Metallica - Death Magnetic (2008)

St Anger is niet zo slecht als door de meesten wordt beweerd, maar ik blif het toch maar een middelmatige plaat vinden, maar goed, over st anger discussiëren doen we maar bij dat album.

Meerdere malen een poging gedaan, maar kon het telkens niet helemaal afluisteren. Inmiddels alle nummers enkele keren gehoord (dus niet in 1 sessie), dus kan er wel zeker een oordeel over geven.

Het nummer Cyanide ligt me niet zo, te standaard en de rest blijf ik zeker goed vinden en vind de nummers niet te lang. Hij doet me qua sfeer het meest aan And justice for all denken.

Wat fijn...Rick Rubin als producerer. Je merkt het meteen.

Ik vind cyanide eigenlijk niet echt standaard, er zit heel wat variatie in, ritmeverandering, bass solo's...

Cyanide is het minpuntje op de plaat.
Alsof men dacht:

"he zeg, 67 minuten, das net niet genoeg zeg"
"zetten we er dan een extra nummer op dat we eerst besloten hebben niet uit te brengen"
"nee hoor. We nemen uit alle afgekeurde nummers het beste deeltje en maken er een medley van"

Los van het nepdialoogje -wat best grappig is- mee eens AGE, Cyanide een paar weken terug bij Jools Holland gezien en ik vind het een onsamenhangend nummer. Wat ik bij Jools nog erger vond, is dat hierna het obligate 'Enter Sandman' gespeeld werd.... Blèhhh.......

Het nieuwe album van Metallica! De zogenaamde grootste en succesvolste rockband/metalband allertijden. Na St. Anger was voor velen dit het album waarin Metallica zich opnieuw kon en eigelijk wel moet bewijzen. Hoewel ik St. Anger alles behalve slecht vond, was ik toch wel even gespannen over dit nieuwe album. Wat gingen ze nu doen? Ik hoorde later in wat interviews Kirk dit album een moderne And Justice for all.... noemen. Oke oke, daar zegt ie toch wel ff iets groots. Ik heel braaf gewacht tot 12 september en het album opgehaald bij de Free record Shop. Daarna gewoon gaan luisteren, zonder te denken aan wat Metallica al gepresteerd heeft of wat ze zeiden over dit album. Gewoon luisteren.....

Het album begint met een knaller van een nummer. De rustige hartslag die natuurlijk slaat op dat het nummer of 'je leven' gaat, is leuk bedacht maar eigelijk niet veel meer dan dat. Dan komen de gitaren binnenvallen. Wat ook meteen opvalt zijn de drums. Ullrich heeft ze toch net weer iets anders laten klinken dan standaard drums, iets wat ik erg kan waarderen:D En dan: een riff! En wat voor één! Deze riff kan je zo tussen de riffs uit battery, blackened en bijvoorbeeld Wherever I May Roam voegen. Een toppertje dus! Het nummer komt dan op gang en ik kom er helemaal in. De stem van Hetfield is naar mijn mening erg fijn en past perfect bij het nummer. Het is dan niet een fantastische stem die meneer Hetfield heeft, maar voor de muziek die Metallica maakt krijgt de stem een dikke 8! Het nummer blijft me van het begin tot het einde boeien. Mooi stukje om toch te vernoemen waar ik altijd helemaal blij van word, het stukje waar Hetfield zingt: 'I opened just in time to say goodBYE' HeerlijK! Daarnaast hoor je meteeen dat de gitaren op dit album weer stevig gebruikt worden. Er worden even een paar solo's doorheengestouwd die mijn zin naar het album alleen maar vergroten! Dit nummer is sowieso het luisteren waard!

