Snowgoons - Black Snow (2008)

Staan een paar goeie producties op dit album. Alleen soms wat te veel van hetzelfde en de lyrics trekken mij niet echt. inhoudelijk stelt het weinig voor. Niet dat ik wat anders verwacht had van al deze heren maarja. Toch leuk om dit een keer uit de speakers te laten knallen...

Ik snap wat je bedoeld, maar vele beats op dit album geven een perfect beeld van hoe Babygrande is. Het is gewoon harde underground van de bovenste plank, waar het label om bekend staat. Wat wil je (wat wil ik) nog meer ? Maar ik snap niet waarom de term vernieuwing opeens gebruikt wordt, gezien niemand het daar in eerste instantie over had.

Vernieuwing hoeft van mij helemaal niet hoor, maar ik wil niet het gevoel krijgen dat het inwisselbaar is. Het moet wel echt iets nieuws zijn.

Om maar een (misschien niet zo goede maar ach) vergelijking te geven: Smif-N-Wessun was ten opzichte van bijvoorbeeld Black Moon verre van vernieuwend, maar wel gewoon echt anders, en daarom niet minder. Bij dit soort zijprojecten is dat af en toe een beetje te weinig het geval. (Ik wil trouwens absoluut niet te vroeg oordelen, dus ik zal verder eerst maar eens het album luisteren)

Deal.

Starlight

Toch wel mijn favo tot nu toe dit jaar. De beats geven bij vlagen precies aan hoe underground voor mij moet klinken. Een paar nummers zijn echt extreem goed geproduceerd zoals Casualties of War, Hold Up, Starlight, Raining en Helpless (om er nog maar een paar te noemen). Jammer dat een aantal rappers er absoluut niet op thuis horen vanwege gebrek aan talent. Ook had het album korter gemoeten gezien er een aantal nummers opstaan die wat minder zijn en het een beetje te eentonig maken. Die minpunten deden mij twijfelen tussen een 4 en een 4,5*, maar ik ga toch voor het laatste omdat een 4 toch wel te weinig is en de producties soms echt te goed voor woorden zijn. Geen album met inhoud en diepe teksten, maar gewoon keihard laten knallen uit je boxen.

wauw, toch een ligpuntje op deze dag kwa nieuwe hiphop. dit is lekker, dit is goed. erg goede producties, geen gedoe, gewoon hiphop zoals het hoort te zijn. dikke bass, een tikkeltje agressief, en iig zeer krachtig. tof ook al die gastrappers, waardoor elk nummer zijn eigen tintje krijgt wat dat betreft.
ik vind dit dan ook een veel beter concept dan andersom, met 1 rapper en tig verschillende producers.

Het zal wel nooit echt gaan boteren tussen mij en Snowgoons, maar ik vind dit album wel een stukje beter dan het vorige, nadat ik het nog wat vaker heb beluisterd.

Er staan een aantal prima nummers op (Starlight, Black Snow) maar mijn favoriet op deze plaat is Pay Attention. Ik vind de Molemen ook de meest interessante MC's op deze plaat.

Verder irriteer ik me soms aan het samplegebruik van de Snowgoons. Ze zijn op sommige momenten een slap aftreksel van Stoupe met die klassieke (dus violen etc.) samples. Ook heb ik zo'n gevoel dat ze veel van die epische filmmuziek samplen.

Grootste persoonlijke teleurstelling is de verse van Ed OG. Waar is zijn flow
gebleven?

Overigens die sample van Ride On wordt ook door Nederlander Kas gebruikt op de track Lekker Schrijven van zijn album Alles uit de Kas.

Ik weet dat de snowgoons van duitse afkomst zijn maar word er ook duits gerapt? Die vraag houdt me momenteel tegen om dit album te luisteren. Starlight klinkt wel fantastisch, maar duitse rap hoeft van mij niet, ik wil wel weten waar ze het over hebben

Twee keer, als ik het goed heb, wordt er voor de grap Duits gerapt door een van de vele (allen Amerikaanse) rappers. En dat zijn dan maar een paar woorden, R.A. The Rugged Man opent bijv. met Deutschland, Deutschland raise your hands . Maar op een direct antwoord te geven: dit is eigenlijk 100% een Babygrande album, alleen komen de producers toevallig uit Duitsland. Gerust luisteren dus .

Ok, beter

Dan ga ik hier zo maar eens aan beginnen. Bedankt

Ik twijfel trouwens wel erg aan mijn cijfer, in negatieve zin. Het aantal matige rappers en de veel te lange tijdsduur zitten me toch niet zo lekker.

Ik zit ook te twijfelen, maar dan of ik hier aan moet beginnen. Aan de ene kant ben ik wel benieuwd en vind ik soms dit soort hiphop met echte 'underground' producties wel leuk (á la JMT), maar vaak ook niet, wat deels ook vaak komt omdat ik me niets met de teksten kan. Maar ben wel benieuwd... misschien als de positieve commentaren in blijven rollen dat ik 'm wel probeer.

Youtube anders naar Starlight en laat je overtuigen.....

