The Prodigy - Always Outnumbered, Never Outgunned (2004)

Even een recensie in JonnieBrasco-style (althans, een poging daartoe).

1. Spitfire.
Aardige beats, aardige vocalen. Gaat snel vervelen, want een beetje eentonig. Beetje een domper als je het vergelijkt met het fantastische Smack My Bitch Up, de opener van The Fat Of The Land.
Het nummer sterft uiteindelijk nog net niet van pure bloedarmoede. 2,5*
2. Girls. Girls maakt de zwakke opener gelukkig helemaal goed. Het intro verwijst naar de voorliefde voor old school hiphop van Liam Howlett (en doet terugdenken naar zijn Dirtchamber Sessions). De beats in combinatie met het nonchalante riedeltje klinken in ieder geval wel heel goed. De vervormde mannenvocals zijn erg sterk. 4,5*
3. Memphis Bells.
Aardig. De belletjes zijn een grappige gimmick, het nummer luister lekker weg, maar echt speciaal is het niet. De 'laser'-geluiden die invallen als het nummer even gas terugneemt geven het geheel nog net iets meer cachet, godzijdank. 3,0*
4. Get Up Get Off.
Na MB weer een nummer dat het net niet heeft. Het doet me wat aan Basement Jaxx' laatste single (Plug It In) denken, en dan vind ik die toch beter. De rap is niet verkeerd, maar die beats hadden wel wat furieuzer gemogen. 2,5*
5. Hot Ride
Eindelijk weer een track die boven de middelmaat uitstijgt. Hot Ride klinkt inderdaad als een ritje op de snelweg; het is alsof je met 140 per uur auto's aan het inhalen bent, terwijl de adrenaline door je aderen jaagt. De vocalen van Juliette passen hier prima bij. 4*
6. Wake Up Call
Alweer een weinig venijnige, eentonige track, die bij het minste geringste aan mijn gehoor voorbij trekt. Blijft niet hangen, is niet speciaal. 2*
7. Action Radar
Ik zal nu wel weggehoond worden door puristen, maar het eerste loopje (nog voordat de vocals hun intrede doen) vind ik erg Kraftwerkesque. Een van de beste tracks van het album, met goede vocals en meer interessante geluidjes en effecten om het nummer boeiend te houden. 4,5*
8. Medusa's Path
Een beetje een rustpunt op het album, dit instrumentaaltje. Doet me qua sfeer (oosters) denken aan Narayan van TFOTL. De belangrijke melodielijn is enerzijds heel erg corny, aan de andere kant welhaast maniakaal in zijn eenvoud (ik zie in gedachten de ratelslangen al omhoog komen). 4*
9. Phoenix
Wat ik hier nou van moet denken, weet ik niet. Het sluit wel goed aan op het vorige nummer en het getuigt van durf om een klassiek nummer (Love Buzz van Shocking Blue) op een dergelijke manier door de mangel te halen. Vind het nu wel goed klinken, maar ik kan me voorstellen dat wanneer ik dit eenmaal zat ben (die breakjes en hijgerige zang tussendoor vind ik al snel vervelen) dit nummer als eerste geskipt gaat worden. 3,5*
10. You'll Be Under My Wheels
Misschien wel het slechtste nummer van de plaat, hier gaat werkelijk niets van uit. Hadden ze er beter af kunnen laten. 1*
11. The Way It Is
Alleen al het jatten van deze baslijn was natuurlijk een geniaal idee en in de verte hoor ik ook nog wel spookgeluidjes (gurende wind!), maar behalve een beat en een eenvoudig riedeltje is er weinig aan toegevoegd. Erg spijtig. 2*
12. Shoot Down
De afsluiter is gelukkig niet zo'n domper. Gek genoeg herkende ik de stem van Liam Gallagher in eerste instantie niet eens. Dit nummer doet me wat denken aan Death In Vegas en Primal Scream (Shoot Speed Kill Light, anyone?) en dat is zeker niet verkeerd. Toch nog een positief slotakkoord. 4*

Overall kom ik dus op een ruime 3 uit.

Misschien moeten we hem royalties betalen voor het gebruiken van zijn format

Duidelijke recensie herman! Hier hebben we wat aan. De poging is overigens gelukt Mijn recensie-style is overigens vrij te gebruiken door iedereen hoor

Okay, zal het nog wel eens vaker op zo'n manier doen. Is wel leuk om een recensie live te schrijven (terwijl je het album luistert).