Daarna The End of the Line. Begint met een intro wat mij erg doet denken aan For Whom the Bell Tolls. We kenden dit intro overigens al uit een paar live nummers die ze hadden gespeeld, de naam weet ik niet precies meer. Maar daar gaat het nu niet om. Het is weer een opbouwend intro net als in That was Just Your Life, wat mij persoonlijk erg aanspreekt. De beginriff is ook weer heerlijk, waar halen ze het toch weer vandaan? De drums klinken dit nummer ook goed, misschien niet technisch hoogstaand maar het past precies bij het nummer. Erg leuk gedaan vind ik de coupletten. Hetfield zegt hier eerst een woord, bijvoorbeeld Need. Waarna hij dit woord een soort van toelicht of daaraan worden toevoegd. Waarschijnlijk al duizendkeer gedaan maar hier pakt het gewoon erg goed uit. Dit nummer weet mijn aandacht ook te behouden ondanks zijn lengte. De toch wel plotselinge wisselingen van tempo maken het een afwisselend nummer. Iets wat mij dit nummer nog meer maakt waarderen, is de wahwah-solo zoals dat mooi heet. Echt een hele mooie solo te vinden op: 4:40. Klinkt heel robot achtig en snel en chaotisch:D

Broken, beat and Scarred! Intro is wederom weer opbouwend maar dit is totaal niet irritant te noemen. De riff aan het allerbegin van het liedje is erg lekker, maar de riff die daarna komt. Pfoe, daar werd ik toch lichtelijk heel blij van. Echt mooi dat geluid van die riff. De tekst hakt ook weer lekker in het nummer. T is gewoon één mooi geheel.

Dan het eerste nummer wat ik al hoorde voordat ik de hele plaat had. The Day that never Comes. In het begin toen ik dit nummer hoorde dacht ik: 'Wat is dit? Wat een baggernummer!' Maar ik ging het vaker luisteren en langzaam aan ben ik dit nummer echt steeds meer gaan waarderen. Ik ken het nu echt helemaal uit mijn hoofd en kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit Fade to Black achtige nummer erg goed is. Misschien kan het niet tippen aan Fade to Black, ik weet t eigelijk niet. De clip is ook te bekijken op youtube. De clip past naar mijn mening mooi bij het nummer en voegt dan ook nog best wat toe aan de betekenis van het nummer. Wat in dit nummer al wat meer opvalt is ruis, bepaald gekraak bij de wat ruigere stukken. Ik heb er persoonlijk geen last van, maar voor sommige is dit echt het grootste probleem en die kunnen dit niet meer luisteren. Een beetje overdreven, maar hier kom ik later op terug.

All nightmare long. Het nummer begint met een leuk introotje met een bass of iets dergelijk, het introotje is tenminste in de perfecte sfeer qua wat ik me voorstel bij een Nightmare. Dan bouwt het nummer weer langzaam op en er komt wederom een lekker riffje voorbij zetten. Als het nummer bijna qua tekst begint zegt Hetfield met een stem vol met zelfvertrouwen: Luck Runs Out. Het nummer start, de gitaren spelen langzame akkoorden en de drums speelt eigelijk alleen de hi-hat mee en de bassdrum+crash af en toe. Klinkt er tof. Het refrein is behoorlijk catchy. Iets wat mij erg aanspreekt, het is echt zon meezingnummertje. Het typische hetfield ah achter een woord plakken maakt t helemaal mooi af. You Luck Runs Outah! Het nummer gaat door en zoals eigelijk wel verwacht komt er ook een solo voorbij zetten. Iets wat ik ook behoorlijk lekker vind is het stuk (komt meerdere malen voor) dat hetfield zegt: one, two! En daarna komt dan het ruigere stuk.

Cyanide dan. Ik zat net even hierboven te lezen en las dus eigelijk echt rare dingen. Ik vind het nummer beter dan gewoon een nummer. Vooral de bass+drums combinatie die telkens weer terugkomt is erg leuk gevonden:) Verder vind ik dit nummer wel een mindere op de plaat. Maar het refrein blijft aanstekelijk met zn: 'Suicide, I've already died'. Ik heb al meerdere malen van mensen gehoord hoe vet ze dat stukje vonden na maar een paar luisterbeurten. Dus om nou het hele nummer zwart te maken, nein danke. Gewoon een mindere.

