Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)

Ik heb deze voor 9 euro (of 20 gulden) bij de Velvet gekocht, weet ik nog.

Overigens zijn de Beatles-albums bij de Fame in A'dam in de aanbieding, zag ik vorige week zondag. Helaas was ik toen al door mijn CD-budget van die dag heen.

Precies.Voor 118 euro zou ik m nog steeds kopen.

Overdrijven is ook een vak VanDeGriend

Voor 1,18 euro zou ik het meteen doen hoor. Ik ga dus maar 's bij Velvet en in Amsterdam shoppen

Was t maar zo. Was ik allang rijk geweest

Ik heb indertijd 5 ceedees van DCD voor 25 euro gekocht, waaronder deze!!
Ik moest het even zeggen

Inmiddels trouwens al een paar keer bij de Velvet gekeken en hij blijft toch echt 16 euro .

Waahhh! Waanzinnig! Maar zo nu en dan kun je inderdaad geluk hebben als een platenzaak stopt of als je op een rommelmarkt loopt. Maar nu we het toch over prijzen hebben: hoe kan het dat zoveel cd's nog zo veel moeten kosten? Vooral als je het vergelijkt met DVD's. Je koopt de meest leuke films in de aanbieding (3 voor 15 euri) terwijl zelfs stokoude cd's nog rustig voor 20 euri in de bak liggen...
Voor mijn vrouw zocht ik Deja Vu van CSN&Y. Of niet te krijgen of men vroeg er rustig 22 euro voor. Uiteindelijk de geremasterde versie opgedoken voor 10 euri maar dan moet je er echt moeite voor doen.

voor 8 euro gekocht vandaag , kken het album al heel goed, maar nu heb ik het orgineel in m'n verzameling

Heb 'm net weer even opgezet.......het gaat echt door merg en been

En dan is er een moment dat je jezelf voor de taak zet om je gevoelens en beleving van dit album op de site te zetten.
Is dat wel mogelijk? Eigenlijk niet. Dit is niet meer te vergelijken met alle andere pop of rock op de site. Dit is van een heel ander kaliber. Eigenwijs als ik ben wil ik toch dat dit album een zelfde soort behandeling krijgt als andere favorieten van mij. Ik ga eens kijken hoe ver ik er mee kom:

Al bij Anywhere Out Of The World waan ik me, eh.... buiten deze wereld. We verlaten het aardse en we begeven ons in een andere dimensie. Ik hoorde iemand wel eens zeggen dat deze muziek aan de middeleeuwen deed denken. Daar kreeg ik dan weer film-beelden als The Name of the Rose bij en dat vind ik niet terecht. Daarmee trek je deze muziek te veel naar beneden, het verlaagt het tot 'slechts' filmmuziek bij films als deze, begeleiding en meer niet (en neo daar bedoel ik niks slechts mee ).
Andere dimensie dus: dat klinkt beter of interessanter zo u wilt.
De term gothic begrijp ik niet in verband met Dead Can Dance en zal ik wel nooit begrijpen ook. Donker? Zeker, maar gothic???
Niet te lang bij stilstaan en door naar Windfall. Dit instrumentale nummer doet de titel eer aan. Even wegdromen en je van alles voorstellen waar je deze titel dan ook recht mee doet. Je moet als muzikant toch veel in je mars hebben om muziek zo beeldend te kunnen brengen.
In The Wake Of Adversity straalt rust uit. Eigenlijk is het heel statig, mede door de zang van Brendan Perry.
Met nummers als deze loop je al snel het risico te verzanden in ietwat te veel zweverigheid, een valkuil waar Dead Can Dance nooit in weet te trappen. Eigenlijk is dit behoorlijk heavy muziek, want daarvoor heb je echt niet altijd harde gitaren of drums voor nodig. Dat bewijst dit nummer zeer zeker.
En opeens besef ik dat Lisa Gerrard nog geen hoofdrol heeft opgeëist. Die krijgt ze dan ook nog niet helemaal op Xavier. Haar bijdragen zijn altijd zo enorm anders dan die van Perry en ondanks dat blijven de albums één geheel. Lisa doet hier het intro en Perry neemt het over en dat gaat heel vloeiend.
Het dreigende dat van dit nummer uitgaat spreekt me erg aan en hoe mooi is de laatste anderhalve minuut toch eigenlijk.
Dawn Of The Iconoclast opent met de nodige bombast, alsof de koningin zelf haar entree maakt. En ja hoor, daar is ze dan in volle glorie: Lisa Gerrard! Hoe majestueus, hoe statig. En wat er in die laatste seconden gebeurt zal wel altijd een mysterie blijven.....
Cantara vind ik misschien wel het mooiste nummer van deze cd. Het is eigenlijk een heel groot avontuur. Het rustige begin en dan de lichte versnelling waar Lisa haar vocale acrobatiek weer kan doen gelden en dan die oosterse sferen die het weet op te roepen. Wie hier geen kippenvel van weet te krijgen moet wel heel gevoelloos zijn. Dit soort nummers zijn bijkans niet meer van deze wereld. Dat gaat ook op voor Summoning Of The Muse. Hier vind ik Lisa's vocalen eigenlijk het mooist. Heel sereen, minder acrobatiek. Buiten dat ik het sereen vind klinken heeft het ook iets troostends. Met een brok in de keel weet ik dan het einde van het nummer te halen en aan te komen bij afsluiter Persephone (The Gathering Of Flowers). Het heeft iets engs over zich. Het zou zo mooi zijn om af te sluiten met glorie en hoop, maar het eindigt zwartgallig en heel triest. Hierdoor blijf je vertwijfeld achter. Maar ondanks dat alles besef je ook hoe mooi dit ook weer is.