In z'n geheel 1 keer gehoord..maar ik loop er nog niet warm van.

Ik ook nog steeds niet, vind de beats wel goed maar ze klinken nogal vlak.
Kan het niet echt beschrijven.

Dit is echt heel dope!
4.5*

Ja klopt, dat krijg je vooral wanneer Engels niet de moedertaal is.
Het rijmt allemaal wel goed en de flow is er, maar het is soms een beetje simpel of krakkemikkeg taalgebruik.

Sinds wanneer hebben beats een moedertaal

Deze post slaat echt HELEMAAL nergens op.

ALLE rappers zijn van de VS (of zijn sowieso Engelstalig), en zoals gezegd, beats hebben geen taal.

damn dit album is voor mij het beste dat ik dit jaar gehoord heb.
vind het echt vet

Zo'n heerlijke eerste luisterbeurt heb ik al lang niet meer meegemaakt! hou het eerst op een 4,5*

Zal het nog wat vaker luisteren.

Dacht dat het met "ze" om de rappers ging, niet om de beats.

Dan nog is Engels hun moedertaal.

Ik had het met "ze" over Snowgoons natuurlijk..

Het gemiddelde hier is voor mij echt in de verste verte niet te begrijpen. Waarom dat zo is, heb ik geprobeerd duidelijk te maken in de recensie die ik inmiddels klaar heb en nog even door de eventuele Thomzi-correctie heenmoet en dan op HHL kan (en die op z'n zachtst gezegd niet geweldig positief is).

Alleen Starlight is een leuk nummer, de rest is matig tot rampzalig.

Verder is het eigenlijk een beetje typisch om mijn recensie er nu op te zetten omdat ik niet bepaald de algemene opinie verkondig, maar ik probeer dat wel uit te leggen.

Oei, dan raad ik je geen andere platen aan uit dit straatje .

Gooi er maar weer een berichtje tegen aan. Dit is mijn favoriete album van 2008 (zie cijfer). De sfeer die neer wordt gezet, vaak duister, door de uitstekende producties van Snowgoons. Het eerste nummer geeft mij al zo'n lekker gevoel, ik wist toen al dit gaat niet meer fout. De artiesten hebben stuk voor stuk een mooie flow imo. De teksten zijn sterk, niet geniaal, gewoon sterk. En sommige nummers zijn zelfs om kippenvel van te krijgen.

Hier is mijn recensie dan, binnenkort vast ook te lezen op hiphopleeft:





In het tijdperk waarin 50 Cent, Lil Wayne en consorten een niet aflatende populariteit genieten, probeert een groot deel van de meer ingewijde hiphopfans naarstig uitwegen te zoeken uit het commerciële bolwerk. Gaat het hier puur om het ontbreken van muzikale kwaliteit en kunst in de muziek, of is het vooral te doen om het imago dat om de acts van het grote geld heen hangt en dat hardcore hiphopfans niet met zich mee willen dragen?

Productieteams als Snowgoons geven op Black Snow sterk de indruk af dat dit tweede het geval is, waarbij de gastrappers verre van onschuldig zijn aan het afgeleverde product. Terwijl de attitude underground is, zijn de beats hapklare brokken, die niet zouden misstaan op G-Unit-albums, en hebben de rappers niet meer te melden dan hoe tough ze hun bizz handelen. Subtiliteit ontbreekt, waardoor de sfeer nooit macaber of neerslachtig is en bombast de boventoon voert. Nooit wordt er op Black Snow, het tweede album van de groep, gespeeld met contrasten: het album is ontzettend vol van geluid en krijgt het ondertussen toch voor elkaar om vreselijk vlak te klinken.

This is Where the Fun Stops is een voorbeeld van een nummer waarvan je denkt dat je de beat al oneindig vaak gehoord hebt op verschillende albums op Babygrande, een label dat variatie überhaupt al nooit hoog in het vaandel gehad heeft. Verschil met andere releases is dat de sound op Black Snow ook nog eens zwaar over de top is, waarbij vrijwel elke toon hevig geaccentueerd aangezet wordt. Vocale samples worden vakkundig in het begin van het nummer ingebouwd onder begeleiding van de nodige scratches, maar alles aan het album wekt de indruk dat dit gebeurt volgens een formule of een voorschrift, niet uit functionaliteit. Ook verder door het album blijft de formule met gerapte refreinen onnodig vaak voorkomen, en telkens volgens een standaardformule voor een moderne hiphoptrack. Allemaal strak, allemaal uit het boekje, precies binnen de lijntjes gekleurd en vooral nooit verrassend.

Starlight is de eerste en enige productie die diepte meegeeft aan de dienstdoende MC; de eerste track die enige vorm van subtiliteit tentoonspreidt. Waar tot hieraan beat en rap volledig los van elkaar stonden, versterken ze elkaar ditmaal. Complimenten aan rapper Viro the Virus, die zich niet laat verlagen tot het primitief overal tegenaan trappen om de afwezigheid van eigen verbale capaciteiten maar te verbergen, maar een bescheiden levensbeschouwing loslaat op de luisteraar. Een vorm van bescheidenheid die de zwakte van de eerdere nummers pijnlijk blootlegt.