Deeltje 1 en Deeltje 2 waren echt fantastisch. Ik heb het over The Unforgiven. The Unforgiven III is echter totaal niet The Unforgiven achtig? Het intro is lijkt er nog een beetje op. Maar verder heeft het nummer niet veel met deeltje 1 en 2 te maken. Als gewoon nummer vind ik het een mooi nummertje. Het is allemaal niet bijzonder, maar waarom moet dat? Ik vind dat het nummer in wat het doet, het goed doet. En eigelijk zelfs beter dan gewoon goed. Als ik naar dit nummer luister trekt het me gewoon helemaal mee in het sfeertje dat het heeft. Het nummer draait een beetje om het principe: hoe kan ik dit doen als ik dit niet kan. Wat muzikaal mooi ondersteunt word door de nu zachter klinkende gitaren en de drums die ook minder ruig klinken.

The Judas Kiss:) Dit nummer is dan misschien wel het langste nummer(met zang erin), maar dat is echter totaal onbelangrijk. Het nummer neemt je mee door een erg leuke achtbaan die niet snel verveelt. Het nummer is erg krachtig en overtuigend. Het laat toch maar weer zien dat metallica ondanks hun leeftijd vol energie zit. Leeftijd is inderdaad maar een getal! Het nummer maakt echter om een bepaalde reden minder impact op me dan bijvoorbeeld that was just your life. Niet omdat het te kort komt, maar dat ligt denk ik meer aan mijn smaak.

Een instrumental hebben ze er ook maar opgepropt. En tja sorry maar dit nummer trekt me toch minder Het klinkt allemaal lekker, luistert ook goed weg. Maar toch mist het een bepaalde factor. De erg melodische en rustige solo in het midden is dan wel erg leuk. Al met al een goed nummer, dat zeker. Maar ik luister liever naar That was just your life of een van de andere nummers op het album. Ik moet echter wel bekennen dat ik dit nummer niet heel vaak heb geluisterd. Misschien moet ik hem nog wat meer op me laten inwerken, want ik luister hem nu bijvoorbeeld weer en vind het toch allemaal eiglijk erg goed klinken. Ik pas het wel aan zodra mijn mening echt is veranderd.

Last but not Least (heerlijk cliché zinnetje ) My Apocalypse. Het kortste nummer misschien wel, maar het doet zeker niet onder voor de andere. Het nummer zit vol energie en kan zo door een bandje gespeeld zijn die net 18 zijn of iets in die richting. Wat ik het vermelden wel erg waar vind is het stuk waarin de gitaar opkomt waarna hetfield roept: GO! En dan gaat het gitaar stuk harder door. Heerlijk dat stuk:) Beetje te vergelijken met All Nightmare Long. Het nummer eindigt en het eerste wat ik dacht was: zo! Dat was me een albumpje wel! En dat was het ook vond ik.

Voordat ik mijn cijfer geef eerst nog even iets over een paar dingen. Ten eerste het geluid. Hier is al veel over gediscussieerd en ik wil hier dan ook niet te veel over zeggen maargoed. Het is gewoon zo dat het geluid van de retail versies niet helemaal 100% zijn, de dynamiek is er gewoon helemaal uit. Dit ging natuurlijk niet perongeluk, dit was de bedoeling want zon grote fout word denk ik niet gemaakt door meerdere personen. Door dit probleem hoor je de bass eigelijk nauwelijks op het album, erg zonde. De Guitar Hero 3 versie heeft een beter gemasterde versie, maar wat ik bij de GH3 versie mis, is het rauwere en ruigere geluid. Juist dat ruigere geluid wat er ontstaat als alle versterkers op 110% draaien geeft dit album haar geluid. Je vind het mooi of niet, maar je kan sowieso de GH3 versie downloaden als je het echt niet meer aankan om de 'slechte' gemasterde versie te beluisteren. Je kan dus kiezen. Ik doe het nog steeds met de retail versie en moet eerlijk zeggen dat ik er weinig last van heb. Maargoed, nu maak ik er toch al meer woorden aan vuil dan dat ik eigelijk wou:P

Death Magnetic is voor mij een erg geslaagd album. De nummers zijn goed, de productie is goed(vind ik:) ) en de hele samenhang van het album is goed. Ik kan dit album daarom alleen maar een 4* geven of hoger, maar dat gaat de tijd uitmaken. Het album luister ik nu bijna een maand lang en het gaat nog niet irriteen, maar hoelang blijft dit nog. Nog een maand erbij is een halfje er denk ik toch wel bij. Voor nu: 4*

Lekker lange review waar ik bijna helemaal akkoord mee ben.