En daarmee heb ik vrij kort een kleine, geschreven reis door dit album gemaakt. Het was een frustrerende reis, want het is niet goed mogelijk om muziek als deze te bespreken. Het is puur gevoel. Natuurlijk is dat met alle muziek zo, maar dit heeft iets magisch wat voor ons stervelingen eigenlijk niet helemaal te bevatten is. Doordat het niet te bevatten is heeft het ook iets angstaanjagends maar dan wel direkt gelinkt aan troost en berusting.
En mocht u allen denken 'klets toch niet zo en maak hier niet zo toestand van' dan wil ik daar graag mee instemmen en eindigen met de mededeling: deze trip moet iedereen minimaal 1 keer in zijn/haar leven een keer meegemaakt hebben.
Ik dank u voor de aandacht.

Leuke beschouwing om te lezen over een van mijn favoriete bands

Dat ze het gothic label opgeplakt krijgen is nog een erfenis van hun self-titled debuut album. Dat is echt wel goth/darkwave, maar toch hoor je al die etherische invloeden. Dat label wordt eigenlijk ook wel veel gebruikt om het genre van DCD aan te duiden. Etherisch of ambient, maar ik zou eerder opteren voor gewoon wereldmuziek

Ik ken geen muziek wat beter klinkt als deze qua sfeer,en dat donkere ervan is zo.....perfect
Als je deze plaat hoort heb je ook wel een idee wat er afspeelt in mijn hoofd,zo perfect is het weergegeven.
Het laat je denken en dromen,filosoferen en fantaseren,en bent weg van de dagelijkse zorgen vol contracten sociale contacten eisen van het leven en noem maar op,zo zie je maar weer dat er meer valt te halen uit de wereld dan we vaak zien.
Enfin,enige minpuntje(tussen haakjes)zou moeten zijn dat dit zeer makkelijke muziek is,maar ik zou een oeridioot zijn om te zeggen dat het hier om technisch vernuft gaat,de gevoelens die dit bij me opbrengt is iets waar geen 1000 noten in een minuut tegenop kan.
Het bijzondere is dat ik net bij het typen van deze zin de album afgelopen is terwijl ik deze album voor de eerste keer heb gehoord,dat is nog nooit gebeurd bij een plaat.
5* voor de moeite

Dit is een super album. Lisa's stem pakt mij heel goed en Brendan klinkt hier ook erg lekker. 4*
Ik heb net gezegd bij Aion, dat ik die ietsje beter vond maar daar zit niet ZOVEEL verschil in dat dit een 3.5* moet wezen. vandaar.

Ik vind deze toch een stuk beter dan Aion eigenlijk.

Het klinkt nogal verouderd en het kan me eigenlijk ook gewoon niet zo boeien deze muziek. Saai en niks bijzonders, een donkere sfeer heb ik ook niet kunnen ontdekken.

Verouderd.. In de zin dat het composities zijn uit de 16e eeuw (wat het vaak zijn), of gedateerd? In het laatste geval snap ik je niet, want dit is juist volstrekt tijdsloos! En donkere sfeer is hier ook niet persé, als je het wat vaker luistert hoor je echter wel degelijk een soort onheilspellendheid uit sommige nummers, maar die is wat subtieler dan de meeste muziek. Maargoed, het is gewoon je smaak niet.

Idd, verouderd Vind ik nou net niet.....

niks bijzonders

DCD is nergens mee te vergelijken, dat maakt het sowieso al bijzonder

Precies het is niet perse duister,maar er is wel degelijks 'iets' aanwezig...

iets dreigends

Jazekers

Gedateerd is misschien een beter uitdrukking. Ik heb meerdere pogingen gedaan, maar ik krijg toch echt niets mee van een dondere of dreigende sfeer. Ik vind het geen vervelende muziek, maar eerder zonde van mijn tijd om hiernaar te luisteren.

Na de eerste seconden besef je dat je naar iets speciaals aan het luisteren bent. Na men eerste luisterbeurt gisterennacht was ik al overtuigd dit hier echt kwaliteit op staat. Dit roept echt een "kerk" sfeer op, door het hoge reverb-gehalte, de klokken, strijkers en dergelijke en door de vrouwelijke zanglijnen van de laatste nummers; en dit gecombineerd met die donkere, duistere, zelfs magische melodieen maakt het voor mij een prachtig sfeer album.

4,0*

prachtig...

4,5*

Of niemand wist het of het is algemeen bekend en werd het daarom hier nergens genoemd maar die hoesfoto is genomen op Père Lachaise, de beroemde begraafplaats in Parijs.

Ik was daar twee weken geleden en daar zag ik dus dit beeld.

Ik wist het niet. Leuk feitje.

Inmiddels weer terug in mijn top. Muziek wordt zelden mooier als hier. Ik ken ook geen album wat zich in deze sferen bevindt. Unieke rit dus. Gewoon prachtig!

Dit is echt een groep die muziek maakt waar je elke keer hetzelfde bij denkt: 'Wow, dit is knap'. En bij albums als dit of Aion slaagt 'Dead can dance' er zelfs in me zo raken dat ik er zelfs geen woorden voor heb. Je wordt opgenomen in de muziek en reist mee met de muziek naar het transcendente. Dat is werkelijk briljant.
Ga binnenkort ook eens iets van Bauhaus beluisteren.

Waarom Bauhaus? Dat is volstrekt iets anders dan DCD