menu

Ayreon - The Human Equation (2004)

mijn stem
4,07 (233)
233 stemmen

Nederland
Rock / Metal
Label: Inside Out

  1. Day One: Vigil (1:33)
  2. Day Two: Isolation (8:43)
  3. Day Three: Pain (4:58)
  4. Day Four: Mystery (5:37)
  5. Day Five: Voices (7:09)
  6. Day Six: Childhood (5:05)
  7. Day Seven: Hope (2:47)
  8. Day Eight: School (4:23)
  9. Day Nine: Playground (2:15)
  10. Day Ten: Memories (3:57)
  11. Day Eleven: Love (4:17)
  12. Day Twelve: Trauma (9:56)
  13. Day Thirteen: Sign (4:50)
  14. Day Fourteen: Pride (4:45)
  15. Day Fifteen: Betrayal (5:26)
  16. Day Sixteen: Loser (4:48)
  17. Day Seventeen: Accident? (5:44)
  18. Day Eighteen: Realization (4:33)
  19. Day Nineteen: Disclosure (4:44)
  20. Day Twenty: Confrontation (7:03)
totale tijdsduur: 1:42:33
zoeken in:
avatar van HammerHead
2,5
Ik probeer het elke keer weer, maar dit soort progressieve rock is toch niet echt aan mij besteed. Het zit allemaal wel goed in elkaar, maar vooral de synth's en de vrouwelijke zanggedeeltes wekken bij mij irritatie op. Ik hoor synthesizers liever als vullend achtergrond instrument en erger me nogal aan de veelvuldige plastic solo's. Dream Theater heeft me nooit weten overtuigen en dit doet me daar in grote mate aan denken. 2,5*

avatar van c-moon
5,0
Dit vind ik echt het beste van Ayreon togtnogtoe!!!
En ik vind nu net dat James LaBrie hier beter zingt dan ooit!!! Zijn vocalen waren soms een probleem in het verleden als ie hoger moest gaan zingen, het werd dan al snel krijsen. Maar op "Scenes.." bewees hij al dat hij ook echt heel goed kan zingen en stem kan houden, en zeker op Octavarium en "The Human Equation".

Een ander groot pluspunt op deze plaat is HEATHER FINDLEY (Mostly Autumn)...

En... inderdaad: Akerfeldt!!! Barker!!....

Het is een heel sterk album, knap verhaal, knappe vermenging van verschillende stijlen.. Lucassen op zijn best!!!!

Een van de CD's die hier al erg veel opgestaan hebben, ik kan er niet genoeg van krijgen!!!