Heb ik al zo'n 188 keer gedaan.

Heb er ook zat van jou gelezen hoor. En zelfs ook wel 's de muziek in kwestie gedownload (laatste Electromeca nog), maar ik merk dat ik over het algemeen toch wel andere electronica leuk vind dan jij.

Ondertussen draai ik Girls, Action Radar en Shoot Down (en Medusa's Path ook nog wel) redelijk kapot, maar de rest van het album heb ik echt weinig meer mee.

Dit album ligt trouwens voor midprice bij Plato, Plaatboef, Velvet, ed...

berichten verplaatst naar The Prodigy Live

maw: Commerciele flop

Omdat het goede muziek is bedoeld voor een selectievere groep mensen.

Selectieve groep? Daar denken de platenmaatschappij en de CD-winkels waarschijnlijk heel anders over. Die hadden als de cd nu al in de aanbieding is gerekend op een veel betere verkoop. Wat ook niet zo gek is als je naar de verkoop van The Fat of the Land kijkt. Dat was in die dagen een van de bestverkopende albums en zeker niet voor een selectieve groep.

Overigens heeft commerciele flop meer te maken met de verwachting en de uitkomst. Invincible van Michael Jackson heeft beter verkocht dan White Blood Cells van The White Stripes. Toch is de eerste geflopt en de tweede niet.

Overigens is dit geen waardeoordeel van mij over de cd. Die ken ik (nog) niet.

Ik zei waarom dit album een commerciele flop is. De platenmaatschappijen hebben misschien meer verwacht, maar om dat te weten moet je maar contact met ze opnemen. Waarom kan het niet in de marktstrategie zitten om de CD eerst normaal duur te verkopen en daarna vroeg in de aanbieding te gooien, dat is toch logisch.

Lijkt me niet erg logisch als het album verkoopt voor de dure prijs. Prijsverlagingen doe je pas om stilgevallen verkoop aan te zwengelen.

Maar: Is dit album zoveel minder voor de massa dan The Fat of the Land in 1997 was? (Ik zou bijna nog nieuwsgierig worden....)

Hehe, ik denk niet dat jij het helemaal te gek zult vinden, wel aardig misschien. ''Fat Of The Land'' en ''Always Outnumbered, Never Outgunned'' zijn twee tegenpolen kwa commercieel op de massa gericht succes als je het mij vraagt. Terwijl ''TFOTL'' The Prodigy voor de massa bekend maakte is ''AONO'' een commerciele zelfmoord. De muziek is een soort elektonische punk-rock, vrij hard. Niet zo heel vreemd daarom ook dat er bijna alleen maar death metal fans bij een optreden kwamen in Duitsland. Dit komt natuurlijk ook niet alleen door het laatste album. Ik vind ''AONO'' ook wel het slechtste album van The Prodigy, maar ik waardeer het ontzettend (4.5*). Dit is een album die een tijdperk inluidt waar Liam Howlett weer leert om te gaan met equipment en muziek leert te manipuleren. Een volgend album zal commercieel beter zijn verwacht ik en ik verwacht ook dat ik het beter zal vinden.

Dit album is niet minder commercieel dan zijn voorganger IMO. Ik denk dat heel veel Prodigy fans teleurgesteld zijn in dit album omdat het nergens het niveau weet te halen van zijn voorganger. Dit album lijkt op een blauwe maandag in elkaar geknutseld te zijn en er zitten niet veel originele ideeen in.

Vooral het gebruik van zang is erg slecht. Dat gekrijs van Lewis kan me totaal niet boeien en zo'n track met Kool Keith is gewoon zonde. Op TFOTL is dat echt veel beter gedaan. Diesel Power is voor mij een van de hoogtepunten van dat album: een moddervette beat en een goed flowende Keith erover.

Ook staat er niet echt lekker rauwe nummers op zoals Smack My Bitch Up. Het geheel klinkt een beetje saai en vooral erg inspiratieloos. De nummers op TFOTL hebben een mooie opbouw, leuke samples en zijn vrij origineel. Dat alles mis ik op dit album.

