Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)

Misschien een kwestie van gewenning aan die stem. Zelf vind ik het geweldig en dat is nog zacht uitgedrukt.

Zie verder nu pas dat dit mijn eerste bericht is bij dit album dat toch in mijn top 10 staat. Heb jarenlang alleen dit album van Dead Can Dance geluisterd, de rest ging er niet zo in. Pas dit jaar willen de twee albums hiervoor een beetje vallen.

Ik ga hem meteen eens draaien, wellicht kan ik er ook een review uitpersen.

Weet al wel dat ik dit album steengoed vind, maar dat het vanaf Cantara (voor mijn gevoel dan) buitencategorie is.

Ik hoor overigens niemand over Cantara, dat is toch echt een van de mooiste nummers die ik in mijn leventje heb mogen aanschouwen.

Volgens mij heeft herman het in zijn bericht voor het jouwe nog over Cantara....

Niet over hoe goed het is.

Al is het wel een goed nummer. Ik vind beide kanten goed.
De kant met Lisa Gerrard nog wat meer dan de Perry kant!
En Lisa Gerrard vind ik samen met Beth Gibbons de beste zangeressen die er op deze aardbodem lopen

Heb je het bericht wel gelezen? Ik noem het een nummer van de buitencategorie. Beter is er niet wat mij betreft.

Sorry, ik dacht dat je iets anders bedoelde.

Toen ik dit album zo'n 15 jaar geleden voor het eerst had beluisterd vond ik dit magistrale muziek en daar is nu na herbeluistering geen verandering ingekomen. Ik krijg hier nog steeds kippevel van. Dat ik behalve van popmuziek - is dit trouwens eigenlijk wel popmuziek? - ook een zeer groot liefhebber ben van klassieke muziek werkt voor de waardering van dit schitterende album wel in mijn voordeel. Deze muziek leunt toch behoorlijk tegen klassieke muziek aan zou ik zeggen. Wat het beste nummer is van dit album valt voor mij moeilijk te zeggen. Een zwak nummer heb ik in ieder geval niet kunnen ontdekken. Voor mij dus alle reden dit album te waarderen met het hoogste cijfer en die geef ik niet zo gauw.

5,0*

Hey, wim op Musicmeter en nog Dead Can Dance ook. Cool!

Uit Wiki:

''Popmuziek is een afkorting van 'populaire muziek.
Popmuziek is in hoofdmoot meer een vorm van amusementsmuziek dan kunstmuziek.''

Ikzelf zie dus niet in waarom dit pop wordt genoemd.

Dit lijkt mij een goed voorbeeld van wiki als onbetrouwbare bron. Popular music kan ook heel anders worden gedefinieerd en dan valt Dead Can Dance er zeker wel onder.

En als DCD dan geen popular music, hoe zou je het dan willen aanduiden?

Elk classificatiesysteem gebaseerd op eenduidige labels kent tekortkomingen, ik ben meer ene voorstander van meerdere tags voor het typeren van een album, muzieksoort. Een album voorzien van meerdere tags, vormt dan een tag cloud (zie voor betekenis de wiki - die is op dit punt wel juist).

Goed misschien is wiki dan niet altijd een betrouwbare bron.

DCD zou ik als new wave aanduiden, maar als je hier op MuMe bedoelt zou ik het misschen als wereld/avant garde aanduiden.

Maar misschien toch wereld/pop als je kan uitleggen wat er dan met pop bedoelt word.

Mwa, popmuziek is niet meteen een term die me te binnen schiet als ik dit luister.. ken aardig wat klassiek dat poppyer klinkt dan deze plaat. Wereld kan ik mee leven, dat omvat aardig het oeuvre van deze band.

Prachtige donkere plaat met op de hoes een foto van die beroemde begraafplaats in Parijs, waar Jim Morrison om de hoek ligt en Edith Piaf schuin tegenover. Je waant je precies daar op het kerkhof als je dit album luistert. Geweldig!!