avatar van Ronald5150
3,5
Ik ben geen grote kenner van het overige werk van Arjen Lucassen, aka Ayreon, dus ik kan niet beoordelen in hoeverre "The Human Equation" daarvan afwijkt. Ik heb wel eens gehoord dat zijn albums doorgaans verhalen over buitenaardse thema's. "The Human Equation" gaat echter over een aards thema. Dit is een conceptplaat dat verhaalt over een man die door een auto-ongeluk in coma raakt en gedurende twintig dagen heen en weer geslingerd wordt door allerlei emoties en beslissingen/gebeurtenissen uit het verleden. Elk van die twintig dagen wordt gepresenteerd door een song op "The Human Equation". De muziek klinkt als onvervalste progressieve rock/metal. Er wordt een breed palet aan instrumenten gebruikt, dat zorgt voor een vol geluid. Her en der wordt er ook nog geflirt met andere genres, zoals folk. Productietechnisch zit het allemaal prima in elkaar en Lucassen weet de emotie van de betreffende dag goed te vertalen naar de muziek. Door de volle productie loert het gevaar van overdaad schaadt: soms hoor ik teveel verschillende vocalen per nummer, is het geluid veel te veel dichtgetimmerd en wordt bijna elke stilte opgevuld. Soms geeft dit een beklemmend gevoel. Los hiervan is "The Human Equation" in een interessant concept en levert dit op zijn minst een intrigerende plaat op.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Na het totaal overdonderende Into the electric castle is dit het tweede Ayreon-album dat ik leer kennen, en gelukkig zitten dezelfde elementen in de mix : een veelkleurig geluidsbeeld (metalgitaren naast folky fluitjes en een klavecimbel naast grunts – dat hoor je toch niet alle dagen), feestelijke symfonische metal, verschillende zangers en zangeressen, en vooral een alles overheersend gevoel van lol, energie, plezier, uitbundigheid en vreugde in de eigen creativiteit. De vele zangers binnen elk nummer en de overdaad in de arrangementen storen me niet en dragen juist bij aan het enorme feel-good-gevoel dat na het draaien van een Ayreon-plaat over mij komt, en ook met het verhaal dat hier als kapstok voor de plotlijn dient heb ik geen moeite (integendeel zelfs : de manier waarop Lucassen daardoor "donkere" emoties als schuldgevoelens, schaamte, agressie, jaloezie en woede letterlijk een stem kan geven vind ik juist erg slim gevonden). En wat een lekkere uitsmijter, die twintigste dag...
        Als enige minpuntje valt het me op dat ik in alle rijkdom en afwisseling en veelzijdigheid van deze muziek toch al bij de tweede plaat die ik van Ayreon leer kennen bepaalde muzikale en productionele "trucjes" herken, zoals bijvoorbeeld het "tegen elkaar in zingen" dat op Memories goed te horen is (de tweede stem begint al "We were showing off our brand new flashy bikes" te zingen wanneer de eerste nog met "Do you remember that time?" bezig is). Maar dat ik dat nummer ook als één van mijn favorieten heb aangekruist zal al duidelijk maken dat ik daar verder geen problemen mee heb. Sowieso kan ik héél veel hebben op (en van) deze muziek, net zoals ik het ook vermakelijk vind om te kijken welke echo's van andere muzikanten ik hoor (Pink Floyd, Brian May, Mike Oldfield, Dream Theater, Earth & Fire en Queensrÿche – ik zeg met nadruk níét dat ze er in zitten, maar ik moest aan al deze namen wel minstens één keer denken in de loop van de plaat). En wie spitst de oren niet wanneer James LaBrie (hier trouwens prima bij stem) op dag vijf "This means nothing to me" zingt?

avatar van OzzyLoud
3,5
geplaatst:
Het zesde echte Ayreon album alweer, en wat voor een spectakel hebben de voorgaande edities al opgeleverd! En ook weer een dubbelaar... dat wordt smullen!...
Ehhh...hmm...uhhh..... Tot dit album wist Arjen mij altijd te verrassen, elk album leek wel beter te worden het kon niet op..... dus tja dan moest het er toch een keer van komen.
Laat ik beginnen met het positieve: Ayreon staat bekend om zn grote thema's verpakt in bombastisch progressieve rockmuziek, met allerlei invloeden uit verschillende genres. De muziek blijft hetzelfde maar dit keer is gekozen voor een klein menselijk thema. Daarbij worden karaktereigenschappen van de mens vertolkt door de verschillende zangers en zangeressen. En dat pakt verrassend goed uit. Ik verdenk dit album ervan dat hierop wel de beste songteksten staan van het hele oeuvre! Ook de talrijke samenzangen zijn voortreffelijk. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Day 3 Pain!
En disc 1 gaat daarbij ook voortvarend van start, Day 6 en Day 10 zijn eigenlijk de enige wat mindere tracks.
Maar dan volgt disc2 en kakt de heleboel eigenlijk in....Op zich start Day 12 Trauma goed, het is een donker en hard nummer maar duurt veel te lang en leunt wel erg op een Black Sabbath-achtige riff.
Day 17 Accident is nog wel heel sfeervol ingezet met prachtige vocalen maar de rest is onder de maat met wat ik gewend ben van Ayreon. Day 20 Confrontation is wel een krachtig einde, alhoewel ik me nog steeds kan irriteren aan het afkappen van de track tbv als twist bedoelde einde.....nondeju..als fade out was het echt een topnummer geweest.
Als conclusie is het een album met 2 gezichten: Disc 1 voortreffelijk en disc2 teleurstellend..
De machtige vocalen en knappe teksten tillen het niveau nog net iets hoger om tot 3.5 te komen,
en das toch effe wennen!

Gast
geplaatst: vandaag om 12:50 uur

geplaatst: vandaag om 12:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.