Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)

Mission accomplished

I see what you did there.

Dan ga je al beter

Het is altijd maar weer billen knijpen of hij niet ineens opduikt bij je favoriete albums hé. Maar iemand moest in dat gat springen dat TheKillers achter liet. (Geintje D_H, lekker blijven ontdekken hoor)

Ik heb trouwens nog nooit een volledig album van Dead Can Dance geluisterd, is dit een goede instapper?

Goed? Wat is goed, van welke kant komt de wind, en waar wil je heen op die fiets? Deze en de voorganger worden - voorzover ik weet (en vind) - als de beste 2 beschouwd; de twee hierna hebben een sterk 'middeleeuws' accent, zijn wat ingetogener (maar bevat met Host of the Seraphim, een van de hoogtepunten in hun brede oeuvre) en de albums daarna zijn wat meer wereldmuziek (en ook iets meer verhalend). Anastatis was een een fijne remonte, en pas bij Dionysus vlogen ze - imo - een beetje uit de bocht. Het is wat je zoekt. Ik zou het debuut iig even laten liggen, Garden of Arcane Delight (ep) is wel de moeite waard; daarna kan je het debuut altijd nog oppakken om te zien waar het begon.

Tenzij aerobag de post-punk van de jaren 80 waardeert. Dan kan hij gerust beginnen met het debuut en dan in chronologische volgorde de andere albums gaan ontdekken. Zo niet, dan is dit album een prima instapper. Of wellicht Anastasis uit 2012 omdat in dat album alle stijlen van de band wel verwerkt zijn.

Gewoon bij het debuut beginnen en je vervolgens verwonderen over hun muzikale ontwikkeling (die wat mij betreft niet alleen maar beter werd).

Niet?

Het is in ieder geval niet een plaat die je in een paar luisterbeurtjes kan afdoen. Ik draai hem nu voor de tweede keer integraal (losse nummers wel al vaker gehoord) en het moet nog steeds allemaal wat landen bij mij. Integrerend is het wel, maar dat had ik bij het zien van de hoes al

Niet om lollig te doen, maar imo gaf vwb Dionysus (imo) het fysieke voorkomen van La Gerrard bij het laatste concert (Tivoli Vreeburg 2019) een aardig beeld: fors aangezet, maar minder boeiend. Dionysus (lp) is hier nog steeds geseald; de keren dat ik het album draai, volstaat Tidal. 'Klassiek' DCD, zoals deze, gaarne van origineel van 4AD vinyl. Zou zelf het debuut niet in eerste instantie aanraden, vanwege het wat 'kalere' geluid, maar da's de audiofiel in mij.

Alleen thuis is Persephone het moment om de buren even mee te laten genieten - net als The Host ...

Naast Dionysus is alleen Spiritchaser wat minder briljant, voor de rest allemaal 4,0 of (veel) meer.

Zelf zou ik briljant als een discreet (je mag ook zeggen binair) gegeven willen zien: tist of tistnie. Minder briljant klinkt een beetje als will well but cannot. Maar ik snap waar je heen wel - toch zijn van dat album live in 2019 ook 2 of 3 songs uitgevoerd en die landden goed. Heeft denk ik ook te maken met het hoge niveau van de songs - ook een song als How Fortunate ..., vind ik erg fijn. Vanaf Anastasis kan je - imo - goed horen van wie een bepaald nummer is (of: wie het nummer 'draagt'). Ik vind van Anastasis de Perry-songs de betere

Ik ben een roepende in de woestijn, besef ik, maar vind de eerste 4 albums top (gem. 4,5*), met een speciale vermelding voor het debuut, donkere postpunk met het mysterieuze dat zich later volledig openbaarde.

Zulks is uiteraard een smaakzaak. Sta me toe een parallel te leggen met andere kunst, schilderkunst: ooit naar een tentoonstelling, Picasso: Le Portrait, geweest in Le Grand Palais in Parijs en daar zag ik een vroeg zelfportret, uit 1901, (vrij figuratief) van hem, als 20-jarige; een aantal jaren later zag ik Gernika in museum Reina Sofia in Madrid en ik werd volledig uit mijn sokken geblazen.

De parallel: het eerste/vroege werk toonde de potentie van de artiest(en), de skills, de thematiek (om dat woord maar eens te gebruiken), maar bij dit album en bij Gernika zijn die volledig tot wasdom gekomen. Wil niet zeggen dat het debuut matig is, maar als het om the claim to fame gaat ...

En over smaak valt niet te twisten - misschien een line-dance?