Via dazzler bij dit album gekomen, prachtig. 4.5*

Weet iemand wat voor stijl de muziek heet zoals op Cantara? Ik wil namelijk wel meer horen van dit soort arabische muziek.

Een typering is niet eenvoduig: er zitten elementen wereldmuziek (wat jij Arabisch noemt), muziek veeal gespeeld met akoestische instrumenten, verwijzing naar middeleeuwse (religieuze) muziek, klassieke muziek.

Je zou verder kunnen kijken op het label 4AD en dan kom je qua sfeer bijv. bij His Name Is Alive, This Mortal Coil, of elders Miranda Sex Garden. Maar eigenlijk is DCD vrij uniek en is het opvallend wat voor muzikale groei de band heeft doorgemaakt. De solo-albums van Lisa Gerrard komen deels in dezelfde sfeer terecht (films scores etc), maar zijn imo kwalitatief minder. En voor een deel geldt dat (helaas) ook voor het solowerk van Brendan Perry.

Probeer VAS of Azam Ali, Irfan, sToa of Ronan Quays eens....

Wat een ontdekking !!!
Waar was dit album verborgen heel mijn leven? Gewoon verpletterend.
Combineer les Mystères des Voix Bulgares met wat Enya, arabisch-afrikaanse invloeden en zelfs klassiek dan kom je een beetje in de buurt van deze muziek.
Eigenlijk met niets te vergelijken. Een revelatie waarbij de b-kant tot het beste behoort van wat ik ooit heb gehoord.

Beter laat dan nooit.

Nu vallen alle platen van DcD wel ergens tussen "zeer goed" en "briljant"in maar deze steekt daar nog net iets bovenuit. Of te wel volgens mij is dit de beste van het stel

En dan toch maar een schamele 4,5*?

Daar ga ik zeker heen!!

Allereerst, wat een schitterende hoes!

Ik heb wat moeite om me door dit album te laten meeslepen. Het is in bijna alle gevallen toch wel een behoorlijke wisseling van sfeer als je dit ineens opzet. Ik voel me er soms wat ongemakkelijk door, maar dat is juist wat mij intrigeert. Het raakt een snaar, het doet iets met me.

Schitterend vind ik bijvoorbeeld 'Dawn of the Iconoclast'. De sfeer is al vervreemdend en dan valt ineens de Oosterse zang ook nog binnen. Dat zet er eigenlijk nog een groot uitroepteken achter.

Hele intense plaat.

Het derde album van Dead Can Dance die ik beluisterd heb en dit vind ik tot nu toe hun beste album. Bezwerende muziek wars van alle trends, spiritueel en donker, ook sacraal aandoend. De sound is volstrekt uniek en kun je het best omschrijven als een mengeling van folk en klassiek met een middeleeuws tintje. Een meesterwerk dat ik nog regelmatig zal draaien en liefst 's avonds laat, dan komt zulke muziek beter tot zijn recht.

Wat een schitterend bezwerend nummer is Persephone (The Gathering Of Flowers) toch. Absoluut hoogtepunt van dit album

de laatste 4 nummers doen het voor mij. de laatste 2 zijn misschien wel de mooiste stukken muziek ooit gemaakt, maar de andere 4 vind ik minder, zodat ik toch geen 5.0 kan geven, al zou ik dat eigenlijk wel moeten want summoning en persephone, mijn god, nog steeds na zoveel jaar hou ik het niet droog. als ze me in brand steken mogen ze deze 2 nummers knoelhard draaien. ik wil iedereen "zien" janken van emotie, al is het dan niet eens om mijn heengaan.

Alhoewel deze het niveau van DCD perfectie beslist nadert, vind ik het zeker niet perfect over de gehele lengte, Laatste 3 nummers zijn beslist prachtig, maar daarvoor zit er toch wat wisseling in kwaliteit, geen enkel nummer is echter zwak. Maar dat is bij DCD wel vaak zo. Pas bij Aion begint er een kentering qua duidelijke inzakkers, en de platen daarna nog meer.