Metallica - Death Magnetic (2008)

Zou je een beetje meer uitleg kunnen geven?

?

Twas alweer een maand geleden dat ik deze gehoord heb. Maar gisteren en vandaag toch nog maar eens opnieuw geluisterd.


Er staat inderdaad wel wat op. Maar er staat ook wel wat te veel op. Bepaalde nummers zijn te lang. Lange nummers op zich zijn geen probleem (zie maar naar nummers als Satan's Fall, ofzo), als er maar genoeg variatie in zit. En dat probleem heb ik hier.

Hetgeen we in die 74 minuten krijgen is aardig en leuk, maar konden we ook in 45 minuten krijgen.

Maar goed. We mogen al content zijn met wat we hebben. Productie heb ik geen problemen mee.

Hier en daar is ook St.anger te bespeuren. Luister maar naar 1:48 - 1:58 op that was just your life. Maar hier vind ik die gedeelte net leuk. Omdat ze maar 10 seconden duren. Dat is ook hoelang ik het uit hou om naar St.Anger te luisteren.


De heavy riffs zijn terug. Hier en daar een solo, en soms lange intro's. Zoals we het gewent zijn van Metallica (of zoals we het niet meer gewent zijn)

Maar anderzijds moet je de vraag stellen: zijn er veel nummers op dit album die nog mar in de buurt komen van The frayed Ends of Sanity, dyers Eve, Disposable heroes, For Whom The Bell Tolls, Whiplash, Seek and Destroy? NEE, ZEKER NIET!

Maar is dat nodig? Willen we een Master Of Puppets 2 horen. (yes we fucking will) Maar dat is teveel verwachten. Ik vind deze geslaagd voor een Metallica na de glorieperiode. Geeneen band is er in geslaagd om hun klassiekers te verbeteren, na zoveel jaren.
Maar een toffe plaat met toffe nummer op zijn tijd. Dat willen we, en dan zijn we tevreden.


Tevreden met het resultaat kijken we dus al uit naar wat de toekomst ons te bieden heeft...


Beste nummer van de plaat is Suicide & redemption.
Laat met vlagen het echte, oude, Metallica horen. Het sologedeelte is prachtig.
Ik post nog wel eens een lijstje van de volgorde van welk nummers het best zijn.

3,5* ofzo

toch sneu dat ze zulke niet-metal platen hebben gemaakt dat we met deze schijf dan maar weer redelijk blij moeten zijn.

tuurlijk is deze cd een hele verbetering maar vergeleken met bijv. And Justice is het natuurlijk gewoon beholpen.

Ik merk bijv. dat ik hem nauwelijks draai in de praktijk en dat is toch niet helemaal juist lijkt me.

Ik had de vorige albums van Metallica erg vaak gedraait, maar deze heb ik nu al het meest van al hun albums gedraait. Wil toch wel wat zeggen denk ik zo.

Die 0,5*-stemmen vind ik dan ook compleet onterecht.

Ik begrijp best dat mensen hier niks aan vinden.

Maar ik vind het wel geweldig. Heerlijk lange en ijzersterke nummers, strak en vet gitaarspel, zalige solo's, James Hetfield goed bij stem en Lars houdt het geheel bij elkaar door er best lekker op los te meppen.

Ik heb Death Magnetic nog niet zó vaak beluisterd als sommige oudere albums, maar ik ben die oudere albums er ook weer meer door gaan spelen.

Stellen die extra nummers nog iets voor, of wat?

ik vind het gitaar geluid erg teleurstellend.

Dat is al 60 keer gevraagd. Maar dat zijn gewoon de demo's.

Grindpad: download en beluister anders een keertje de Guitar Hero-versie; die is veel beter qua geluidskwaliteit. Kijk anders op de vorige pagina naar de links die ik heb gepost naar alle Guitar Hero-versies van de nummers op YouTube.

Tsja, ik had geen zin om al die pagina's langs te struinen... Bedankt i.i.g.!

Dan heb jij iets met de oren vrees ik.. na zoveel jaren geen fatsoenlijke CD te hebben uitgebracht met goed gitaargeluid (op enkele nummers na) heeft Kirk eindelijk weer de ruimte gekregen zich uit te leven. Riffs op bijv All Nightmare Long is retestrak, om over de vele (goed geplaatste) solo's maar te zwijgen.

ik heb het over het gitaargeluid, jij hebt het over het gitaarspel

is die discussie over dat geluid nu nog niet klaar...

wordt er na 50 pagina's een beetje moe van en ga deze discussie maar eens uit mn lijst kieperen.

blijft ook na een paar maanden een erg sterke cd met een prima geluid. Met stip op 2 in de jaarlijst!

Dit soort users heb ik bij dit album nou het liefste, Spreken is zilver maar zwijgen is nog altijd goud zeggen ze geloof ik weleens .

de discussie (waar Ozwald naar refereert) gaat hier altijd over de productie.
ook daar heb ik het niet over.
ik heb het (nogmaals) over het GITAAR-GELUID.

Ik snap wel wat Grindpad bedoelt. Het gitaar-geluid vind ik ook een klein beetje te zompig. Maar het is verder niet heel erg storend, en slecht wel ik het ook weer niet noemen.

edit: ik beluister de moderus remaster en eigenlijk is het gitaargeluid prima.

Ik had gisteren wat weinig tijd dus enkel eens 'kant a' gedraaid zoals dat bij een LP ook kan. The Day That Never Comes als minst sterke nummer ervaarde ik nu niet zo. Ik vond het juist ijzersterk in de opbouw. En ik hou echt van al dat gitaargeweld op het einde.

Hoewel The Black Album een goed album is vind ik het karakteristiek wat minder bij Metallica passen dan Death Magnetic. Dit album is eigenlijk makkelijk voor te stellen als de logische opvolger van And Justice for All...

