Camel - Nude (1981)

Nou ja, je kunt de dvd ook gewoon kopen zou ik zeggen, dan kun je het zien EN luisteren zo vaak je wilt.... maar het zal wel weer niks mogen kosten ...

Bezetting van Farewell Concert dvd:

Andy Latimer: zang, fluit, gitaar
Colin Bass: zang, bas, baspedalen
Denis Clement: drums, blokfluit
Tom Brislin: toetsen, zang

Erg jammer dat die man toen niet mee kon komen naar Europa (wegens andere verplichtingen) en we hier 'opgescheept' zaten met Ton Scherpenzeel want dat Brislin brengt is werkelijk fantastisch....

Dan ken je me niet goed... Ik koop wel degelijk... En van Camel al helemaal... Maar ik kijk geen dvd's... Ik heb nog zoiets kansloos gevonden, als een muziek-dvd kijken...

Ik heb er 5 van Camel en een stuk of 10 van Marillion..
Toen ik er achter kwam dat er mensen waren die het geluid van de dvd in mp3 konden overzetten, was ik blij... Nu kan ik MoonDances lekker op mn I-pod zetten...

Wat mankeert er nou weer aan Ton Scherpenzeel?

Geen idee!??

Ik heb het meeste moeite gehad met Duncan MacKay van deze plaat, zijn synth geluid is erbarmelijk...

Dan hadden Kit Watkins en Jan Schelhaas betere klanken... Ton Scherpenzeel doet het prima op Rajaz en Stationairy Traveller, vind ik....

Ton had wat mij betreft zijn carriére mogen voortzetten in Camel na de Kayak splitup. Ik vind hem qua ''feel'' perfect passen in de Britse equivalent. Dat hij ook jazzrock en fusion beheerst bewijzen de eerste Kayakplaten wel. Het moet in creatief opzicht ook wel klikken natuurlijk. In dat opzicht zal Ton zich achteraf ook wel beter hebben thuisgevoeld bij zijn eigen land- en cultuurgenoten.

Niet direct iets ten nadele van Kayak, maar om Camel nou als "de Britse equivalent van ..." neer te zetten, mist voor mij toch de proportionaliteit een beetje.

Okee, maar de eerste Kayakplaten zijn zeker niet slecht en de conceptalbums evenmin. De bands hebben wat dat betreft natuurlijk veel gemeen. Daarbij kunnen sommige jaren 70 en 80 poppy Camel albums met gemak voor Kayakplaten doorgaan.

Met Scherpenzeel bij Kayak is niks mis en ook zijn spel op Stationary Traveller is dik in orde. Waar ik wat meer moeite mee heb is de keuze van sounds die hij uit zijn toetsen haalt de laatste jaren met als dieptepunt wat mij betreft zijn spel tijdens de laatste Camel tournee. Het klonk allemaal behoorlijk plastic. Zo lang hij het hield bij piano en orgelklanken ging het nog hoewel die laatste en met name ook z'n synthsolo klanken erg plastic klonken. Tenenkrommend vond ik persoonlijk de panfluit-achtige sound die hij koos voor de solo in het eerste deel van Ice.... brrr....

Een panfluitachtige sound kan ik me nog wel voorstellen bij het vergelijkbare Stationary Traveller maar Ice? Nou klinkt die synthsolo van origine ook wel fluitachtig dus het lijkt me niet onmogelijk. Ik heb helaas geen concert van die toer meegemaakt dus kan ik er natuurlijk niet over oordelen. Nou zijn we ook altijd wel het meest geneigd het origineel als referentie te nemen maar zou het echt zo erg zijn geweest? Weer eens een ander kleurtje en deze doorgewinterde oude rotten weten doorgaans toch wel waar ze mee bezig zijn. Maar over plastic gesproken: dat vond ik destijds nou juist van de Pressure Points cd dus ik kan me achteraf toch wel iets bij je woorden voorstellen.

Ik ben een groot liefhebber van zowel Kayak en Camel en ik was dan ook enthousiast toen Ton de gelederen van Camel ging versterken. Twee begenadigde - en aan elkaar verwante - songsmids samen in een band, wow! De een virtuoos op de gitaar, de ander meester op de toetsen. Op papier een geweldige combinatie. In de praktijk werd de belofte echter niet geheel ingelost. Ton's songwriterschap werd slechts beperkt ingezet en live (ik was er meerdere malen bij) was het technisch indrukwekkend, maar raakte het niet zoals bij Kayak. De opmerking over een 'plastic' geluid, zoals Christian dat plastisch schetst, is dan ook wel herkenbaar. Live klonk het soms behoorlijk lelijk. Luisterend naar Ton, dacht ik toch vooral met weemoed terug aan Peter Bardens.

Ik ben ook lang niet altijd een fan van Ton's klanken. Geweldige toetsenist, ook fantastische composities gemaakt, maar het is live altijd een beetje hit 'n miss. Op pressure points al, de solo in oa Lady Fantasy. Wat een gruwelijk snerpend geluid. En ik herinner mij nog zeer goed tijdens een soundcheck van de laatste tour:

Andrew tegen Ton: No brass please.

Heb van de week de dvd van de afscheidstour een paar keer gezien en ik had het zeker niet erg gevonden als die Tom Brislin mee was gekomen naar Europa. Die knakker heeft erg goeie sounds! Echter, ik begreep dat Ton Scherpenzeel de tour zou doen, maar omdat die niet vliegt hadden ze een vervanger nodig voor de US. Volgens mi is er nooit het plan geweest om Tom Brislin mee te nemen naar Europa, maar misschien ben ik abuis.

