen van albums die al sinds jaren in je systeem zitten is natuurlijk iets anders dan nieuw werk beoordelen. Ik kan bij nieuw werk vrij snel het kaf van het koren scheiden. Enige nuancering na enkele keren luisteren vindt natuurlijk wel eens plaats. Niet meer dan een 0,5* is mijn ervaring. Een nieuw album 10 keer beluisteren binnen korte tijd is in deze tijd zeldzaam. Dan praat ik over de albums die de volle mep scoren.

Ik ben, over het algemeen, in staat om snel het kaf van koren te scheiden, maar toch wil ik albums gewoon een groot aantal keren horen voordat ik een oordeel geef. Ik hou er niet van om terug te komen op een beoordeling.

Een nieuwe Dylan beoordelen is bijv. wel eenvoudiger als je al twintig albums van hem kent. Wat al enigszins bekend is, kun je sneller op waarde schatten. Complexe muziek heeft doorgaans wat meer tijd nodig om te doorgronden dan hele eenvoudige muziek. En wat echt je smaak niet is, zal het ook niet snel worden.

Ik stem ook wel eens snel en pas ze zelden aan. De vorige Neil Young heb ik bijvoorbeeld na één keer draaien beoordeeld (kende al wel live versies) en die is nog steeds hetzelfde (minstens 35 keer gedraaid). Een muzikantengehoor helpt wel enorm.

(Zeer eigenaardig stukje. Alle begrip voor wie hier niets mee kan.)
        Nieuwe plaat. Aantal keren gedraaid. Niet slecht maar ook niet echt goed. Beetje gewoontjes. Klaar.
        Een paar dagen later loop ik op straat, en opeens hoor ik van binnen een melodieflard die me bij de keel grijpt. Ik heb dat muziekje al veel vaker gehoord, maar nú ontroert het me opeens, alsof ik er nú pas de impact van kan voelen. Ik kan helaas zo snel niet thuisbrengen uit welk nummer die melodie komt, wel iets recents, maar welk nummer of welke artiest...
        Thuisgekomen zoek ik bij mijn recente aanwinsten. Nee, dàt is het niet, nee, dàt óók niet... En opeens herken ik [vul hier nu zelf een titel in – de eerste keer dat ik die ervaring bewust had was bij Mirror in the bathroom van The Beat, en recenter overkwam het me bij een nummer van How to become clairvoyant van Robbie Robertson, een typische slow burn].
        Eigenlijk weet ik dán pas hoeveel een plaat voor me betekent, kennelijk is zo'n plaat dan pas echt "gezakt" naar het niveau waar ik emotioneel op een plaat reageer, en eigenlijk kan ik ook dán pas een oordeel geven. Maar ja, dat kan vaak een kwestie van maanden of zelfs jaren zijn, en om me nou zó lang van stemmen te onthouden is ook weer zó wat (en bovenstaand verhaal is natuurlijk ook niet bedoeld als excuus om maar geen oordeel te hoeven vellen).
        Hoe dan ook, niet alleen je smaak maar ook een plaat kan in de loop der jaren dus veranderen, zal ik maar zeggen.
 

Meestal geldt dat wel ja Stijn, maar mijn smaak is door de tijd heen flink veranderd (meer verbreed dan verschoven eigenlijk), en daar is bij mij vaak toch wel een enkele plaat (album of song) voor verantwoordelijk. Dat ik eerst denk: ''wat is dit nou?' vaak met een nieuwsgierig gevoel, soms zelfs met wat afkeer (!). Vooral als op mume platen een hoge waardering krijgen en ik het zelf maar niks vindt geef ik het nog vaak wel een 2e of 3e kans. Vaak werkt dat niet (ik vindt Arcade Fire en Steely Dan nog steeds middelmatig), maar soms ook wel, dan ontwikkel ik echt mijn smaak (bv met "moeilijke electronica") en dat is mede waarom ik deze site zo geweldig vindt!
(+natuurlijk door interessante verhalen zoals hierboven, over ieders muziekbeleving en de soms subtiele verschillen. Misschien zijn we muzieknerds maar ik ben er blij mee) .

