Pulp - Different Class (1995)

I Spy

Absoluut het beste nummer op Different Class. Wat zeg ik hands on één van de beste songs die ik ken. Die spanningsboog, de dynamiek, het fluisteren van Jarvis halverwege.

Geef mij dan maar de fantastische veel betere humor van Modest Mouse.

modest mouse en humor... voorbeeld?

Zit 'm niet allen maar in de lyrics maar vooral in de delivery van de vocals en lompigheid waarmee de meest sarcastische dingen worden gezegt. Dit is me iets te veel onderbroekenlol.

Album heb ik nu volledig in m'n armen gesloten
Alles valt nu op z'n plaats ... geweldig !

Zijn de bonustracks van de Deluxe edition de moeite waard ?

Ja, met name Mile End, Catcliffe Shakedown, Your Sister's Clothes, Seconds, Deep Fried in Kelvin en Street Lites zijn fantastisch. Seconds en Mile End zijn sowieso 5*-nummers.

@herman, Ik vind momenteel alleen de deluxe editie met 11 bonustracks waaronder een aantal demo's.

Er bestaan twee versies met twee cd's. Allereerst een versie met een tweede cd getiteld 'Second Class' uit 1996. Hier staan b-kanten op en nummers uit de periode van His 'n' Hers, waaronder 'Your Sister's Clothes', 'Seconds', 'Deep Fried in Kelvin' en 'Street Lites'. Daarnaast, in 2006, de deluxe versie met b-kanten, demo's en outtakes uit de Different Class-periode. Die eerste, met Second Class, is denk ik alleen tweede hands nog verkrijgbaar. Ik heb hem destijds ergens op de kop weten te tikken. Eigenlijk is die versie interessanter dan de deluxe versie, vind ik, omdat die nogal karig is naar mijn mening. Naast de b-kanten is alleen 'Catcliffe Shakedown' echt de moeite waard.

Thanks ! Ga deze es opzoeken.

Edit: de Duitse versie is nog verkrijgbaar op Amazon.de. Maar wel met 13 euro verzendkosten

Toen de plaat groot was in de jaren 90 was ik hier eigenlijk nog iets te jong voor denk ik wel eens. Ik draaide het wel maar begreep toen toch niet helemaal waarom deze plaat door journalisten minstens zo werd gewaardeerd als Oasis en Blur. Maar jaren later kom ik tot de conclusie dat ik deze plaat nog geregeld draai, dat ik de teksten steeds scherper vind en waardeer en dat ook de zang/voordracht de boel erg sterk maakt. Kortom: wereldplaat die terecht tot de klassiekers uit de jaren '90 wordt gerekend.

Ik was en ben ook meer van de oasis en heb Pulp maar pas ontdekt. Zeer goeie vrolijke ondeugende band hoor ! Voor mij zijn de toppers she's a lady, common people, I spy, sorted for E's and Wizz, Live bed show, pencil skirt, something changed. Voorlopig in m'n top10, zowaar

Blijft een knijter.
De plaat is een beetje het onopvallende meisje in de kroeg; je ziet haar wel en ze ziet er lief uit maar haar vriendin is geiler. Dus ga je voor de vriendin. Je hebt succes en het duurt toch wel een paar maanden. Maar weldra zit je je verdriet te verdrinken aan de bar en nog net voor je bezopen bent, zie je haar weer, de onopvallende vriendin. Voordat de alcohol je werkelijk bedwelmt, zie je nog net dat ze je een schitterende lach meegeeft in je dronkenschap.
Dan, als je haar de derde keer ziet, weet je het meteen: je bent tot over je oren verliefd.

wow klinkt heerlijk..iets om mee te maken...

Dit album voor het eerst gehoord. Klinkt schitterend buitenom de twee hits 'Common people' en 'Disco 2000', ook 'Sorted for E'z and Wizz' en 'Feeling called love' zijn mooi. Met stemmen wacht ik nog een of twee luisterbeurten, maar dit looft voor een 4,0.

4,5 ster na de tweede luisterbeurt. Er staan hoofdzakelijk alleen maar mooie nummers op, waaruit het heel moeilijk is om te kiezen welke drie de besten zijn.

Different Class houdt me al minstens een maand in zijn greep. Toen ik in het verleden Pulp opzette vond ik het altijd wel leuk maar had ik moeite om het hele album uit te zitten. Tot een maand geleden zich ineens een hele rij topnummers mijn oor in wurmden. Something Changed en Underwear waren ineens pareltjes van popliedjes. Al snel begon de verslaving en voor ik het wist zette ik het album zeker een paar keer per week aan en veel nummers stonden de hele week op de repeat. Dit album heeft een perfecte balans tussen rustige pop en up-tempo rock. De tempoverwisselingen zorgen voor een ontzettend afwisselend album. Tempowisselingen zijn er binnen songs maar ook tussen de songs. Beste voorbeeld is F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.LO.V.E. met zijn prachtige uitbarsting in het refrein. Ook klinkt de muziek erg vol en gelaagd. Waar dit complimenten voor de band zijn is Jarvis Cocker ook een erg begenadigd zanger die ontzettend veel met zijn stem kan, van fluisteren tot af en toe een schreeuw. Bovendien heeft hij een bepaalde nonchalanche in zijn stem die niet te versmaden is. En hij legt bijna achteloos gevoel in zijn stem.
Different Class is gewoon een album dat je ontzettend vrolijk maakt en altijd voor je klaarstaat, als je er even doorheen staat. Hij ligt dan ook standaard op mijn stereo-installatie, waar ik overigens niet mee wil zeggen dat ik er altijd doorheen zit. Ook als je al vrolijk bent is het een welkome cd.