Zonet 'kant b' opgezet. Die is zeker even sterk als de eerste helft van de CD. Wat me vooral opvalt is dat er na tientallen luisterbeurten nog volop nieuwe details te ontdekken zijn. Een lang en best wel complex album dat erg veel te bieden heeft. Hoe knap uitgebalanceerd het geheel is toont zich pas door steeds weer op ontdekkingsreis te gaan in die 75 minuten strak gitaargeweld.

Metallica rockt weer opnieuw. Ik vind dit één van hun betere albums.

Dat vind ik ook. Zonet And Justice for All... weer eens beluisterd maar die vind ik in zowat alle aspecten beduidend minder als deze.

And Justice klinkt een stuk strakker vind ik, en heeft niet zo'n brei van geluid. Op dat album kun je de div geluiden wat beter thuisbrengen dan op deze vind ik. And Justice vind ik af en toe erg lekker, maar dan vooral om zo hard mogelijk af te spelen. Op And Justice hoor je een volwassen band, daar waar ze op dit album misschien wel wat te goed hun best wilden doen om het de oudere fans weer wat naar de zin te maken na zoveel jaren zonder goed album te moeten zitten. Deze draai ik zo af en toe nog weleens, maar het blijft in mijn oren maar een beetje een mager en doorsnee album. Te stuurloos en teveel een geluidsbrei blijft het, en zeker geen strak album. Af en toe wel ok om eens te beluisteren.

Ik heb natuurlijk niet jouw brein, noch je oren en muziekinstallatie. Maar het lijkt wel of jij het over een ander album hebt.

Een geluidsbrei? Ik heb nog maar zelden zo'n droog transparante productie als deze meegemaakt en ik heb intussen toch wat metalplaatjes gehoord.

En wat stuurloosheid betreft kan ik het ook niet met je eens zijn. Bij nadere beluistering valt alles precies op zijn plek. Wat jij als stuurloos ervaart beleef ik als complexiteit. Uiteindelijk staat er geen riff te veel of te weinig op. Maar er zijn er wel verschillende die vaak en aandachtiger beluisterd dienen te worden voor hun structuur begrepen wordt. Dat geldt ook in het groter voor de individuele nummers (die ook op zichzelf ijzersterk zijn) en nog eens groter voor het hele album.

Je kan hier op de muziek in feite blijven inzoomen op de rijkdom aan details en ook blijven uitzoomen om beter zicht te krijgen op het consistente geheel. Kortom, ik raak hier niet zo snel op uitgekeken.

Op Justice hoor ik een band die hun formule wat begint uit te melken en er zo te ver in doorschiet. Death Magnetic klinkt daarentegen ontzettend fris en geïnspireerd. Volgens mij hebben ze niet eens zoveel moeite gedaan om oude fans het naar de zin te maken, maar hebben ze er zelf gewoon erg veel zin in gehad. Dat zeggen ze trouwens ook zelf, dat ze voor de eerste keer in hun carrière plezier hebben gehad in de studio.

In tijden niet zo'n spot-on recensie gelezen van een metal album.

Pitchfork

"Hetfield's lyrics are toilet-grade; his younger self, while brash, would never have written tripe like "Mangled flesh, snapping spines/ Dripping bloody valentine/ Shattered face, spitting glass." Ever since The Black Album, his lyrics have been embarrassingly personal. Once Metallica became vulnerable, they never recovered. Death Magnetic is a meditation on death-- but so is every other Metallica record. The best ones spit in the face of death; this album instead finds aging men trying to reclaim their youth."

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde vond ik hem echt geweldig, en was ik er echt lyrisch over. Ik heb hem toen zelfs nog even een 5* gegeven zo goed vond ik hem. Naarmate ik hem meer beluisterde kon ik er steeds minder van genieten. Er zitten soms teveel en te overdreven extra geluiden in waardoor het naar mijn gevoel te chaotisch en rommelig aan doet, soms zitten er riffs in op het kinderachtige en overdrevene af, net of ze weer alles moeten leren en opnieuw zijn begonnen. en ook vind ik dat je door de matige productie de geluiden moeilijk van elkaar kunt onderscheiden. En de stem van Hetfield vind ik er nou ook niet beter op worden. Naarmate ik deze vaker beluister, ga ik hem steeds minder waarderen. Sterker, als ik hem te vaak beluister ga ik mij er zelfs aan irriteren. In de auto draai ik hem soms nog wel eens, dan skip ik ook geen nummers, dan kan deze mij soms nog wel bekoren, maar niet te vaak, want dan word de irri factor van deze plaat te hoog vind ik. Een 5* zal deze van mij dan ook niet snel weer krijgen.

Na het zwaar teleurstellende "St. Anger" heeft Metallica de juiste weg weer gevonden. Geen vernieuwend album, maar de productie is helder en verzorgd en het allerbelangrijkste : de songs zijn sterk, afwisselend en melodieus en worden strak gespeeld.
"The Day That Never Comes" is prachtig opgebouwd en vind ik hun beste nummer in tijden.

Hoe vaker ik Death Magnetic beluister hoe sterker die wordt ten opzichte van de oudere goeie albums. Daarstraks Master of Puppets weer eens gespeeld en ja, daar staan echt wel enkele klassiekers en prachtige stukken muziek op (die solo in het titelnummer! ) waar de nieuwe absoluut nergens aan kan tippen. Maar als geheel staat Death Magnetic goed zijn mannetje, ook naast hun beste albums van weleer.

Sporadisch zet ik nog wel eens een nummertje op, maar 't kruipt steeds dichterbij de latere dan eerdere helft van hun oeuvre.

Wat is The Unforgiven III toch een zeiknummer, zeg.