Metallica - Death Magnetic (2008)

Kom kom, niet zo dramatisch doen. Even rustig ademhalen.

Death Magnetic is nog maar amper vijf jaar uit en twee jaar geleden nog verscheen het zoethoudertje Beyond Magnetic. De plannen voor een nieuw album in 2014 zijn er trouwens.

Lulu zat er nog tussen. Maar dat wordt collectief verdrongen, geloof ik.

Lulu was toch een Lou Reedalbum (met begeleiding van Metallica)?

Bij mij is het nooit binnengekomen dus heb ik het ook niet moeten verdringen.

Klinkt eigenlijk raar, maar ben best benieuwd nog steeds naar een nieuw album van metallica, en dat terwijl hun laatste echt goede album uit 1991 komt vind ik.

Dit album vind ik geen topper, eerder krampachtig willen teruggrijpen op de roem van weleer, en dat met een overproductioneel geluid willen compenseren cq verdoezelen.

Zou mooi zijn als ze met iets compleet nieuws zouden komen wat niet in het verlengde van hun stijl is, want ik denk dat ze zonder metal ook een hele goede band in een compleet andere koers kunnen zijn.

Hier ben ik het volledig mee eens. In de tijd van Load/Reload probeerden ze al een andere sound te creëren, die niet goed aansloeg bij het grote publiek, maar volgens mij wel wat dichter bij de band stond. Vervolgens zijn ze weer terug gaan grijpen op het oudere werk, zonder dat ze het niveau van het oudere werk hebben kunnen benaderen.

Er staan voor mij toch een aantal absolute knallers op hoor! Metallica mag van mij gerust experimenteren, en met allerhande bluestoestanden middelmatige albums afleveren (én om nadien dan weer hopeloos de hypes van het moment achterna te lopen, zie St. Anger): voor mij zijn ze op hun best in oude getrouwe vorm. En dat is waar we op deze plaat een glimp van voorgeschoteld krijgen. Meer mogen we waarschijnlijk nooit meer verwachten, dus voor mij is dit een verrassend "okeje" plaat...

Het beste metallica nummer van de afgelopen 5 jaar is gemaakt door Heathen genaamd No stone unturned. Het nummer neemt een geweldige wending op 5.54 , feest der herkenning qua metallica sound dan, vind ik. Geef ik u een mooi zoethoudertje (check utube) tot de zomer festivals.

Deze plaat begint echt te groeien bij mij. En doorgaans ben ik niet zo van de lange nummers, maar bij metal heb ik daar gek genoeg minder moeite mee. Ook op deze plaat stoort het me niet.
Misschien wordt het nog wel een 4.0!

Verrassend, want dat vind ik samen met Suicide & Redemption nou net de beste nummers. Broken, Beat & Scarred en Cyanide hebben allebei een heerlijk rifje. En grammaticaal fout is wat overdreven. Formeel heb je gelijk, maar 'don't' in plaats van 'doesn't' is in een bepaalde context toch wel geaccepteerde spreektaal geworden, dus daar heb ik geen moeite mee.

En dat is voor mij dan weer net een van de grootste minpunten van het album. Een wat geforceerde poging om weer een knaller van een powerballad ala One en Nothing Else Matters te schrijven. Unforgiven I vond ik al niet geweldig (hooguit aardig), om maar te zwijgen over II.

Is dat zo? Op basis van Some Kind of Monster zou ik eerder zeggen dat St. Anger het resultaat is van een compleet inspiratieloze periode van de band. Als je dan toch maar wat in het wilde weg op je gitaar gaat lopen beuken (omdat er persé een album moet komen), dan krijg je dit.

Dat is zeker een feit! St. Anger is er echter ook gekomen in volle Nu-Metal bloei. St. Anger holt wat die "hype" (vandaar mijn statement) achterna. Het is de enige Metallica-plaat die de gekenmerkte solo's van Kirk ontbeert, dat was toen nu eenmaal "not done"...

Ok, bedankt voor de info. Zo diep zit ik niet in de metal-scene.
Echter een paar fijne solo's van Kirk hadden dit album ook niet meer gered. Het begint toch met een goede song. Natuurlijk komt daar flink wat subjectiviteit bij kijken, toch kan ik van een nummer soms best vinden dat het een pakkende melodie of een lekkere rif heeft, zonder dat het me echt aanspreekt. Bij St. Anger heb ik dat totaal niet. Maar ik geloof dat we het wel redelijk eens zijn.