De snijdende, poëtische en prachtig sarcastische teksten van Mr. Cocker geven mij altijd een gevoel dat ik ook krijg bij goede Britse humor, zoals The Office of Fawlty Towers voor mijn part. Alleen Britten kunnen dit. Voeg er heerlijke melodieen bij en je hebt een topplaat.

"People who think it's all such a laugh"

Ook nog eens in duiken. Lekker die britpop periode.
Ken er vaag wat van. Common People is natuurlijk bekend.
vond het toendertijd niet de moeite waard om dit op te pikken.
Ik vond Oasis toen helemaal het einde, maar vind nu Blur meer mijn ding. Ik verwacht het ook wel met Pulp.

Ja, dat klinkt bekend. Of... heb Different Class toen zelfs nog uit de bibliotheek geleend en er een schamele vier liedjes van op een bandje gezet. Ruim tien jaar later alsnog maar eens aangeschaft en de rest is geschiedenis...

O ja, Blur, daar ben ik nog steeds een beetje zoekende naar de klik.

Er was toen nogal een twee kampen verhaal tussen Oasis en Blur.
Oasis als band die uit de arbeidersklasse kwam en duidelijk ging voor de straighte rock.
Blur die meer de diepte in ging met her en der wat Bowie en ook XTC invloeden. Is toch uiteindelijk meer mijn cup of tea ter heden dage.

Pulp kwam er net achter aan. En de benadering vind ik ook wel interessant.
Blijft vreemd dat ik dat toendertijd zo makkelijk terzijde heb geschoven

Pulp gaat van het drietal het meest "de diepte in" wat verder geen waarde oordeel is. Voor mij is Pulp het meest interessant maar de Blur van de 1ste helft van de 90's gooit hier ook hoge ogen. Blur heeft veel Kinks invloeden.

Zeker ook Kinks invloeden. Qua teksten ook wel trouwens. Blur schuwt het typische britse cynisme ook niet.

Ondertussen een paar stukken gehoord van dit album. Zit echt wel in mijn straatje.
De zang van Javis Cocker ligt mij ook wel.

Superband..keb weinig met Oasis..ietsie meer met Blur (ms nog wat aan doen allebei) maar keb alles met Pulp. Ken niet alle albums..maar de laatste 3 zijn geweldig..mijn fav is this is hardcore..maar deze is ook subliem..

Zou het zo maar heel toevallig kunnen dat wij dezelfde smaak hebben luigi ?

Blur heeft mij wel overtuigd zo zachtjes aan.

Ennuh...... Daman Albarn met Everyday Robots is echt een parel.

Deze band en dit album was ik destijds (ten onrechte) vergeten omdat ik teveel was gefocust op Blur vs Oasis (en ook Radiohead). Uiteindelijk dit album naar waarde geschat en vooral tekstueel doet dit niet onder voor het beste Blur- en Oasis-album. Hun voorganger zal ik ook binnenkort aanschaffen.
Inderdaad zijn er Kinks-invloeden maar ook van David Bowie.

Tot in de puntjes geperfectioneerd. Ontzettend goed, maar toch hoor ik liever de diepe emotie, echtheid en puwe rauwheid van "Freaks"!

Tja LucM, Oasis tekstueel overtreffen is natuurlijk niet moeilijk

Voor iedereen die Different Class schitterend vind, kan ik ook de voorganger His N Hers aanraden. Doet eigenlijk maar een klein beetje onder voor dit meesterwerk!

Haha dat zou zomaar kunnen bikkeltje..het lijkt er in ieder geval op . Ja everyday robots vind ik ook een prachtig album zeg..heel verstild, maar niet koud ofzo..

Nee, neem dan This Is Hardcore. Deze loopt naadloos over: als je goed luistert hoor je het eind gesuis van Bar Italia voorafgaand aan The Fear. Waar Different Class de snel geschreven, euforische reactie is op het succes van Common People (Jarvis moest de avond voordat ze de studio ingingen alle teksten nog schrijven) is This Is Hardcore de ontnuchterende reactie op het succes dat toch niet bleek te zijn wat ze er van verwacht hadden. De schaduw van Different Class, maar die eigenlijk toch veel interessanter is.

Of luister ze gewoon allebei eens. This Is Hardcore is ook erg goed, maar heeft een andere sound dan de twee voorgangers. His N Hers ligt meer in het Different Class-straatje.