The Prodigy - Always Outnumbered, Never Outgunned (2004)

Even een recensie in JonnieBrasco-style (althans, een poging daartoe).

1. Spitfire.
Aardige beats, aardige vocalen. Gaat snel vervelen, want een beetje eentonig. Beetje een domper als je het vergelijkt met het fantastische Smack My Bitch Up, de opener van The Fat Of The Land.
Het nummer sterft uiteindelijk nog net niet van pure bloedarmoede. 2,5*
2. Girls. Girls maakt de zwakke opener gelukkig helemaal goed. Het intro verwijst naar de voorliefde voor old school hiphop van Liam Howlett (en doet terugdenken naar zijn Dirtchamber Sessions). De beats in combinatie met het nonchalante riedeltje klinken in ieder geval wel heel goed. De vervormde mannenvocals zijn erg sterk. 4,5*
3. Memphis Bells.
Aardig. De belletjes zijn een grappige gimmick, het nummer luister lekker weg, maar echt speciaal is het niet. De 'laser'-geluiden die invallen als het nummer even gas terugneemt geven het geheel nog net iets meer cachet, godzijdank. 3,0*
4. Get Up Get Off.
Na MB weer een nummer dat het net niet heeft. Het doet me wat aan Basement Jaxx' laatste single (Plug It In) denken, en dan vind ik die toch beter. De rap is niet verkeerd, maar die beats hadden wel wat furieuzer gemogen. 2,5*
5. Hot Ride
Eindelijk weer een track die boven de middelmaat uitstijgt. Hot Ride klinkt inderdaad als een ritje op de snelweg; het is alsof je met 140 per uur auto's aan het inhalen bent, terwijl de adrenaline door je aderen jaagt. De vocalen van Juliette passen hier prima bij. 4*
6. Wake Up Call
Alweer een weinig venijnige, eentonige track, die bij het minste geringste aan mijn gehoor voorbij trekt. Blijft niet hangen, is niet speciaal. 2*
7. Action Radar
Ik zal nu wel weggehoond worden door puristen, maar het eerste loopje (nog voordat de vocals hun intrede doen) vind ik erg Kraftwerkesque. Een van de beste tracks van het album, met goede vocals en meer interessante geluidjes en effecten om het nummer boeiend te houden. 4,5*
8. Medusa's Path
Een beetje een rustpunt op het album, dit instrumentaaltje. Doet me qua sfeer (oosters) denken aan Narayan van TFOTL. De belangrijke melodielijn is enerzijds heel erg corny, aan de andere kant welhaast maniakaal in zijn eenvoud (ik zie in gedachten de ratelslangen al omhoog komen). 4*
9. Phoenix
Wat ik hier nou van moet denken, weet ik niet. Het sluit wel goed aan op het vorige nummer en het getuigt van durf om een klassiek nummer (Love Buzz van Shocking Blue) op een dergelijke manier door de mangel te halen. Vind het nu wel goed klinken, maar ik kan me voorstellen dat wanneer ik dit eenmaal zat ben (die breakjes en hijgerige zang tussendoor vind ik al snel vervelen) dit nummer als eerste geskipt gaat worden. 3,5*
10. You'll Be Under My Wheels
Misschien wel het slechtste nummer van de plaat, hier gaat werkelijk niets van uit. Hadden ze er beter af kunnen laten. 1*
11. The Way It Is
Alleen al het jatten van deze baslijn was natuurlijk een geniaal idee en in de verte hoor ik ook nog wel spookgeluidjes (gurende wind!), maar behalve een beat en een eenvoudig riedeltje is er weinig aan toegevoegd. Erg spijtig. 2*
12. Shoot Down
De afsluiter is gelukkig niet zo'n domper. Gek genoeg herkende ik de stem van Liam Gallagher in eerste instantie niet eens. Dit nummer doet me wat denken aan Death In Vegas en Primal Scream (Shoot Speed Kill Light, anyone?) en dat is zeker niet verkeerd. Toch nog een positief slotakkoord. 4*

Overall kom ik dus op een ruime 3 uit.

Dit album viel vooral tegen na 7 jaar geen activiteit van de heren.
Het grote manco is dat de nummers te weinig uitgewerkt zijn, in tegenstelling to de vorige albums.

De kracht is evenwel dat er een erg leuke sfeer gecreëerd wordt; een warme analoge synthesizer sfeer met vooral throwaway-punk achtige productie. Dat was dan ook de opzet van Liam.

Spitfire is op het album een te lang te sloom nummer. De single versie is top en gaat sneller en duurt korter waardoor het live met Maxim ook veel meer impact kon hebben. Dus een top nummer, maar niet op het album zelf!

Girls en Hotride zijn andere ijzersterke numers. Vooral de laatste is ondergewaardeerd/onderschat. Hotride is een nummer dat muzikaal gevarieerd is en een nieuwe kant van de heren laat zien. Het zou zo een nummer uit een Quentin Tarantino film kunnen zijn.

De overige nummers zijn of zwak, of zijn later veel beter uitgewerkt voor de liveoptredens. Vooral Wake up call en The Way It Is klinken live veel sterker.

Bij herbeluistering helemaal zo slecht nog niet. Destijds bij release vond ik het album een flinke tegenvaller, vol lompe, eentonige en weinig memorabele tracks. Nu, bijna vijftien jaar later, blijkt de schade eigenlijk enorm mee te vallen. Het songmateriaal heeft de tand des tijds prima doorstaan en naar nu blijkt steekt het album best sterk in elkaar. De songs, hoewel geen hoogvliegers, rammen lekker door en bevatten genoeg leuke elementen om de boel fris en energiek te houden. Absoluut niet zo goed als de twee voorgaande albums, maar alsnog de moeite waard.