Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)

De eerste werken van DCD zou je min of meer gothic kunnen noemen. Maar vermits ik de stijl niet echt ken wou ik die even gaan uitdiepen. Het zal wat aanpassen zijn. Blijkt tamelijk breed te liggen. Bauhaus blijkt ook invloeden te hebben met ghotic maar ligt meer in het rockgenre. Zal een serieuze aanpassing zijn.
Maar heeft hier inderdaad weinig met gemeen.

Windfall by piano's:

Ik heb windfall gecoverd (m.b.v. ableton live), en heb elk instrument dat er in voorkomt veranderd door een piano. In mijn versie hoor je dus alleen maar piano's maar dan wel overgoten met reverb en effecten.
Ik heb het origineel zo goed mogelijk proberen benaderen. Het nummer loopt dan ook synchroon met het origineel.
Wie geintresseerd is, ik kan het altijd sharen via soulseek.

Best een aardig album en ook op sommige momenten ook erg mooi. Toch prefereer ik de eerste twee albums van DCD. Dit album is mij toch teveel Wereld/Pop.

Een album wat soms tijden onaangeroerd blijft om vervolgens een tijd te mogen bivakeren in mijn CD-speler. Ik moet hiervoor echt in de stemming zijn (plus mijn vriendin die hier volgens eigen zeggen teneergeslagen van raakt). De stem van Lisa Gerrard is onaards mooi. Beste album van DCD wat mij betreft.

prachtige muziek, ik dacht vroeger dat dit zo'n bandje ging zijn die joy division flauwtjes ging nadoen, wat heb ik toen verschoten van die prachtige muziek, hemelse klanken met vooral de prachtige stem van Lisa

Mag ik voor één keertje 5,5 ster geven??????

Wat is Persephone toch geweldig mooi, na 1.05 minuut kippenvel!

De sound is wel erg gedateerd, maar als ik er toevallig zin in heb, is dit toch wel een fijn plaatje. Aangezien ik een voorkeur heb voor de stem van Perry, draai ik kant A het meest, hoewel Dawn Of The Iconoclast toch ook erg mooi is. Overigens mooi gesampled in Papua New Guinea van FSOL.

Ik had deze al op plaat, maar nu de sacd gekregen voor m'n verjaardag, en met een degelijke koptelefoon erbij is het genieten geblazen.

Lastige cd om te beoordelen. Heb sinds deze week de sacd, de opnamekwaliteit daarvan is in ieder geval heel dik in orde. Wat ik jammer vind is dat deze plaat nogal duf start. Echter, zodra Lisa de nummers gaat verzorgen van zang is het een heel eigenzinnige, duistere plaat. Je wordt er zeker niet vrolijk van, maar het is wel de moeite van het luisteren waard. Een uitschieter vond ik in eerste instantie Cantara, maar andere nummers ontwikkelen zich meer en meer naarmate je ze vaker hoort. Dit is, inderdaad, een groeiplaat, maar voorlopig houd ik het op 4 sterren.

Deze plaat heeft eenzelfde verloop als Closer van JD, vind ik.
Het begin is niet spectaculair sterk, kant 1 kabbelt eigenlijk maar wat door, om net voorbij de helft letterlijk te kantelen en progressief naar het eind toe bijna verticaal de stratosfeer in te exploderen.

Vooral Persephone is van een dusdanige schoonheid dat ik telkens weer twijfel of Within the Realm.... niet de plaats in moet nemen van Spleen... als zijnde mijn favoriete DCD plaat.
Maar 1 nummer is niet voldoende om een heel album een top 10 in te katapulteren, daarvoor doet de rest van de plaat -itt zowel Spleen als Closer- me te weinig.

Cantara brengt mij in diepe trance, nu het album nog.

WITHIN THE REALM OF A DYING SUN 1987

Van de catacomben (debuut) naar het kerkhof (Spleen & Ideal).
Op Within the Realm of a Dying Sun bevinden we ons in een kathedraal.

Op dit derde album bewaart Dead Can Dance de paukslag,
de warme cello arrangementen en de koperblazers van zijn voorganger.
Bas, drums en gitaar zijn bijna helemaal verdwenen.

Het geluid is minder gothisch ... er straalt meer licht door de glasramen.
Alleen jammer van de hoes: te gothic voor het klanktapijt van Dead Can Dance.
Muzikaal zoekt het Australische duo aansluiting bij de moderne,
20ste eeuwse componisten zoals Avro Part en Philip Glass.

Het album valt uiteen in twee helften.
De Brendan Perry of mannelijke zijde (tracks 1-4)
en de Lisa Gerrard of vrouwelijke zijde (tracks 5-8).