Maak er een 3,5*je van. Grootste kritiekpunt is dat 'ie véél en véél te lang duurt, maar omdat het zo'n contrast is met de voorganger scheld ik ze dat kwijt.

Mooie recensie zeg



Of door andere oude rotten int vak zoals Testament en Slayer

Ik vind dit album erg goed met veel variatie, maar dat heb ik geloof ik wel eens vaker gezegd. maar ik heb bij dit album hetzelfde als bij A Matter Of Live And Death van Iron Maiden, gewoon heel erg goede albums, alleen veel te langdraderig naar mijn mening, zodat het op den duur na ongeveer 40 minuten gaat vervelen vind ik.

Ook dat heb je al wel eens vaker gezegd.

Ok zal wel, en dan? Dat betekend wel dat ik achter die uitspraak sta dus.

Ik vind een album met goeie muziek eigenlijk nooit te lang. Soms is mijn aandachtsboog wel te kort om het in een keer uit te luisteren, maar een serieus boek is ook al snel te dik om in een keer uit te lezen. Ik zie daar geen probleem in, zolang het maar goed blijft. Death Magnetic is niet eens zo'n lange trip en het blijft boeiend. Het is mij nog nooit overkomen dat ik op het eind van de rit verveeld zit te luisteren naar My Apocalypse. Ik kan me dat eigenlijk niet eens voorstellen.

Ik vind hem ook helemaal goed van begin tot eind hoor, ik kan alleen mijn aandacht er niet over de gehele lengte bijhouden, want daar boeit hij mij nu eenmaal net wat te weinig voor. als ze hem 40 minuten hadden gemaakt zou het mij een stuk meer luisterplezier geven, en gelijk een reden om hem gelijk een stuk vaker te gaan beluisteren dan ik nu doe. een goed album dit, maar ook niet gaan overdrijven, en de langdraderigheid vind ik eigenlijk ook de enigste tekortkoming van deze verder prima plaat.

Heerlijke plaat en een absolute verbetering ten opzichte van het voorspelbare, kale en primiteve St. Anger (alhoewel hier zeker een aantal goede songs op staan).
Jammer alleen van het overbodige The Unforgiven III.
Dan had er beter een cover op gezet kunnen worden, aangezien ze op Garage Inc. al bewezen dit zeer goed te kunnen.
Afgezien hiervan denk ik wel dat Death Magnetic één van m'n favo-Metallica-albums gaat worden.
Mijn nieuwe top 5;
1. Master of the puppets
2. And justice for all
3. Ride the lightning
4. DEATH MAGNETIC
5. twijfelgevalletje tussen Kill 'm all en Black album

Voor wat dit album muzikaal biedt ervaar ik het als erg beknopt. Zoals je zelf schrijft, heel veel variatie. Hoe het dan tegelijk ook nog langdradig kan zijn begrijp ik niet zo goed. Wat precies zou je willen schrappen bij het terugbrengen van deze CD naar 40 minuten, als je hem toch helemaal goed vindt? Dat slaat volgens mij helemaal nergens op.
Goed, we leven in een cultuur van fastfood, maar er zijn ook nog mensen die er wel graag meer dan een uur voor gaan zitten. Wie dat niet volhoudt kan het altijd naar eigen believen in meerdere stukken opdelen, denk ik dan; ziedaar, een interactief album van 40 minuten. Of vraagt dat ook nog te veel inspanning...

de laatste 2 en een halve minuut van the day bijv

Jammer? Rond dit nummer draait juist het hele album. Het is zowel een hoogtepunt als een rustpunt en ook nog een scharnierpunt. Ik zou dat dus zeker niet overbodig noemen, maar van essentieel belang, zowel muzikaal als tekstueel.

Dan moet dat nummer zo'n beetje gaan klinken als jouw zinnen eruit zien; zonder hoofdletters en leestekens. Een amputatie van de toewijding en de goede smaak?

Fastfoodpulp. Bah.