Dat zou zomaar kunnen

Vanmorgen het album nog eens een luisterrondje gegeven. Veel ideeën op dit album zijn toch wel erg ver uitgesponnen. Meeste nummers hadden met een minuutje of 2 minder gekund. Half puntje eraf....

Dat vind ik ook vaak het grootste minpunt bij Metallica. Ze zouden eens een album moeten maken dat max 50 minuten klokt met nummers van 4 a 5 minuten. Volgens mij kunnen ze dan echt weer een meesterwerk maken.

Van mij mogen die lange nummers wel hoor, ben er stiekem zelfs een beetje dol op. Maar dan zouden gemiddeld 8 nummers (of minder) per plaat mogen volstaan, zodat het niet zo'n massieve brok wordt om naar te luisteren...

Een achttal nummers volstaat inderdaad. Dan kan er genoeg variatie en dus herkenbaarheid zijn tussen de nummers onderling. Op Death Magnetic is bijna de hele tijd een spervuur aan gitaarriffs te horen, maar die van het ene nummer zijn vaak amper of niet te onderscheiden van het andere nummer.

eens. gevalletje 'overdaad schaadt'.

Mag ik jou zeer hartelijk danken voor de tip om de Guitar Hero versie van Death Magnetic te luisteren? Ik las bovenstaand bericht toevallig vandaag en heb deze versie direct gedownload en wat een verschil met de originele versie zeg! Ik heb Death Magnetic altijd een meer dan prima plaat gevonden, maar de productie van met name de drums stond mij altijd tegen. Het wordt na een tijdje nogal vermoeiend. Dat is met de Guitar Hero mastering volledig verholpen. Geen overstuurde drums meer en een wat opener geluid. Ik herontdek deze plaat helemaal! Hoog tijd dat deze mastering uitgebracht gaat worden lijkt me.

Graag gedaan. Ik koop nog graag ceedees, maar bij deze ben je met de GH3 versie beter af.

Ik ben nog steeds heel tevreden met dit album: de metal-sound van de oudere albums, gecombineerd met de melodieen van de latere album. Kill em All gecombineerd met de Black Album.

Ik ben ook best nog tevreden met Death Magnetic, maar de combi Kill 'Em All - Black Album hoor ik er niet in. De sound staat volgens mij redelijk ver van het oorspronkelijke geluid af en wat melodieën betreft leunt het dichter aan bij Load, Reload en St. Anger dan bij Blackie, zou ik zeggen.

Ik begrijp wel wat TowerofBabel bedoelt. En ik hoor in de muziek ook best een hoop dat teruggrijpt naar MoP/AJfA. Dat geldt in belangrijke mate ook voor de structuur van de nummers, die toch weer dat 'progressive' hebben wat vanaf de black album naar de achtergrond was geschoven.

Het kan me alleen totaal niet overtuigen. De cd heb ik al lang geleden de deur uitgedaan, en elke keer dat ik een nummer van deze plaat hoor vind ik het weer wat minder dan de vorige keer. Ik haal een stuk meer plezier uit ReLoad, en dat is al niet bepaald een favoriet.

De progressieve opbouw van nummers was vroeger toch anders, veel meer songgericht. Op Death Magnetic is het rommeliger en bouwt men regelmatig op naar een climax binnen de nummers zelf, zoals Rage Against the Machine dat deed. Metallica is daar pas na die band ook mee begonnen.

Vroeger anders: absoluut. Vandaar 2 sterren hier, en 5 for KEA, RTL en MoP.

Ik denk niet dat Rage en Metallica goed te vergelijken zijn. Ik vind metallica op DM klinken als een combinatie tussen krampachtig proberen terug te keren naar het verleden, en toch ook van 'nu' te zijn. Dat werkt gewoon niet voor mij.

Dat valt wel mee. Beide bands maken hele stevige rockmuziek, die technisch vrij hoogstaand is, een grote portie agressie bevat en met dezelfde instrumenten gespeeld wordt.