Deze laatste zijde is de sterkste van de twee
en misschien wel de beste plaatkant die DCD ooit maakte.

Het album begint nochtans met een absoluut hoogtepunt.
In Anywhere out of the World nodigt Perry de luisteraar uit op
een zoektocht naar de ware dimensies van het menselijke bestaan.

We scaled the face of reason
To find at least one sign
That could reveal the true dimensions
Of life lest we forget

And maybe its easier to withdraw from life
With all of its misery and wretched lies
Away from harm

http://nl.youtube.com/watch?v=ZOOScJXEmOY

Windfall in een sfeervolle, bijna verderlichte instrumental.
Een nodige ingreep die het ritme van kant 1 breekt.

http://nl.youtube.com/watch?v=Vjg44wGEauE

In the Wake of Adversity is een fraaie albumtrack
met de cello's in een ritmische hoofdrol ... misschien
net iets te gepolijst, maar met een genietbaar verloop ...

Xavier opent met enkele vrouwelijke noten
en ontvouwt zich dan tot een bijzonder sterke compositie.
Zo'n typische Perry song die, hoewel je daarvoor de tekst niet
eens hoeft te begrijpen, zich thematisch bij je nekvel grijpt.
Naar het einde toe vliegt het nummer met een sierlijke
vleugelslag de horizon tegemoet ... end of side one.

http://nl.youtube.com/watch?v=LjtpIBkuHQ8

Kant twee opent met klaterende blazers: Dawn of the Iconoclast.
Zangeres Lisa Gerrard introduceert met krachtig vibrato haar beeldenstorm.
Na het introspectieve en meditatieve hoofdstuk van Brendan Perry
is het tijd om over te gaan tot het rituele gedeelte van de plaat.

Cantara ontspint zich als een wervelende, vocale dans.
De lange intro is nodig om yin en yang in evenwicht te brengen.
Daarna is het een feest voor stembanden en dansspieren.
Dichter bij een "hit" kwam Dead Can Dance daarna nooit meer.

http://nl.youtube.com/watch?v=2mRrc_moqhs

Een alltime live favoriet en voor elke new waver
met zin voor esotherie een verplicht dansnummer.

Summoning of the Muse laat kerkklokken luiden.
Lisa Gerrard ontpopt zich tot een meerstemige muse.
Een nummer, gezegend met een haast onaardse perfectie.
Misschien wil ik zo wel begraven worden ...

http://nl.youtube.com/watch?v=Zbkhe8-cvYI

De kathedraal die dit album is, eindigt zoals hij begon.
Met een nummer dat tot het allermooiste behoort uit mijn muziekcollectie.
Persephone (the Gathering of Flowers) bestaat uit meerdere delen.

http://nl.youtube.com/watch?v=SUWfGZWvcqc

De intro lijkt op een jiddische klaagzang.
Daarna opent de compositie zich als een weemoedige symfonie.
In een volgend onderdeeltje horen we een madrigaaltje.

Dan lijkt het nummer voor een tweede keer te starten
en mondt het weldra uit in een prachtig gezongen aria.
Sterven doet het uiteindelijk in een barokke slotmelodie.

Mijn woorden zijn slechts een schamele benadering
van hoe het album in één beweging moet beluisterd worden.

Ik had het geluk om dit album ook live te mogen meemaken
in november 1987 ... ik krijg nog steeds kippenvel bij de eerste
tonen van Anywhere out of the World waarmee ook het concert begon.

We lay by cool still waters
And gazed into the sun
And like the moths great imperfection
Succumbed to her fatal charm

Any maybe its me who dreams unrequited love
The victim of fools who watch and stand in line
Away from harm

In our vain pursuit of life for ones own end
Will this crooked path ever cease to end

Deze kathedraal van een plaat is een hoogmis waard.
Muziek als een glasraam: sacraal en helder van kleur.

Mooie recensie Dazzler. Kan me er helemaal in vinden.

'Persephone' is voor mij zo'n beetje het mooiste DCD-nummer.....samen met het machtige

The Host of Seraphim

(deze video doet pijn)

Misschien komt het omdat Anywhere Out of the World met klokken begint, maar de muziek van Within the Realm of a Dying Sun komt mij altijd erg sacraal over, en ik krijg altijd het gevoel dat ik in een kerk zit. Helaas is dit gevoel ten onrechte, anders zou ik namelijk veel vaker in de kerk zitten

Want dat sacrale bevalt me wel namelijk. Ik persoonlijk ken geen andere band die zulk soort muziek maakt, maar misschien komt dat ook wel omdat ik me er niet zo in heb verdiept.

Anywhere Out of the World opent dus met klokken waarna de zang van Brendan Perry een erg mooie sfeer weet te zetten.