Zo nu heb je twee afwijkende meningen onder elkaar staan, starbright boy. Dus zie maar of je dit album nog wil beluisteren, ik zou het je niet aanraden. Inmiddels heeft deze plaat de weg naar mijn prullenbak gevonden dus ik verlaag met een 0,5*.

Dat er niet veel originele ideeën zitten slaat naar mijn mening nergens op, als je de nummers bekijkt verschillen ze ontzettend van elkaar en deze sound is in geen enkele muziek terug te vinden. Het is een erg vernieuwend album. Al werp ik een blik over de eerste tracks: ''Spitfire, Girls, Memphis Bells, Get Up Get Off, Hotride''. Dit dekt zoveel verschillende stijlen, en het is zeer origineel. Liam zou niet snel iets maken uit een gebied dat al voorgekauwd is. Veel fans zijn wel tevreden met dit album en er zijn nieuwe fans bijgekomen.
dat nummer gaat niet worden herhaalt. Een bepaalde hoeveelheid zang is niet direct nodig, daar kan je niet lager op gaan waarderen, naar The Prodigy luistert men niet voor een hoeveelheid aan vocalen. ''Wake Up Call'' is al veels te vol kwa muziek. Van de nummers die wel wat leger gehouden zijn voor vocalen klinkt het nummer ''Get Up Get Off'' met de vocalen van ''Twista'' erg goed, het is geen kwaliteit ''Diesel Power'' nee. Het ligt ook niet zo makkelijk in het gehoor als ''Diesel Power'', van ''ooh wat stoer''; er wordt meer een vreemder, bedwelmender sfeertje neergezet met de speciale beat. De vocalen van Julliette weten mij zeerzeker wel te boeien ''Dat gekrijs'' heb ik nog niemand horen zeggen, haar stijl past ontzettend bij de stijl van dit album. Vandaar ook jou negatieve reactie.

''Spitfire, Memphis Bells, Get Up Get Off, Hotride, Wake Up Call, Action Radar, You'll Be Under My Wheels'' zijn in mijn ogen ontzettend rauwe tracks. Ik hou juist zo van deze muziek omdat het in zekere zin erg rauw klinkt. Veel mensen voelen dit niet zo mee, ik heb een erg ander gevoel bij het luisteren van dit album dan jij. Het grootste verschil zit waarschijnlijk bij ''Memphis Bells'' dat voor jou saai zal klinken, maar voor mij juist erg pushend en rauw. Ik beluister in mijn oren een heel ander album dan de meeste mensen die hier erg lauw op ''AONO'' reageren, dat vind ik wel leuk eigenlijk.Ik zal het Starbright Boy ook niet echt aanraden.

Er zit vaak een leuk idee in een nummer en daar wordt dan de hele tijd op voortgeborduurt zodat zo'n nummer ontzettend saai wordt. Bijvoorbeeld in Spitfire waar de hele tijd dezelfde, totaal niet boeiende, lyrics naar voren komen en er weinig afwisseling in de muziek zit. Dat werd in oudere Prodigy tracks toch zoveel beter gedaan.


Ik kan dit met de beste wil van de wereld geen origineel album noemen. Het ligt toch in het verlengde van vorige Prodigy albums, alleen is het veel en veel minder.


Ik vind het vooral erg loos dat er bij staat: met Juliette Lewis en dat ze vervolgens twee regeltjes zang heeft die de hele tijd wordt herhaald. Bij Smack My Bitch Up stond toch ook niet: met Kool Keith? Bovendien vind ik dat die Lewis niet kan zingen.


In mijn ogen zijn het slappe tracks die rauw proberen te zijn.


Dat heb je dus mis . Ik vind het een leuke track, maar verre van rauw.


Ok dan is dat in ieder geval duidelijk, niet aan beginnen starbright boy!

Smack my bitch up is gesampled, Lewis heeft het in de studio ingezongen, een wezenlijk verschil.

Klopt en daarom is het nog lozer. Het klinkt namelijk alsof het een sample is.

Rare reactie. Hoe de noemer is, is niet van heel groot belang toch? Dus zogezegd zou je een stemvocal alleen mogen loopen als het gesampled is, wanneer je het zelf opneemt moet je persé meer verschillende vocalen erin gooien?

