Ayreon - The Human Equation (2004)

Geweldig album. IMO de beste van ayreon tot nu toe. Veel grote namen aan het zingen, zoals James LaBrie (Dream Theater), Mikael Akerfelt (Opeth), Mike Barker (Shadow Gallery) en vele anderen.
Het album heeft 1 centraal verhaal (concept album, zoals alle ayreon verhalen). Het is niet het meest ingewikkeld, maar op zich wel boeiend verhaal.
De muziek is wat mij betreft fenomenaal. Allerlei stijlen komen voorbij, zoals metal, folk, rock, prog etc.

De special edition ziet er ERG gelikt uit... mooi artwork en sowieso een mooie package. De bonusDVD is ook erg informatief en grappig. (iejoep, iejoep).

Elke zichzelf respecterende muziekliefhebber die iets op heeft met progressieve (rock/metal)muziek MOET dit album in huis hebben. Een waar meesterwerk waar geen speld tussen te krijgen is. Alles klopt tot in detail en nergens ten koste van de emotie of het experiment!

Sumblieme instrument beheersing van Lucassen, dodelijk goed gecombineerd met diverse zorgvuldig gekozen zangstemmen. Man man... wat is dit goed. Van ballade achtige stukken tot over de top hakwerk. Invloeden van Dream Theater, Psychotic Waltz, Rush etc. De drums van (ex-Gorefest) Ed Warby zijn ook weer medogenloos. Muziek van de aller aller hoogste plank: 5 STERREN (met hoofdletters inderdaad).

niet helemaal waar. Actual Fantasy was geen concept. De nummers hadden wel allemaal hetzelfde thema, maar duidelijk geen doorlopend verhaal.

Dit is eigenlijk gewoon, door het verhaal en de verschillende stijlen, echt m'n favoriete album! Voor deze cd geldt eigenlijk ook: KOPEN!

Ik heb met dit album (moet toegeven heb hem nog niet helemaal gehoord).....dit heb ik allemaal al vaker gehoord van Lucassen. Voor mij voorlopig meer van hetzelfde.

Imiddels heb ik het album wel twee keer voorbij laten komen. Het album begint goed.....zeg tot een dag of vijf. Maar dan kan ik mijn aandacht er niet meer bijhouden. Het is zeker geen slecht album, maar wel zeer voorspelbaar. Lucassen zou eens met iets verrassends moeten komen. 2,5 *

Opzich geen slecht album maar hij herhaald een beetje wat hij op de vorige Ayreon platen gedaan heeft. Het kon mij ook niet erg lang boeien, ik vind Into The Electric Castle toch meer hebben. Sommige nummers klinken erg geforceerd of gekopieerd van andere cd's. Ook niet alle nummers weten me echt te bekoren en lijken gewoon afgeraffeld. Maar toch best lekker om af en toe naar te luisteren en ook zijn er natuurlijk de geweldige vocale prestaties van de vele gast artiesten. 3,5*

Ik probeer het elke keer weer, maar dit soort progressieve rock is toch niet echt aan mij besteed. Het zit allemaal wel goed in elkaar, maar vooral de synth's en de vrouwelijke zanggedeeltes wekken bij mij irritatie op. Ik hoor synthesizers liever als vullend achtergrond instrument en erger me nogal aan de veelvuldige plastic solo's. Dream Theater heeft me nooit weten overtuigen en dit doet me daar in grote mate aan denken. 2,5*

Ik heb het nu de hele ochtend opstaan en de gedeeltes met Mikael Akerfelt vind ik boven de rest uitstijgen. Vooral een nummer als Trauma is toch wel subliem. Het blijft echter jammer dat er een hoop langdradige en overbodige vulling op staat. Toch maar verhoogd naar 3 sterren.

Inderdaad, Trauma is het beste nummer en Mikael stijgt erg boven de rest uit. Het probleem met Dream Theater is toch vaak wel de zang denk ik en die zanger is op dit album heel prominent aanwezig.

Dit vind ik echt het beste van Ayreon togtnogtoe!!!
En ik vind nu net dat James LaBrie hier beter zingt dan ooit!!! Zijn vocalen waren soms een probleem in het verleden als ie hoger moest gaan zingen, het werd dan al snel krijsen. Maar op "Scenes.." bewees hij al dat hij ook echt heel goed kan zingen en stem kan houden, en zeker op Octavarium en "The Human Equation".

Een ander groot pluspunt op deze plaat is HEATHER FINDLEY (Mostly Autumn)...