Oude albums zitten vaak beter in mijn hoofd dan nieuwe, zonder dat ik nu precies wel zo zeker weet dat ik die oude daadwerkelijk ook veel vaker heb afgedraaid.

Deze prachtige Abraxas van Santana kan ik jaren niet afspelen als ik hem dan weer eens opzet weet ik bij de eerste noten precies hoe het hele album gaat.

Ik kan soms een nieuw album van een (voor mij) nieuwe band uit 2013 kopen, het tien keer afspelen en dan herinner ik mij de elfde keer nog steeds niet de nummers. Het ene oor in, het andere weer uit. De leeftijd, hoor ik al snel roepen. Maar ik schrijf expres "soms" omdat er ook albums zijn die veel beter liggen op dat vlak.

O.a. om die reden is het niet goed te zeggen, hoe vaak je een album moet horen voor je een redelijk afgewogen aantal sterren kunt geven. Het verschilt per cd en per artiest. Maar Abraxas kan ik ook na 3 jaar niet luisteren gewoon uit het hoofd beoordelen. Dat is dan toch ook misschien de kracht van het album.

@ Matthijs:

Ja, ik bedoel inderdaad nadat je al actief bezig bent geweest met het ontwikkelen van je smaak. Als je iets tig keer gedraaid hebt, en daarvoor al volop andere muziek uit dat genre waar je ook weinig mee had, tja dan vind ik het geen schande om de handdoek (in ieder geval tijdelijk) te gooien. Kun je 't altijd over twee jaar nog eens proberen. Het is dan eerder geforceerde zelfkastijding om door te luisteren naar iets waar je niets mee hebt.

Dat werkt bij mij alleen voor albums die een muzikaal geheel vormen.

Om maar even OT te blijven: In tegenstelling tot Santana's eerste LP voldoet Abraxas daar voor mij niet aan. Je hoort alshetware de kloof tussen ome Carlos en Greg Rolie ontstaan. Rolie's blues-rockers klinken opeens een stuk minder transparant dan Carlos' sjookeesus, haast alsof ze in een andere ( budget ? ) studio of in de daluren opgenomen zijn. Luister maar eens naar Hope You're Feeling Better en zet daarna You Just Don't Care van I op .........

Wel mooie hoes trouwens......... moest maar eens in de wissellijst .

Ja, de derde keer Arcade Fire voelde wel als een kleine zelfkastijding. Zo'n duiveltje die zegt "Kom op Matthijs, niet uitzetten, dit vinden zoveel mensen goed, dan kan het gewoon niet dat jij er weinig aan vindt, je moet je er alleen nog voor openstellen. Nog maar 40 minuten".
Nog even iets meer terug On Topic: bij een album Festival van Santana had ik dat ook wel: vond weinig aan die jazzrock maar toch paar x geprobeerd). Maargoed, dat is alweer 10 jaar geleden...

Aardige achtergrondmuziek.

Dit album vind ik een stuk beter dan het debuut.
Vooral Hope you're feeling Better is een super nummer

Ik maakte kennis met de muziek van Santana toen ik 11 was. Samba pa Ti, ik was er meteen helemaal weg van. Twee jaar later heb ik deze hele lp gehoord, en heeft me tot op de dag van vandaag niet meer losgelaten. Wat een prachtige exotische muziek! Door alle jaren heen heb ik alle reguliere cd's van Santana gekocht, en ben naar een paar concerten geweest, maar geloof me: dit is echt het beste wat hij ooit gemaakt heeft!

Klinkt regelmatig muzikaal gezien als een zomerse Zuid Amerikaanse variant op The Doors, ik ken nu 3 albums van Santana ( Supernatural, Caravanserai en deze), allemaal zeer verschillend, maar ik kan ze allemaal waarderen.

Liefhebbers van Santana zouden ook eens de eerste paar platen van Allman Brothers moeten proberen. Minder exotisch, meer blues, maar wel even lekker gejamd...

Dat exotische spreekt mij juist aan.