Er zijn genoeg albums van 1 uur en een kwartier die ik wel van begin tot eind boeiend vind anders, alleen dan geen metal, dat is inderdaad meer voor de vlugge snelle hap. wil ik iets beluisteren van de tijdsduur van deze plaat, geef mij dan Tool of Zappa maar, want dat verveelt zelfs nog niet met albums die 3 uur duren, Lather van Zappa b.v. Ze hadden makkelijk de nummers allemaal wat kunnen inkorten naar mijn mening, op All Nightmare Long na dan, want dat nummer vind ik wel ok. net even weer beluisterd dit album, maar kom tot de conclusie dat ik 4* eigenlijk net iets teveel van het goede vind voor dit album. stem verlaagd naar 3.5* vanwege de langdraderigheid, want dat heeft een metal album naar mijn mening helemaal niet nodig.

Begin jij nou ook al te zeuren over hoofdletters en leestekens enzo van een ander? volg de post van Joy maar eens er zijn er maar weinig met zo'n uitgesproken mening overal over en met zoveel creatieviteit in zijn texten als hij doet. deden maar meer users dat hier. Ps beluister het album van jouw avatar maar eens, duurt ongeveer net zo lang als dit album, maar vind ik wel 10 beter dan deze overbodig langdraderige plaat vind ik.

Je bedoelt langdradigheid.

Inhoudelijk heb ik mijn punt al lang gemaakt ricardo. Maar misschien was de langgedraderigheyhoyheid je wat te veel en dringt enkel sms-taal tot je door.

ps: Je neemt dit toch niet allemaal heel erg serieus hè? Het gaat maar over muziek en de rest is maar geinigheid.

Ik ga akoord met Kronos: deze verveelt niet! Ik heb ze een eindje laten liggen na ze veel op korte tijd te hebben beluisterd, maar als ik er nu naar terugluister, word ik hier heel gelukkig van. En no offence, ricardo, maar waarom voel jij de behoefte Tool overal bij te betrekken? Ik zie je dit nl. bij zowat elke artiest doen. Tool is niet eens echt metal -er valt niet echt één duidelijke term op te plakken- en heeft hier nogal weinig mee te maken.

Jij zegt dat een metal-album slechts 40 minuten mag duren? Ga ik absoluut niet mee akkoord; er zit hier een hoop variatie in, goeie overgangen van traag naar snel; rustige, serene stukjes (zoals het begin van Unforgiven III, naar het einde toe in The End of the Line, alsook de eerste minuten van The Day That Never Comes) afgewisseld met midtempo nummers (bv. Cyanide, Suicide & Redemption) en wat serieus ragwerk (That Was Just Your Life, All Nightmare Long, My Apocalypse).

Alle nummers kunnen mij hier wel charmeren, zelfs The Day That Never Comes klinkt nu heel goed. Ik heb echter op mijn mp3 nu wel het gekraak in bovenstaand nummer gehoord. Jammer dat de productie hier ook niet optimaal is - zoals bij AJFA, ironisch genoeg nog iets dat ze gemeen hebben.

Beste iedereen,

Er zijn al genoeg recensies geplaatst. Zoals hierboven door Laurensio...

Hierbij wil ik alleen aangeven dat ik blij ben dat Metallica weer iets fatsoenlijks heeft afgeleverd na 17 jaar (imo). Verder vind ik het te vroeg om Death Magnetic met de andere albums van Metallica te vergelijken. Death Magnetic is nog helemaal nieuw en vers, daartegenover is b.v. The Black album alweer 17 jaar oud (andere tijdsgeest, etc...). Je kan ze pas echt met elkaar vergelijken over een jaar of 5.

Verder geniet ik op dit moment van de nummers en zal evt. mijn stem verhogen na meerdere luisterbeurten.

Dat gemis van ruigheid bij de Guitar Hero-versie komt voornamelijk doordat 'ie vrij dof is ge-equalized. Als je zelf een beetje creatief met de equalizer aan het knutselen gaat - wat ik dus heb gedaan - kun je er een geluid uit krijgen dat én even rauw is als de CD-versie én ook nog alle op de CD ontbrekende dynamiek bezit.

altijd lachen hoe je ze op de kast kan krijgen met 1 opmerking

aardige soap dit topic

jep! ze zijn terug