Ik vond even afgezien van dit album , Micky Simmons ook erg goed live . Hij was mee op de Dust & Dreams tour en ik zag Camel toen in Paradiso .
In de oude songs had Simmons fraaie authentieke sounds . City Life en Drafted werden van Nude vertolkt . Zijn toetsen sound vond ik mooier dan op het studioalbum .
Ik vind overigens toch dat Nude niet de best klinkende plaat is van Camel . Ik vind het erg droog en mist wat dynamiek . Muzikaal en composorisch prima , maar die sound .... nee .

Wat is er eigenlijk geworden van Micky ? Je hoort niets meer van 'm .
Of zit ie weer bij Fish ?

Leuke discussie, ik leer er veel van

Simmonds ken ik alleen van Fish en Camel.
Geen idee, wat hij nu doet... Hij speelt op de liveplaat Never Let Gp, toch?!?
Erg sterke liveplaat.

Ik meen dat ie ook in de lineup zat tijdens de Harbour Of Tears tour in '97 in Den Haag maar zeker weet ik dat niet meer, zal er eens naslag naar doen. Er spookt me trouwens ook een toenmalige oosteuropese bandlidnaam door het hoofd. Het zou tevens ene Foster Patterson geweest kunnen zijn.

Mickey maakt soloplaten: Untitled Document - mickeysimmonds.com

Dat is Foss Paterson, tegenwoordig muzikaal brein van Fish (dus eigenlijk de opvolger van Mickey Simmonds http://www.musicmeter.nl/album/searchresults#results)

Yup, die moet het geweest zijn. Een klein, schuchter en zeer beheerst en strak spelend mannetje. De keyboardgeluiden waren ook redelijk trouw aan het origineel.

Ja , Foster Patterson de Harbour Of Tears tour . Speelde voorheen dacht ik bij Jethro Tull .
Simmons is inderdaad te horen op Never Let Go .

Het verhaal is iets anders: Guy LeBlanc, die ook op het laatste studio-album A Nod And A Wink speelde en op de voorgaande toernee de sterren van de hemel speelde (met name zijn orgelsolo in Lady Fantasy was uitmuntend) zou ook deze toernee gaan doen. Maar wegens prive-omstandigheden (ernstige zieke vrouw) moest hij op het laatste moment afzeggen. En dat was echt letterlijk op het laatst want ik meen dat Tom Brisliln maar één week tijd had om zich in te werken. Brislin kreeg de job op aanraden van de staf van het NEARfest festival, waar Camel één van de headliners van was. Beste man had natuurlijk ook wel goede referenties in de vorm van gespeeld hebben bij Meat Loaf en Yes (tijdens de Symphonic Yes toer). Echter, hij kon absoluut niet meer naar Europa en dus daar hebben ze Ton Scherpenzeel voor gevraagd. Ik denk als Brislin had gekund dan was hij zeker ook mee gegaan naar Europa.

Altijd weer interessant die commentaren van insiders..... werpt toch weer een heel ander licht op de zaak dan je eigen perceptie.

Ben erachter gekomen dat 1.) Duncan MacKay toetsen speelde bij Cockney Rebel en 2.) dat hij nooit officieel lid van de band was (volgens wikipedia)...

Maar ik had altijd het vermoeden dat hij gewoon bij Camel hoorde, ten tijde van deze elpee....

Mackay heeft ook nog een poosje bij 10CC gespeeld . Hij is te horen op Bloody Tourist (1978) en Look Her (1980)

Ook collega Paul Burgess is lange tijd lid geweest van 10CC en dook later op bij Camel .

Ik vind het spel van MacKay echt niet slecht...

Maar ik vind het zo'n domper na Peter Bardens...

Het duo Watkins/Schelhaas heeft mij ook niet echt kunnen boeien...

Was het niet andersom dat Scherpenzeel niet naar Amerika enzo wilde i.v.m. zijn vliegangst?

Dat verhaal heeft altijd wel de ronde gedaan ja.

Klopt en toen hebben ze audiobestanden via beschermde lijnen (pre-Internet tijdperk) over en weer gestuurd.

Dit gaat waarschijnlijk over Rajaz waar Ton inderdaad z'n partijen in NL inspeelde en via het internet naar de States stuurde. Op Dust and Dreams speelt ie ook mee en da's inderdaad pre-internet, maar die plaat is in eerste instantie in de UK opgenomen met Ton (zal de boot wel gepakt hebben) en later gedeeltelijk herzien toen Andy naar Californie was verhuisd, maar voor zover ik weet zijn er toen geen Ton-partijen meer toegevoegd.

En uiteraard is de eerste samenwerking met Ton op Staionary Traveller toen Andy nog vanuit Engeland opereerde.

Met deze Camel heb ik niet veel meer. De productie klinkt me te gemaakt, en de composities weten me niet te boeien. Weinig blijft hangen, en het gitaarwerk van Latimer moet de hele plaat dragen. Ik ben ook niet dol op de stem van Colin Bass.

De productie is inderdaad niet warm te noemen. Maar ik vind (persoonlijk) de composities best goed... Vooral het duo Docks/Beached vind ik erg vet....

Toch was dit wel een beetje een comeback plaat voor Camel begin jaren 80.