Metallica - Death Magnetic (2008)

zo, de guiter hero versie binnen

ah, en ik geniet er al een stuk meer van dan het originele

puntje derbij voor het geluid, maar dus ook niet want het is de gh versie

ik beoordeel de plaat dan nog steeds op 2.5

Zoals ik zei, goed te doen (en bij die statement hoort natuurlijk ook 't kunnen uitoefenen van een goede solo), maar ik zie/hoor hier niks bijzonders.

Hij is duidelijk geen Freedom van !T.O.O.H!, Tony Choy of Steve Digiorgio.

Van de grote namen die de laatste maanden een album op de markt hebben gegooid is dit wat mij betreft het meest overroepen en matige werkje van allemaal (oops...bijna allemaal - haast dat Nostradamus gedrocht van Judas Priest vergeten). Heeft een aantal weken geduurd vooraleer ik er uit was of ik het nu wel of niet leuk vind maar mijn eindoordeel is dat het gewoon heel erg "meh" is. Gewoon matig dus. Niet een cd waar ik binnen 6 maand nog naar luister of me zelfs maar een song van kan herinneren (en eigenlijk vooral om de redenen die ook al op de vorige 42 pagina's staan - onsamenhangend, veel te lange nummers, en een erg matig zingende Hetfield). Een 2,5.

Ik sluit me aan bij mijn voorganger. Mijn enthousiasme na de eerste luisterbeurten is een beetje over. Alsje nu goed luisterd is het eigenlijk maar een erg matige metalplaat.

Nog altijd beter dan de drie platen hiervoor, maar eigenlijk nergens het nivo van de topdagen van Metallica. ik irriteer me ook steeds meer aan de beperkingen van drummer Lars Ulrich. Die man is zo overduidelijk de zwakste schakel in de band.

Ik pas mijn stem (enigzins rigoreus) aan van 4,0 naar 2,0.

zwakste schakel, grootste bek

mee eens

na een aantal weken vind ik de plaat verre van bijzonder

klinkt allemaal wel aardig maar ach het meerendeel kennen we allang, en beter

de trukendoos is doorzien

Om dat goed weer te geven denk ik dat je dan je stemmen daar ook (enigzins rigoreus) moet gaan aanpassen.

-----

Zonder vast te hangen aan onrealistische verwachtingen blijkt en blijft dit gewoon een heel erg goed en eerlijk metalplaatje. Wie opnieuw hetzelfde wil ervaren als vele jaren geleden bij andere platen van Metallica komt natuurlijk bedrogen uit. Maar de oorzaak daarvan is dan eerder zelfbedrog.

Ik ga eigenlijk nog steeds met de dag een beetje meer genieten van Death Magnetic. Vooral dat het album zo lekker lang duurt en mij nooit gaat vervelen, dat verdient nog een half puntje erbij.

...


M'n bek valt open!!!!

Kijk, zo doe je dat.

Compromisloos. Dat woord vat dit album voor mij nog het best samen. Hoewel oppervlakkig gezien misschien het tegendeel lijkt wordt dat tegengesproken als ik de muziek voor zichzelf laat spreken.

De dingen waar men over valt (de lange duur, de harde muur van geluid, de drums van Lars) passen daar perfect in. Geen aangename dynamiek, geen drumpartijtjes om bij weg te dromen, geen snelle hap, maar een keiharde knal voor je kop.

Dat is op zich natuurlijk geen prestatie, maar als het ook inhoudelijk nog zoveel te bieden heeft, dan toch weer wel. En de ontoegankelijkheid wat dat betreft mag er van mij ook zijn. Wie geen echte metal kan verteren, gelieve zich te onthouden. Dat is de boodschap.

Done

Je kunt ook zeggen dat vooral Metallica opnieuw het verleden wil laten herleven (en daar volledig in faalt)... Er zijn genoeg andere oudjes in het (thrash)metal gengre die dat heel wat beter doen, zonder daarbij zo gedateerd te klinken (lees: Exodus, Death Angel, Testament). Het kan dan wel eerlijk zijn, maar de composities zijn gewoon verre van sterk en gaan daardoor snel vervelen.

mmm... denk dat ik die maar effe niet op mezelf ga betrekken aangezien ik heel wat minder toegankelijke en hardere metal prima kan verteren.