Vergelijken betekent overigens niet gelijkschakelen, maar naast gelijkenissen naar verschillen zoeken. Die zijn er ook natuurlijk.

Maar de gelijkenis waar ik op wees was die van het opbouwen naar een climax binnen het nummer. Metallica is daarmee pas begonnen na het zwarte album en nadat het debuut van Rage Against the Machine verschenen was. Of RATM daar rechtstreeks de inspiratie voor was weet ik niet. Maar het valt op dat ze dit element bewaard hebben op Death Magnetic.

De terugkeer naar het verleden hoor ik niet in de 'progressieve opbouw' van de nummers. Die ligt veel dichter bij de albums vanaf Load dan bij hun vroegere werk. De terugkeer bestaat er vooral uit dat men wat dogma's achterwege heeft gelaten over hoe moderne muziek zou moeten klinken. En dat gevoel van bevrijding pakt redelijk goed uit. Ik voel er weer spelplezier in. Nu nog de discipline van vroeger erbij, zodat de nummers geen eindeloze verzameling riffs zijn, maar strak gecomponeerde meesterwerkjes.

Maar dat zal wel bij wishful thinking blijven.

Weer veel te lang geleden iets geschreven, maar nu het vakantie is toch maar weer eens de tijd nemen om wat stukjes te schrijven. Deze lag al een tijdje bijna klaar op de plank, wat kan de tijd toch snel gaan. Hierbij weer een vervolg bij de Metallica albums!

Metallica keert terug naar hun roots, Death Magnetic komt een stuk minder geforceerd hip over dan voorganger St. Anger. Na jaren van ‘experimenteren’ is dit het eerst album wat terug lijkt te grijpen naar albums als Master of Puppets en ...And Justice for All. Lange nummers in een oldschool sausje, geen laag gestemde gitaren meer en terug naar de sound die Metallica groot heeft gemaakt. Normaal gesproken ben ik niet zo’n super groot voorstander als bands teveel terug willen grijpen naar hun eerdere succes, maar na afgelopen albums denk ik dat Metallica dit zich goed kan veroorloven.

Wat betreft productie, als het de bedoeling was dat dit het hardste album ooit zou worden is dit aardig gelukt. Rick Rubin heeft met zijn zogenaamde ‘loudness war’ behandeling de productie behoorlijk verkloot. Van dynamiek is geen sprake meer, het is een geluidsbrij geworden waardoor het best vermoeiend is om het album uit te zitten, wat erg zonde is want de nummers zijn over het algemeen vrij sterk. Vooral de drums en basgitaar lijden zwaar onder de productie, de drums (met name de snaredrum) klinken door gebrek aan dynamiek erg laag in kwaliteit en de basgitaar is weer eens ouderwets zo goed als niet te horen. Ik geloof dat ik zo’n beetje de enige ben, maar puur op productioneel vlak was Bob Rock de beste producer die Metallica ooit gehad heeft. Maar goed, ondanks de slechte productie is het album toch zeker wel de moeite waard.

Het album gaat lekker van start met That Was Just Your Life. Na een iets wat onheilspellend intro krijgen we meteen een gave riff naar ons hoofd geslingerd. Erg gaaf nummer met een behoorlijke solo van Kirk Hammett. Metallica weet met dit nummer weer voor een lekkere opener te zorgen. Tijd om bij te komen krijgen we niet, de beuk gaat er weer goed in met The End of the Line. Het nummer doet mij wat denken aan het oude werk van Metallica (iets wat ongetwijfeld de bedoeling was op Death Magnetic). Vooral de opbouw van het refrein en de vele tempowisselingen geeft het een wat ...And Justice for All gevoel. Het wat rustigere stukje op het einde past er prima in, zeer geslaagd nummer. Broken, Beat & Scarred begint lekker maar weet mij toch minder te pakken dan de vorige 2 nummers. De coupletten en refreinen zijn net even wat té geforceerd cathy voor mijn gevoel. Het instrumentale stuk en de solo maken het gelukkig voor een groot deel goed en zorgen ervoor dat het zeker geen slecht nummer is.