Dit album van Santana is altijd mijn favoriete plaat geweest van deze gitarist en band. Het is allereerst een ontzettend sfeervol album, met prachtige exotische soms relaxte soms meer rockende soms meer Braziliaanse klanken, of allemaal door elkaar verweven. Er staan een paar geweldige nummers op, maar ook de rest mag er wezen. Het wordt uitstekend uitgevoerd en nu ik het vanaf de zogeheten 'original master recording' (Mobile Fidelity Sound Lab) op 200 gram's vinyl kan beluisteren wordt het nog mooier.

Ik ben altijd leip geweest van het briljante Oye Como Va: percussie en gitaar tot in de perfectie, heerlijk swingend met een fantastische vibe. Daarvoor staat een ander prachtig duo: Black Magic Woman/Gypsy Queen. Het zijn hele fijne minuten op deze plaat. En dan vinden op kant 2 ook nog eens het erg mooie Samba Pa Ti. Maar laten we de afsluiter van de geweldige kant 1 niet vergeten: Incident at Neshabur, wat een jazzy inslag heeft, een prachtig orgel en een mooie piano: schitterend nummer. Superplaat!

Santana, een band die je als 51 jarige Butt-Head niet aan kan ontkomen. Oudere broer verhaal bla bla. Black Magic Woman tot in den treure aangehoord enz. De band vervolgens geheel links laten liggen. Op een aardig concert na in de Rodahal in 1992. Een concert dat overgens een bietje ontsierd werd door de onverwachte uitschakeling van het Nederlands Elftal (Ek Zweden). Die pokke Denen ha. Een andere korte opleving was de plaat uit 1999. Leuk maar ook niet meer dan dat. Santana stilte.....
2014, Ik begon wat berichtjes te lezen over Santana via deze site. Via grooveshark en Youtube deze old shit weer eens voorbij laten komen. En tot mijn eigen stomme verbazing ging ik totaal over mijn nak. Snel mijn oude goede pal ingeseind. En ook hij ging natuurlijk geheel over zijn nak. Ook hij was Santana geheel vergeten.
Santana 2015, Mijn beste pal en ik zijn inmiddels hernieuwde fans van deze Band. Want nu ben ik in het trotse bezit van 3 cd's van deze SUPER band.

Tjee en wat kan die Carlos en zijn band muziek maken zeg. Dit is geil, dit is heet, dit is hard, dit is gevoelig en het is soft.
Een Zuid Amerikaanse Doors variant noemt Deric het. En terecht. Zelfs een Zuid amerikaanse variant van Jimmy.H wil ik de deze muziek stijl zelfs noemen. Luister maar eens naar Hope You're Feeling Better.

En voor de rest?! Zwijgen Iggy, dat je deze platen zo lang links hebt laten liggen!!!!
Zelfs Black Magic Woman klinkt als nieuw

'Abraxas' kan zich meten aan het debuut en is misschien nog iets beter. Het opent mysterieus en de versie van 'Black Magic Woman' is super. Geen zwakke momenten op dit album, dus ja, het beste album van Santana. 4 sterren (of 4.5?)

Waarom geen 5 sterren? Neem 'Samba Pa Ti', het bekendste nummer van Santana. Als het nummer uit 2 delen bestaat, is het eerste deel 5 sterren waard. Wat klinkt de gitaar toch hemels. Het tweede deel vind ik dan weer minder. Hetzelfde gevoel ervaar ik bij 'Child in Time' van Deep Purple: prachtig eerste deel, gevolgd door een schreeuwerig jankende gitaar in het tweede deel. Let wel, in Santana's nummer blijft het tweede deel ook goed.

Heerlijk album, vooral dankzij het ijzersterke spel van de meester.

Misschien het beste Santana-album, nog wat beter dan het al sterke debuut. Sfeervolle latinrock waarbij zijn karakteristieke gitaarspel volledig tot uiting komt. Er wordt vakkundig gemusiceerd maar het komt ook speels en spontaan over. Samba Pa Ti is natuurlijk het bekendste nummer hier maar het hele albm staat op een hoog peil.