Deze sfeer wordt in Windfall voortgezet, en hoewel het nummer instrumentaal is, vind ik het geslaagd!

In the Wake Of Adversity begint heel onheilspellend, maar zo gauw Perry zijn mond weer open doet, weet ik dat het allemaal weer goed komt!

Xavier is dan het laatste nummer dat door Perry gezongen word, en tevens ook het eerste nummer wat een iets sneller stuk bevat. Of ja, sneller... Het is dermate snel dat het gewoon up-tempo is, maar dat het evengoed nog binnen de gezette sfeer past.

Helaas vind ik het op een bepaald moment een beetje te veel van hetzelfde worden. Het gaat me min of meer vervelen. Het is mooi, maar te eenzijdig. En dan komt de gedachte in mij op om mijn stem weer te verlagen.

Dan is het de beurt aan Lisa Gerrard.
Het eerste nummer (dat eigenlijk min of meer een intro is), 'Dawn of the Iconoclast' genaamd, begint met een prachtige intro waarin de hoorns de boventoon voeren. Het klinkt ineens allemaal ineens erg filmisch, maar daardoor wel nog mooier.

Persephone begint weer heel sferisch, en neigt dan zoals Dazzler al zei, weer op nieuw te beginnen. Het is een prachtig nummer

Het eerste echt nummer is dan Cantara, hier is voor het eerst sprake van dynamische wisselingen, iets wat ik erg kan waarderen. Ik vind het met afstand dan ook het beste nummer van de plaat. Heerlijk hoe die sfeer wordt neergezet, net of je in een of ander ritueel terecht komt!

Met Summoning The Muse veranderd dan ineens weer alles. Het sacrale komt weer in mij op. Het lijkt weer of je terug komt van het ritueel en weer over gaat tot de orde van de dag, als priester of zo. Het blijft prachtig hoe Lisa Gerrard die sfeer hier neer weet te zetten. Geniaal gewoon.

Persephone begint weer heel sferisch, en neigt dan zoals Dazzler al zei, weer op nieuw te beginnen. Het is een prachtig nummer, en een waardige afsluiter van een goed album.

Al met al moet ik zeggen dat ik het tweede deel veel beter vind dan het eerste. Na de 4 eerste nummers heb ik een beetje de neiging om mijn stem weer te verlagen, maar Lisa Gerrard maakt dan weer alles goed, waardoor ik de 4* zeker verdient vind! Het is naar mijn mening afwisselender, interessanter en beter. Gewoonweg superieur aan het eerste deel.

Potverdorie wat een heerlijk zwaar album.

Het zijn toch vooral de Lisa Gerrard nummers die diepe indruk blijven maken. Het veel mindere stemgeluid van Perry steekt daarbij schril af.

Ik ben ooit aan DCD begonnen vanwege de mooie stem van Lisa maar ben in de loop der jaren Bredan meer en meer gaan waarderen. Het is voor mij juist de combinatie van stemmen die albums van DCD en zeker deze WTROADS, waarvan de titel alleen al een ster waard is, zo goed beluisterbaar maken. Het engelengezang van Lisa afgewisseld met de aardse Brendan.

Dit is ook de reden dat ik de solo-albums van Lisa over het algemeen maar matig new age gedoe vind. Op een gegeven moment weet je het wel en dan mis ik het invallen van de stem van Brendan, wiens solo cd ik ook veel beter kan hebben dan alle Lisa solo cd's. Maar goed, ik realiseer me dat ik waarschijnlijk niet al te veel meninggenoten ga meemaken hier. Maar als ik dan toch moet kiezen...doe mij Brendan maar.

Brendan Perry is geniaal als componist, arrangeur en tekstschrijver.
Zijn stem is natuurlijk veel minder geschoold dan die van Lisa Gerrard.

Net als VanDeGriend ben ik Brendans stem meer gaan waarderen
met de jaren. Vooral als je inzoemt op de tekst en zijn weeping way of singing.

in hoofdlijnen ben ik het VDG eens; de combi Gerrard en Perry geeft aan dat 1 + 1 soms drie kan opleveren (meer dan de som der delen). Van de week Silver Tree nog gedraaid, mooi qua klankbeeld en productie, maar er gebeurt niets met me.