Dat de Snowgoons geluidstechnisch geen groentjes zijn, is duidelijk, maar ze willen dat zo graag tonen dat er weinig ruimte voor rustpunten en contrasten overblijft. Hoewel talloze melodietjes de nummers insluipen, zijn de mooie op één hand te tellen.

Incite A Riot bevat bij uitzondering enkele goede ideeën, maar de titel is veelzeggend. De geluiden die worden gebruikt klinken geraffineerd, maar enige vorm van coherentie ontbreekt. Bijna een prettig nummer voor met het verstand op nul, met de nadruk op bijna: het nummer klikt niet als een klok en balanceert op een nogal dubieus randje tussen enerzijds standaard op een goede manier en anderzijds als een willekeurige keuze uit een pakket melodieën en ritmes. Ook Lost hinkelt tussen emotie en goedkope sentimenten, waarbij de rappers het andermaal verpesten.

Op Still Waters Run Deep (van Supastition) is de parallel met G-Unit niet enkel te trekken, hij ligt zelfs ontzettend voor de hand. Om nu nog een nummer te starten met een enorme explosie, getuigt van een problematisch gebrek aan enige vorm van esthetiek. Vooral wat beat betreft ligt het er in dit nummer allemaal zo huizenhoog bovenop dat het moeilijk is een lach te onderdrukken. Het kan bijna door voor een parodie op het hele gangsterrapgenre, inclusief het pakkende refreintje.

Ook tegen het einde van het album blijven talloze clichés van het veralgemeniseerde hedendaagse hiphopgeluid langskomen, van opgepitchte voicesamples in Rainin tot de toonhoogtewisselingen van de beat in Avalanche Warning. Het geeft je allemaal het idee dat je het met de juiste apparatuur en technische vaardigheid zelf ook het kunnen maken. Van een kunstvorm is hier geen enkele sprake meer.

Dat het album dan met 76 minuten veel te lang is gezien de eenzijdigheid valt niet meer op door de verbazing over de algehele sound. Heel prominent aanwezig en toch ontzettend identiteitsloos. Een album dat werkelijk niets toevoegt, op één enkele te koesteren track na. De Snowgoons weten met hun apparatuur om te gaan, maar lijken vooral zo tevreden met hun platencontract dat ze het zekere immer voor het onzekere nemen en altijd voor de toegankelijkste weg kiezen, daarbij voortdurend gehinderd door een schrijnende ideeënarmoede. Enkel Starlight overleeft de spoeling, en is een nummer om te bewaren, geproduceerd door een team met een diep verborgen, heel misschien nog op te hengelen potentie door het vermogen om een strakke, cleane sound neer te zetten.

Misschien ligt het negatieve oordeel aan het feit dat er al zo veel releases met dezelfde stijl van dit album zijn uitgebracht, maar het is zonder twijfel ook deels te wijten aan het grote gebrek aan subtiliteit. Voor het eerst roept een album bij mij werkelijk de vraag op waarom je rapper wordt als je letterlijk níets zinnigs of leuks te melden hebt. Dit is uiteraard het gevolg van een optelsom van vele zwakke albums, maar hier wordt hetzelfde probleem eindeloos lang op je afgevuurd, wat echt funest is. Het doet dít album volledig de das om, omdat het voor mij precies die ene druppel is die de hiphopemmer doet overlopen en ontzettend doet verlangen naar subtiliteit, oprechte emotie en minimalisme in muziek.

1,5*

Zo dacht ik er precies hetzelfde over bij mijn eerste luisterbeurt..Vond het best storend. Maar bij mijn tweede luisterbeurt veranderde dat toch. Alhoewel ik nog steeds sommige beats een beetje...voorspelbaar vond. Het deed me denken aan de mislukte versies van Stoupe beats. Ik kan me dus wel vinden in sommige dingen die Gyzzzzzzzegt. Maar naarmate ik het meer draaide klonk het totale geluid toch erg aardig. Ik stoor me wel aan sommige rappers. Vinnie heeft tenminste nog religieuze diepgang in zijn teksten en rapt vol passie en woede...en haat. Maar die beats van Stoupe zijn stukken veelzijdiger en simpelweg beter. Toch, toch, toch kan ik hier wel van genieten. Vreemd, want ik vind het toch niet veel voorstellen qua beats en raps, maar soms klinkt het simpel weg lekker. Starlight is idd veruit het beste nummer dankzij de chemie tussen de beat en tekst, zoals Gyzz ongeveer zegt.. Ed O.G. stelt trouwens erg teleur...deed me denken aan Jay-Z: iemand die zijn tekst opLEEST.

4* van mijn kant, want hoe slecht ik het ook vind, zo veel kan ik ervan genieten..Een beetje a la Get Rich or Die Tryin' en Beg for Mercy. Maar hier staan wel betere teksten op. Vind het begin trouwens wel het beste gedeelte van het album.