Juist, als je meer vocalen wilt luister je toch naar ''Hotride''. De clip daarvan, heeft een soort Battle Royale sfeertje, wel geinig maar niet echt goed. Deze is afgewezen door Liam Howlett en er komt een nieuwe, ik hoop dat Juliette erin voorkomt Ik kan er wel inkomen dat ''Spitfire'' geen ontwikkeling heeft, dat ben ik met je eens. Live is er een extra beat in verwerkt en komt het minder leeg over. Ook zijn er extra vocalen voor Maxim, waardoor het echt minder saai is.

Dat zou ik liever zien ja. De meeste vocalen op deze plaat zijn inwisselbaar en ik snap dus ook niet waarom Howlet al die mensen iets liet inzingen. Maar het gaat vooral om het gebruik, de hele tijd die lyrics herhalen als er ook niets interessants gebeurd met de muziek.

Check de geweldige Spitfire clip hier www.brainkiller.it[/url] Dit is de betere opgepitchte edit versie. Nu al de beste clip van het jaar voor mij waarschijnlijk

Voor dit album mijn leven verrijkte was ik vastgeketend aan ´hardstyle´ en liet niks anders naar binnen, beter was er toch niet? Plotseling bereikte de sleutel ´Girls´ mijn territorium en zorgde direct voor de harde klap die ik nodig had: het had inhoud, het had betekenis, het was, het was…WAUW, verlost! Ik raakte verslaafd aan het nummer en werd ongelofelijk benieuwd naar het nieuwe album. Na de lekkage heb ik vier maal aan 1 stuk door zitten luisteren tot half zeven ´s morgens: mijn schijnliefde voor ´boom boom boooring bassen´ had plaatst gemaakt voor big beats. Dit was toch wel de ´Wake Up Call´ die ook ik nodig had, alleen al daarom zal ik dit album altijd blijven koesteren. Tot op het heden blijf ik geweldige artiesten ontdekken en ga steeds meer genieten van muziek. Dat neemt niet weg dat ik heel stiekem toch nog wel een beetje hardstyler ben, maar dan eentje met (acti) smaak .

4.5*

Die ´Spitfire´ clip is inderdaad geweldig. De eerste keer dat ik keek werd ik verblind van de beelden die gewoon samensmelten met de muziek en eventjes dacht ik zelfs nog dat ik naar de beste clip van the prodigy aan het kijken was. Toen ik ´Smack My Bitch Up´ laatst weer zag, realiseerde ik hoe fout die gedachte was, maar indrukwekkend is de clip zeker.

Ik heb altijd alleen 'Experience' van the prodigy kunnen pruimen. Toen ik in een recensie las dat the prodigy met dit album weer helemaal terug is met het beatwerk en minder met de vocals had ik even hoop, maar kheb 'm geluisterd en vind het drie keer niks. Veel commercieler en soms zelfs punk of rock invloeden, pff een 1 voor de moeite.

Hmm, en toen de andere kant van het verhaal...

De beats zijn geniaal, de vormen waarin die gegoten zijn ook, maar de herhalingsfactor begint tol te eisen. Sommige nummers beginnen droogjes over te komen, zijn dat ook en kunnen gewoon niet verder rijken dan 4 sterren (vooral ´Spitfire´, o.a. door het horen van de editversie). Dus, Ideeen geweldig en innovatief - uitwerking mwah met weinig ontwikkeling. Toch jammer, deze style van The Prodigy bevalt me het best en hoop die dan ook terug te zien in het volgende album.

...teruggebracht naar 4 sterren

Toch ook maar eens geluisterd, ondanks dat de albumhoes me meteen al niet aansprak.

En ja: zo gezond, opbouwend, energiek, strak, helder en innovatief als ik mijn favoriete Prodigy-cd The Fat of the Land vind - zo afgegleden, clubby, duister en grijs vind ik deze cd. Jammer dat ze in zo'n vaag, fout dal gegleden zijn. 1,5*

Ach ja. Ik vind dat dal 5 sterren waard, de uitvoering 3, daaruit komt 4.

Helemaal mee eens. Composities zijn m.i. wat saai en bovendien vind ik de tracks nogal rommelig in vergelijking met eerder werk. Het is wel lekker stevig, maar door de herhaling verliezen veel songs aan kracht.