En... inderdaad: Akerfeldt!!! Barker!!....

Het is een heel sterk album, knap verhaal, knappe vermenging van verschillende stijlen.. Lucassen op zijn best!!!!

Een van de CD's die hier al erg veel opgestaan hebben, ik kan er niet genoeg van krijgen!!!

volgens mij heb ik bovenaan een beetje overdreven door te zeggen: beste plaat. ik kende de progressive (of wat dit ook wezen mag) scene niet zo goed, dus het was toen helemaal nieuw voor me. ondertussen is mijn enthousiasme wel een beetje gezakt, aangezien ik me daarna meer in diezelfde scene ben gaan interesseren. en bonothecat heeft misschien wel gelijk: compleet vernieuwend is het niet en een van me beste platen ook niet helemaal meer. dus wat dat betreft *-je aftrek. maar aangezien dit wel de plaat is waardoor ik me ben gaan interesseren in die scene, halfje erbij. 4.5*

Deze zichzelf respecterende muziekliefhebber die wel meer dan íets op heeft met progressieve rock en dito metal vindt dit dus he-le-maal niks. Een veel te lang durende collectie los zand (vermenging van stijlen, ahja), gevoel (o ja, waar dan?) en een boel gekunstelde composities, bol van de rare geluidseffecten. Enkele aardige momenten zijn tezamen net goed voor 1½*

Een halfje voor mij erbij 3,5* ....zitten echt hele mooie stukken tussen, maar het blijft een hele zit. Het is nog steeds niet gelukt om de cd een keer helemaal achter elkaar af te luisteren.

hmm... dat is bij mij toch in elk geval wel een noodzakelijke voorwaarde om tot een 'voldoende' te komen...

Dat weet ik niet.....het is natuurlijk ook praktisch....luister niet zo vaak meer dan 1,5 uur naar muziek.

Niet? Bij mij staat de muziek meestal van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat aan... dus of ik in 1,5 uur nou 1 dubbel cd of 2 enkele hoor, is om praktische redenen niet zo'n heikel punt. Wel vind ik bijna alle dubbel-cd's inhoudelijk gewoon te lang, maar dat is dan een artistieke tekortkoming van de plaat, vind ik.

Loser is vorig jaar op die On The Roxx-avond weleens op The Box geweest. Vond het best een leuk nummer, alleen die manier waarop die man zingt is best wel irritant. Klinkt best wel amateuristisch..

"Loser" werd door Mike Baker van Shadow Gallery gezongen. Op een Alice Cooper manier, want Arjen Lucassen is o.a. Alice Cooper fan. Ik vind die plotselinge orgelsolo en het gekrijs op het laatst een stuk irritanter eigenlijk.

Dat orgel maakt het voor mij eigenlijk een stuk leuker.

Ik vind orgelsolo's ook best mooi vaak, zoals bij Deep Purple. Maar in dit nummer is het net alsof Arjen Lucassen dacht; 'O wacht, het moet wel een progressief nummer worden dus plaats ik hier maar es een orgelsolo'. Zo plots begint het namelijk ook. Ik vind dat Lucassen verder heel bijzondere dingen doet hoor, begrijp me niet verkeerd, alleen heb ik vaak het idee dat hij vindt dat ie bepaalde dingen moet doen op z'n platen. Omdat hij denkt dat het van hem verwacht wordt?

Je legt precies de zinger op de zere plek. 't Is allemaal zó nep, zó geknutseld... 't heeft amper iets met componeren te maken, 't is meer een trukendoostentoonstelling. En dát is een van de voornaamste redenen waarom dit album zo'n gedrocht is.

En dan toch gemiddeld 4,12*. Is misschien een kwestie van smaak?

Dat blijkt nogal ja.

Loser heeft wel een mooie intro trouwens. Is een didgeridoo (schrijf ik het goed?) toch?

Oei, dat zou ik ook niet weten. Misschien biedt Arjens site uitsluitsel? Overigens vind ik dat (totdat genoemd orgel plotseling inzet) ook een van de aardiger nummers op de plaat...

Ik kan het zo 1-2-3 niet vinden, maar ben daar sowieso nooit echt goed in.

'...knappe didgeridoo spel van Jeroen Goossens...'

Van:

www.progwereld.org/

Ah. Nou, dat klinkt dus wel goed in het begin.

Ik vind dit echt een mooie plaat, alhoewel ik de eerste cd beter vindt dan de tweede . Ik hou het na 2 keer luisteren op 4,5*