Frank Zappa - Sheik Yerbouti (1979)

Wat is het toch heerlijk om er op je vrije zondag wat Zappa klassiekers doorheen te jagen. Ramen open voor de Sheik.
Rat Tomago !!

Elke fan is er een te weinig.

Hoog tijd dat deze topper ook weer eens in onze spelert beland...

Je bedoelt denk ik: elke niet-fan is er een te veel

Ik had het al gemeld bij Halloween, maar hierbij nog maar eens een speciale vermelding van hetzelfde heugdelijke nieuws, namelijk een nieuwe Zappa Release !!!



Ofwel, originele opnames van de originele Sheik Yerbouti band, opgenomen op dezelfde locatie (Hammersmith) als waar vrijwel alle basic-tracks voor Sheik Yerbouti zijn opgenomen.



Via een link bij Zappateers zijn van 4 van de shows die bekend zijn in het bootleg circuit bekend wat er zoal tijdens de shows is gespeeld.

Pre-order

Helaas ben ik op het moment aardig blut, want dit lijkt weer eens een voortreffelijke release te worden van 1 van Frank's beste bands en periode voor gitaarsolo's

Binnen het grote oeuvre van Zappa behoort dit tot de 'algemeen bekendere' door Dancin' Fool. Misschien ook wel zijn meest toegankelijkste en een album dat het meest paste binnen de mainstream muziek. Maar goed met titels als; I Have Been in You/Broken Hearts Are for Assholes en teksten van Bobby Brown Goes Down en Jewish Princess is er genoeg om tegen een aantal zere benen aan te kicken.
Wat ik aan albums van Zappa ken (en dat zijn er zowiezo te weinig naar mijn smaak), vind ik dit toch wat meer in de middenmoot thuis horen. Met Zappa kennisgemaakt door diens Joe's Garage bij een maat op de kamer pick-up aan en ik viel van de ene tekstuele verbazing in de andere...en voila mijn interesse in deze muzikaleduizendpoot was gewekt.

Vandaag op vinyl gekregen van een lieve vriendin, kannie mooi naast die andere

Vreemd dat Wild Love zo weinig stemmen krijgt.
Het is toch een heel sterk Zappa nummer met een prachtig arrangement.

Sheik Yerbouti is 1 groot feest.
Het beproefde Zappa concept, live opnamen geperfectioneerd in de studio dmv overdubs werkt uitstekend.
Verdere hoogtepunten:
Flakes
Bobby Brown natuurlijk
Yo' Mama waarop de gitaarsolo toch nooit gaat vervelen.

Prachtige plaat alweer ik heb nu ogveer 7 Zappa platen gehoord (ben nog niet lang bezig met Zappa te ontdekken) en ik geef ze allemaal een 4,5* en Hot Rats een 5*. Deze plaat is gewoon weer erg grappig en degelijk tegelijk. Om een song als Dancin' Fool kan ik zeker lachen en tegelijkertijd vind ik het nog eens een prachtige song ook.
Ook Bobby Brown Goes Down is hilarisch alleen die tekst al. Yo Mama blijft mijn favoriet wat een solo is dat toch.
1 uur en 10 minuten genieten.

Mooie plaat inderdaad, en 1 van de beteren met zang vooral.

Je moet alleen van de gekkigheid en de meligheid in zijn muziek houden.

Geef mij maar zijn instrumentale platen, veel leuker.

Ik vind de afwisseling in zijn platen tussen instrumentale en platen met zang juist zo goed.
Zo krijg je als fan toch iedere keer iets anders, de instrumentale tonen meestal de serieuze Zappa die toont hoe goed hij is in het maken van composities en de platen met zang zijn meestal een perfecte combinatie van grappige songs en songs met fantastische solo's enz.

toch maar ff vermelden bij gebrek aan zinvolle gedachtengangen vanwege het uitzieken van ene griep:

Dancin' Fool staat op nummerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr 857 in de top 2000

weten we dat ook weer

waarom? dat weet niemand

Waarschijnlijk omdat er mensen op hebben gestemd.

