menu

Ayreon - The Human Equation (2004)

mijn stem
4,07 (233)
233 stemmen

Nederland
Rock / Metal
Label: Inside Out

  1. Day One: Vigil (1:33)
  2. Day Two: Isolation (8:43)
  3. Day Three: Pain (4:58)
  4. Day Four: Mystery (5:37)
  5. Day Five: Voices (7:09)
  6. Day Six: Childhood (5:05)
  7. Day Seven: Hope (2:47)
  8. Day Eight: School (4:23)
  9. Day Nine: Playground (2:15)
  10. Day Ten: Memories (3:57)
  11. Day Eleven: Love (4:17)
  12. Day Twelve: Trauma (9:56)
  13. Day Thirteen: Sign (4:50)
  14. Day Fourteen: Pride (4:45)
  15. Day Fifteen: Betrayal (5:26)
  16. Day Sixteen: Loser (4:48)
  17. Day Seventeen: Accident? (5:44)
  18. Day Eighteen: Realization (4:33)
  19. Day Nineteen: Disclosure (4:44)
  20. Day Twenty: Confrontation (7:03)
totale tijdsduur: 1:42:33
zoeken in:
avatar van The_CrY
5,0
Dat zal altijd teleurstellen ben ik bang. Nee, liever doet Arjen weer iets nieuws met Ayreon.

avatar van jasper1991
5,0
Ik weet niet waarover Part II zou moeten gaan, het verhaal vanuit het oogpunt van de beste vriend misschien? Een verhaal vanuit twee gezichtspunten kennen we al van Bach, een componist die bijna van de orde van grootte Lucassen is.

Op facebook werd in ieder geval pas een rondvraag gedaan welke zanger men wille horen op een nieuwe Ayreon.

He&So
The_CrY schreef:
Dat zal altijd teleurstellen ben ik bang. Nee, liever doet Arjen weer iets nieuws met Ayreon.


Jij vreest een Ayreon-equivalent van Queensrÿche - Operation: Mindcrime II. Ik teken voor een trilogie.

jasper1991 schreef:
Ik weet niet waarover Part II zou moeten gaan, het verhaal vanuit het oogpunt van de beste vriend misschien?


Nee, het levensverhaal van "Me" na zijn ontwaken uit coma. Bij voorkeur met dezelfde artiesten, uitgezonderd Mike Baker (RIP). Russel Allen lijkt me voor hem de geschikte vervanger.

Zou Arjen meelezen?

avatar van Bonk
5,0
De geweldige live-uitvoering krijgt zoals aangekondigd ook een uitvoering op dvd en blu-ray. Inmiddels staat de release voor 17 juni. Uiteraard weer in diverse formats, vanaf 20 mei start de voorverkoop. Ik heb nu al zin om het te herbeleven, één van de meest geweldige muziekervaringen uit mijn bestaan!

Zie verder hier

avatar van Jelle78
5,0
Dankzij The Theater Equation heb ik dit album weer helemaal herontdekt. Een emotionele rollercoaster die mij bijkans tot tranen weet te roeren. Ik kan hier een lang verhaal gaan ophangen over hoe geniaal dit is en waarom, maar kunst zoals dit moet je gewoon ondergaan. 5 sterren en waarschijnlijk een plekje in m'n top 10.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Na het totaal overdonderende Into the electric castle is dit het tweede Ayreon-album dat ik leer kennen, en gelukkig zitten dezelfde elementen in de mix : een veelkleurig geluidsbeeld (metalgitaren naast folky fluitjes en een klavecimbel naast grunts – dat hoor je toch niet alle dagen), feestelijke symfonische metal, verschillende zangers en zangeressen, en vooral een alles overheersend gevoel van lol, energie, plezier, uitbundigheid en vreugde in de eigen creativiteit. De vele zangers binnen elk nummer en de overdaad in de arrangementen storen me niet en dragen juist bij aan het enorme feel-good-gevoel dat na het draaien van een Ayreon-plaat over mij komt, en ook met het verhaal dat hier als kapstok voor de plotlijn dient heb ik geen moeite (integendeel zelfs : de manier waarop Lucassen daardoor "donkere" emoties als schuldgevoelens, schaamte, agressie, jaloezie en woede letterlijk een stem kan geven vind ik juist erg slim gevonden). En wat een lekkere uitsmijter, die twintigste dag...
        Als enige minpuntje valt het me op dat ik in alle rijkdom en afwisseling en veelzijdigheid van deze muziek toch al bij de tweede plaat die ik van Ayreon leer kennen bepaalde muzikale en productionele "trucjes" herken, zoals bijvoorbeeld het "tegen elkaar in zingen" dat op Memories goed te horen is (de tweede stem begint al "We were showing off our brand new flashy bikes" te zingen wanneer de eerste nog met "Do you remember that time?" bezig is). Maar dat ik dat nummer ook als één van mijn favorieten heb aangekruist zal al duidelijk maken dat ik daar verder geen problemen mee heb. Sowieso kan ik héél veel hebben op (en van) deze muziek, net zoals ik het ook vermakelijk vind om te kijken welke echo's van andere muzikanten ik hoor (Pink Floyd, Brian May, Mike Oldfield, Dream Theater, Earth & Fire en Queensrÿche – ik zeg met nadruk níét dat ze er in zitten, maar ik moest aan al deze namen wel minstens één keer denken in de loop van de plaat). En wie spitst de oren niet wanneer James LaBrie (hier trouwens prima bij stem) op dag vijf "This means nothing to me" zingt?