Luister ik naar Summoning of the Muse, of Persephone, dan gebeurt ongeveer met me wat de titel van de eerste track is: ik ben er effe niet, want "out of this world" en dat, bedenk ik nu - in aansluiting op dit topic - is een essentiële reden waarom naar muziek luister.

drie keer raden waar ik voor het eerst kennis maakte met dead can dance. onder progfolk bij progarchives . op zich snap ik het wel een beetje. het geluid heeft iets wijds en orchestraals en sommige nummers zoals xavier en persophone bestaan uit meerdere delen.

maar toch wie wat bredere georienteerd is qua muziek ziet hier een new-wave/wereldpop band. het heeft dat zelfde broeierige sfeertje. het is duister en beklemmend en op zich blijven veel composities iets rechtlijnigs houden.
'
maar ik denk dat men niet kan ontkennen dat hier toch wel wat pretenties zijn weg in het groepsgeluid nestelen.

dat laatste neem ik aan... of heb je al meer kunnen ontdekken?

Nee, zeker niet. Maar ik heb me er nog steeds niet zo in verdiept Heb je tips?

voor dezelfde sfeer kun je gaan voor het hilliard ensemble, arvo part (orient occident en te deum bijv. ) of het laatste album van valentin silvestrov. Dit is allemaal meer modern klassiek / koormuziek, maar heeft dezelfde soort kerkelijke sfeer

Ik vind in de combinatie Lisa/Brendan juist een perfecte balance:
De stem van Lisa brengt me óf in de hoogste regionen der hemelen óf in dieptes waarin intriciteit als loden spiegel de gemoederen drukt: beide vormen zijn mij intens. Als dan Brendan weer even aan het woord komt lijk ik weer welkom te worden geheten in de wereld die Aarde heet: ineens is daar weer de realiteit, en die blijkt dan eigenlijk zo slecht nog niet.

Ik ervaar de opdeling tussen een Brendan Perry kant
en een Lisa Gerrard kant op dit album ook als een pluspunt.

Kant één is filosofischer van aard, beschouwend en geestelijk.
Kant twee gaat eerder emotioneel naar de diepte, is passioneler.

Dead Can Dance raakt zowel het hoofd als het hart van de luisteraar.

Ja........ik geloof dat dát de slag is op de kop van de spijker!

De ellende van dit album slaat dwars door je ziel.
Prachtige melancholie waar je erg treurig en wanhopig van wordt. Je moet er maar zin in hebben, om deze op te zetten. Als ik dan toch twee favoriete nummers mag aanvinken, dan zijn het in mijn geval "Anywhere out of the world" en "Summoning of the muse".

De dood kan dansen.......

In het topic Ga dit album eens reviewen kreeg ik van hoi123 dit album om te reviewen en zei er gelijk bij dat ik voor deze wat tijd moet nemen. En daar had hij wel gelijk in, deze heb ik echt vaak opgezet deze week om het album goed te leren kennen en er een goede review over te schrijven.

Dit album heeft dus 2 kanten: de eerste kant met Brendan Perry en de tweede kant met Lisa Gerrard, die door de meeste de beste kant van het album wordt genoemd. Het album begint in ieder geval echt geweldig met Anywhere Out Of The World wat echt gelijk een enorm duistere sfeer heeft met die klokken en die stem van Brendan Perry is geweldig. Het zou echt perfect bij een film passen, net als Windfall, wat instrumentaal is, maar wel hetzelfde sfeertje heeft. Daarna komen er nog 2 geweldige nummers en komt kant 2.

Kant 2, de kant met Lisa Gerrard dus, die dus door de meeste als de mooiste word gezien. Ik had dus erge hoge verwachtingen. Het begint met blazers, het klinkt minder duister dan het begin van kant 1. En dan begint ze te zingen.......en ik vind er echt helemaal niks aan! Echt veel te zweverig! Ik heb dus het tegenoverstelde wat de meeste mensen hebben: Ik vind kant 1 geweldig en kant 2 niks. Maar het album sluit dan wel enorm mooi af met Persephone.

Conclusie: Een album met veel pluspunten, maar ook dus veel minpunten. Kant 1 bevalt mij het meest, terwijl kant 2 me echt compleet niet bevalt, ook niet na 20 keer luisteren. Ik kan de helft van 5 sterren doen, maar op kant 2 staat het enorm mooie Persephone, dus het worden 3 sterren en ik blijf het proberen.

Ik viel ooit eerst voor Gerrard bij het beluisteren van DCD, maar na jaren en jaren zijn het de Perry nummers die me beter en beter gaan bevallen. Ik geef inmiddels ook de voorkeur aan de Perry nummers en ook ik vind Persephone de beste van Gerrard. Al kan ik ook Cantara en Summoning nog steeds erg smaken. Maar zo sterk als Anywhere en Adversity vind ik ze niet. Perry werd voo rmij gaandeweg belangrijker. Op hun album Serpent's Egg zijn het van begin af aan de Perry nummers die excelleren. De beste Gerrard nummers staan voor mij op de voorganger Spleen and Ideal.