Waarom specifiek dit nummer van Zappa, dat vind ik een veel interessantere vraag!

Misschien omdat de tekst hilarisch is en het een erg toegankelijk Zappa nummer is.
En het refrein is zalig om mee te zingen.

Omdat dat de enige plaat is die ooit in ene nl hitljst heeft gestaan?

snap de keus ook niet

komt mij over als, ach er moet nu eenmaal een zappa in en thats it

En die hit Dancin'Fool vind ik nog wel 1 van de mindere nummers van deze plaat. Geef mij maar vooral het laatste nummer en City Of Tiny Lites maar. Verder vind ik dit wel een aardig Zappa album waar vooral de geweldige productie van opvalt.

Ik moet er altijd vreselijk om lachen. Want het is alleen al vermakelijk hoe Zappa hier de draak steekt met discomuziek.
Hetzelfde met Bobby Brown, om te gillen toch !
Meligheid op en top, maar dat is Zappa natuurlijk ten voeten uit.
Muzikaal gebeuren hier fraaie dingen verder.

Ik ben bang dat meligheid niet echt een aanbeveling is.
Heb Frank persoonlijk nooit op meligheid kunnen betrappen.
Cynisch, slechte smaak, provocateur, wereldverbeteraar, allemaal akkoord. Maar melig: NEE.
Ik kan niet echt meer luisteren naar zijn maatschappij-kritisch theater.
Dat is ook wel geweest denk ik maar melig is Frank nooit !!!
Op z'n minst serieus.

Nou ja, het komt muzikaal en tekstueel wat melig over , laat ik het zo stellen.
Je hebt wel gelijk, Zappa was natuurlijk zo cynisch als de pest.

Maar je kan niet ontkennen dat het , doorspekt is met de nodige humor .
Zwartgallig akkoord , maar vermakelijk vind ik het wel.

Dangerous Kitchen(ook zoiets) bijvoorbeeld kun je toch moeilijk serieus nemen.
En zo zijn er vast wel meer voorbeelden.

Ik vind sommige momenten op de meeste live albums behoorlijk flauw en daardoor melig overkomen. Op dit album kan ik mij best voorstellen dat iemand het melig vind overkomen, maar daarom hoeft de muzikale inhoud nog niet melig te zijn.

Klopt helemaal...

Hierbij een link naar een live-versie van Wild Love uit 1977 van bijna een half uur !

Eindelijk klinkt de 2012 remaster van Bob Ludwig zoals die hoort te klinken. En met een complete
I'm so cute. Wat blijft dit toch een killer album. Yo mama is alleen al 5 sterrren waard, de gitaar solo der gitaar solo's!

Opgebouwd uit solo's van een aantal verschillende optredens, maar de basis van de solo staat onder de titel Heidelberg op het album One Shot Deal.

Vraag is; Is het kwalitatief te vergelijken met de EMI-cd? Die bevat nl. ook de gehele I'm So Cute en klinkt als een klok.

I'm So Cute en Wild Love zijn volgens mij al sinds jaar en dag in hun geheel te beluisteren, althans op vinyl.

In de Kolchoz van Stalin is er dan ook geen behoefte aan de Bob Ludwig-versie...

Waarom dan niet Spencer Chrislu voor 'the job'?
Die heeft eerder Tinseltown Rebellion en You Are What You Is op voorbeeldige wijze uit de modder gevist.

Het verschil met de EMI versie is niet zo groot. Ik vind de gitaar op de nieuwe remaster wat minder scherp klinken waardoor je de muziek wat harder kunt afspelen zonder dat het irritant wordt. Voor alle info over alle versies:

Sheik Yerbouti - lukpac.org

Wow, komt Dylan opeens voorbij op Flakes Die zag ik niet aankomen...

Of is het een ziekelijk geslaagde imitatie?

Wat denk je zelf?

Het laatste, dat leert Wikipedia me. Maar als er stond dat hij een gastoptreden deed op deze plaat, had ik dat absoluut geloofd

Zeer goede imitatie van Adrian Belew