We moeten maar weer eens iets drinken, als het weer kan. Kunnen we jeugdherinneringen ophalen

Ik ben allang blij dat ik ze in 2013 zag

Mei 1986 in Vera Groningen (de eerste keer)

Speelden ze toen al nummers van deze?

Stonden ze toen niet met een blaasensemble op het podium? Op YT zijn beelden te vinden van een optreden uit die tijd, ik meen een concert in Hamburg.

Da's heel lang geleden, maar in mijn herinnering speelden ze Persephone al.
Vooral veel van Spleen and Ideal, maar ook The Trial en Threshold van het debuut weet ik nog.

Blazers kan ik mij niet herinneren (kwamen volgens mij uit een doosje), wel een cello volgens mij en een behoorlijke dominant aanwezige percussionist naast hun vaste drummer.
Het was een behoorlijk donker concert, zowel qua muziek als belichting, dus kon niet alles even goed zien....

Wat ik mij vooral herinner was de nogal intens kijkende Gerrard. Veel van de mensen om mij heen vonden haar maar een arrogante tante.

Waar 'Spleen and Ideal' mij meteen overtuigde, gebeurt dat hier 'slechts' met de laatste 3 tracks.
Ik zal er nog een luisterbeurt of wat aan gunnen, ik heb goede hoop.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Dead Can Dance is voor mij vooral een MuMeLadder naam. Losse nummers dus, die eigenlijk niet zo waren blijven hangen. Dit is heel sferische muziek en in een sfeer die ik wel goed kan handelen. Ik krijg bij het beluisteren van de muziek continue een soort van X-Files associaties. Misschien omdat ze in de hitserie zelfde soort instrumenten in de soundtrack gebruikten? Kijken naar het hele album wordt in de gehele linie die sfeer heel goed neergezet. Misschien dat ik dan allen Dawn in the Iconoclast wat te freaky vind en wat zenuwachtig wordt van Cantara. Verder geen verkeerde plaat dit.

In mijn jeugd ben ik een tijdje lid geweest van het popblad "Oor". In één van de oplages van het "Oor" werd deze CD gerecenseerd. Ondanks dat ik de band niet kende werd ik er wel door getrikkerd.
Vrij snel de CD gekocht en heb er in het begin even aan moeten wennen. Maar na een aantal luisterbeurten was ik verkocht. Wat een mooie hemelse klanken staan er op dit album.
Via dit album is ook mijn liefde voor de muziek van Dead Can Dance ontstaan.

Nu zo'n 35 jaar verder is het voor mij een tijdloos album. In mijn ogen de beste CD die ze gemaakt hebben.
Op dit album staat geen enkel zwak nummer en hoogtepunten voor mij zijn: "Xavier" en "Persephone (The Gathering of Flowers)".

Aankomende zaterdag ga ik naar het concert van Dead Can Dance in Utrecht. Als ik het goed heb spelen ze aardig wat nummers van hun beginperiode.

Meerdere MuMe-leden zijn in 2019 naar het optreden in Tivoli geweest. Niet iedereen was even enthousiast, niet zozeer vanwege de kwaliteit van het gebodene, maar meer vanwege een nogal zure Perry en een pompeuze diva Gerrard. Heb zelf nog getwijfeld of ik dit jaar weer heen zou, maar er van afgezien op basis van de eerdere ervaring (en mede omdat ik komende week ga genieten van de Matthaus in de Grote Kerk van Naarden). Weet zo niet wie van de gemeenschap hier wel naar Utrecht gaat.

Heel veel plezier gewenst in Tivoli! Hoor graag je verslag.

Dan hoop ik dat je een fatsoenlijke plaats hebt. Een aantal jaar geleden ben ik naar de Matthaus in diezelfde kerk geweest en heb daar, tot mijn grote teleurstelling, drie uur naar een grote, witte pilaar zitten staren.. De muziek was overigens wel mooi.

Ik ga de zondag met Bardt1980

Ik zaterdag. De vorige keer was in de tijdelijke vervanging van de oud zaal, waar meerder MuMe-ers aanwezig waren.

De geluiden van het vorige optreden heb ik ook gehoord van bekenden die er waren. Hopelijk deze keer niet.

Lisa deed de laatste keer sterk denken aan een met helium gevulde ballon. Als die trend zich voorzet, moet Brendan haar dit keer aan een touw naar het podium leiden - for fear of flying away.

Eerlijk gezegd, je kan je mythes en dromen van je jeugd maar één keer vernielen - dat volstaat. Misschien moet je gaan als Stevie Wonder of Raul Midon - goede sneeuwbril doet ook wonderen

Vervanging was trouwens in De Rode Doos in Leidsche Rijn, hopeloze akoestiek!