Ik denk niet dat je die saaie plaat van Testament hier mee moet vergelijken.

De waarheid is hard en pijnlijk.

Veruim je geest en verlichting zal komen.

Kan er niet lang naar luisteren, voor mij een kale vlakte...
Ben ook nooit zo'n Metallica fan geweest daar niet van..

Je weet het mooi te verwoorden, Kronos! Death Magnetic is n.m.m. een luistergenot van begin tot einde; net wanneer je aandacht een beetje lijkt te verslappen, komt daar weer een aanstekelijke riff, solo of baslijn die je bij de les houdt. Bijv. All Nightmare Long na The Day That Never Comes, dat trouwens beter begint te klinken naarmate ik het meer beluister, en The Judas Kiss na het serene Unforgiven III. En Suicide & Redemption heeft een tijdje moeten inzinken, maar ik vind het nu een heel sterke instrumental die zich b-i-j-n-a bij de oldies (Ktulu, Orion, To Live) mag voegen.

Het is echter te moeilijk om nu al te zeggen of er klassiekers bij zitten; ik denk het niet direct, maar ik heb nog nooit de neiging gehad om een nummer over te slaan. Zelfs bij de oude albums durfde ik een nummer overslaan hier en daar als ik het veel beluisterde, maar hier is het geheel gewoon dik in orde, hoewel de hoogtepunten zich niet kunnen meten met die van de '80s albums.

Daar ben ik het mee eens Guardian of Isis. Zo'n klassieker als Master of Puppets staat hier wellicht niet op. Maar zo'n saai nummer als The Thing That Should Not Be ook niet.

master of puppets vergelijken met dit album is alsware ondenkbaar

cliff burton had meer muzikale toevoeging dan trujillo ooit zou kunnen, niet om hem af te kraken maar ik zou liever steve harris
zien bv ook als dit ook ondenkbaar

tss.. Thingy is een heel tof nummer. Een van de hoogtepunten van Puppets hoor. Van zo'n kwaliteit staan ze er hier net niet op.

Met iemand die Dream Theater op twee in z'n top
tien heeft staan ga ik daarover niet discussiëren.

Flauw hoor.

Duidelijk niet een van de vele hoogtepunten op het album MoP. Al blijft het een goede song. De nummers All Nightmare Long and Suicide & Redemption kunnen naar mijn weten wel degelijk meten qua niveau met dat bewuste nummer.

Ook voor mij, hoe langer ik naar het album luister hoe meer ik DM ga waarderen. Zelfs Unforgiven lll geef ik nu vaker een luisterbeurt

vraag me steeds af

suicide en redemption

op 1.11

zit die bas er nu naast of wat

de keer daarna 1.30, klopt het wel namelijk

Volgens mij zit jij ernaast.

ANL en S&R zijn ook mijn favo's, The Judas Kiss mag je daar ook bijrekenen.

The Unforgiven III wil bij mij nog altijd niet echt vallen.

10x dat stuk geluisterd, maar hoor niets raars. Misschien je oren even laten uitspuiten

in Gitarist deze maand een uitgebreid interview over de totstandkoming van DM

hammet geeft oa aan daarin zichzelf overtroffen te hebben buiten zijn eigen verwachting

mooi interview verder

Hoe zit dat nu met die bas, Joy.

Vertel eens, wat en wie is er eigenlijk naast?

ik iig niet

ik hoor wel degelijk dat die aap ernaast zit

death magnetic hoort bij de toppers MOP,RTL,AJFA,KEA,TBA
en staan paar nummers op die metallica klassiekers kunnen worden zoals ANL,judas kiss,that was just your life, end of the line
the unforgiven 3 vink ik de zwaktste maar is nog altijd goed maar is niet beter als de 1ste unforgiven.
suicide en redemption is een goed instrumentaal liedje maar niet zelfde als het meesterwerk orion,ktulu.
wat anderen ervan denken interseert mij niet;want veel denken het is metallica het zal wel niet goed zijn.ook al is dit het album waar velen om vraagde van metallica nl terug echte (thrash)metal in metallica stijl albums maken.