avatar van Leptop
4,0
Helemaal mee eens. Je hebt nu wel de 2 beste albums te pakken overigens.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Ah... The source en 01011001 gaan nu achtereenvolgens in de lade, ik zal mijn verwachtingen temperen!

avatar van Clownvis
5,0
01011001 is zeker niet slecht alleen het nadeel is dat het weinig vernieuwend is. Een beetje meer van hetzelfde dus. The source ken ik nog niet dus daar heb ik uiteraard geen mening over.

avatar van jellylips
4,5
Het laatste nummer is zo vet!

avatar van OzzyLoud
3,5
geplaatst:
Het zesde echte Ayreon album alweer, en wat voor een spectakel hebben de voorgaande edities al opgeleverd! En ook weer een dubbelaar... dat wordt smullen!...
Ehhh...hmm...uhhh..... Tot dit album wist Arjen mij altijd te verrassen, elk album leek wel beter te worden het kon niet op..... dus tja dan moest het er toch een keer van komen.
Laat ik beginnen met het positieve: Ayreon staat bekend om zn grote thema's verpakt in bombastisch progressieve rockmuziek, met allerlei invloeden uit verschillende genres. De muziek blijft hetzelfde maar dit keer is gekozen voor een klein menselijk thema. Daarbij worden karaktereigenschappen van de mens vertolkt door de verschillende zangers en zangeressen. En dat pakt verrassend goed uit. Ik verdenk dit album ervan dat hierop wel de beste songteksten staan van het hele oeuvre! Ook de talrijke samenzangen zijn voortreffelijk. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Day 3 Pain!
En disc 1 gaat daarbij ook voortvarend van start, Day 6 en Day 10 zijn eigenlijk de enige wat mindere tracks.
Maar dan volgt disc2 en kakt de heleboel eigenlijk in....Op zich start Day 12 Trauma goed, het is een donker en hard nummer maar duurt veel te lang en leunt wel erg op een Black Sabbath-achtige riff.
Day 17 Accident is nog wel heel sfeervol ingezet met prachtige vocalen maar de rest is onder de maat met wat ik gewend ben van Ayreon. Day 20 Confrontation is wel een krachtig einde, alhoewel ik me nog steeds kan irriteren aan het afkappen van de track tbv als twist bedoelde einde.....nondeju..als fade out was het echt een topnummer geweest.
Als conclusie is het een album met 2 gezichten: Disc 1 voortreffelijk en disc2 teleurstellend..
De machtige vocalen en knappe teksten tillen het niveau nog net iets hoger om tot 3.5 te komen,
en das toch effe wennen!

avatar van Deranged
geplaatst:
Ik werd ooit op dit album geattendeerd door een Amerikaanse jongen waar ik toen op MSN contact mee had over onze destijds muzikale gelijkgestemdheid.

Geen slechte prestatie van Arjen Anthony, ik kende het niet.

Vandaag de dag is die jongen overigens een klassiek geschoolde bitch boy gebleken die met kromme tenen de geboorte van een harde styling bekijkt maar zo is het leven.

Heb tegen hem gezegd hoe wil je tof tegen mij komen praten dan wanneer ik je face vlees rip in je moedertaal maar jij mij nooit in de mijne.

Toen was het klaar.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:16 uur

geplaatst: vandaag om 22:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.