Dan volgt er een nummer wat vrij rustig begint maar uiteindelijk toch helemaal los gaat. The Day That Never Comes doet me erg aan Fade to Black denken (vergelijkbare opbouw/refrein riff). Het nummer is gaaf opgebouwd en er worden weer de nodige gave riffs op ons afgevuurd. Een van de betere nummers van het album. Meteen volgt er een ander zeer sterk nummer, namelijk All Nightmare Long. Ongetwijfeld het meest dreigende nummer van Death Magnetic, het heilige vuur van vroeger lijkt weer helemaal terug te zijn! Erg gaaf tussenstuk met 2 gitaarsolo's en een sterk einde maken het volledig af. Een van mijn favoriete Metallica nummers.

Cyanide is al met al toch 1 van de mindere nummers van het album. Het begint zeker niet slecht en ook het refrein is niet verkeerd, maar het tussenstuk klinkt nogal uit te lucht gegrepen waardoor het geheel nogal chaotisch overkomt. Iets te veel plakwerk naar mijn smaak maar slecht is het nummer zeker niet. Het is me trouwens een raadsel waarom ze dit nummer zo vaak live spelen als er zoveel beters van dit album voor handen ligt. Vervolgens wordt het gas een beetje ingehouden met het 3e deel van The Unforgiven serie. Het begin van The Unforgiven III klinkt wel erg cliché dramatisch, het ligt er allemaal wel erg dik bovenop. Gelukkig is de rest van het nummer erg goed en is de sfeer toch best wel mooi. De opbouw naar de solo begint mooi subtiel om vervolgens volledig los te barsten. Ik vind hem vergelijkbaar qua kwaliteit aan The Unforgiven II, het 1e deel blijft toch veruit het beste.

The Judas Kiss is weer een nummer die van begin tot het eind lekker beukt. Ook hier kom je weer in een behoorlijke riffoceaan uit maar dit pakt gelukkig wel goed uit. Het nummer vormt wel een geheel en klinkt erg gaaf. Met Suicide & Redemption levert Metallica eindelijk weer zijn 1e instrumentaal af sinds To Live is to Die van ...And Justice For All. Hij kwam eerst nog niet helemaal binnen bij mij en vond hem in eerste instantie een beetje langdradig. Het heeft mij de nodige luisterbeurten gekost, maar het kwartje is dan toch gevallen. Erg gaaf nummer met de een paar solo's die het nog wat extra interessant maken. Hopelijk komt er op hun volgende album ook een instrumentaal nummer. Het album wordt in stijl afgesloten met een korte (naja, het kortste nummer van het album tenminste) beuker genaamd My Apocalypse. Het nummer klinkt erg Thrash Metal achtig, iets wat Metallica al heel lang niet meer gedaan heeft. Goede keuze om dit nummer voor het laatst te bewaren.

Toch een geslaagd ‘back to the roots’ album van Metallica. Het geheel is misschien wat aan de lange kant, maar vervelen doet hij zeker niet. De productie is de grootste boosdoener, die maakt het vermoeiend om het album uit te zitten. Ben benieuwd hoe het album met een andere producer had geklonken. Het zal vast wel al door iemand genoemd zijn, maar voor mensen die ook liever naar het album luisteren met een verminderde loudness war, is de Guitar Hero versie zeker aan te raden. Hier moeten vast wel nummers van op Youtube staan, klinken echt een stuk beter dan de cd versie!

Mijn twee sterren zijn gegaan naar: That Was Just Your Life en All Nightmare Long
Minste nummers: Broken, Beat & Scarred en Cyanide

4*

Nog even kijken of mijn volgende stukje gaat over Kill 'em All of het door bijna iedereen als meesterwerk geprezen Lulu

@Marcmtp, mooi stuk over Death Magnetic en ben het in grote lijnen met je eens.!

Ook hier is de vinyl heruitgave van 24 juli op 2x 180 gram vinyl een aanrader. Mooi op vinyl gezet met behoud van de 'droge' Metallica productie.

Ik verbaas mij over het hoge gemiddelde van deze plaat. Fascinerend om te zien in hoeverre meningen uiteen kunnen lopen. Destijds was ik hoopvol gestemd, na enkele berichten als Death Magnetic is een terugkeer naar de roots, Saint Anger was nog een probeersel enzovoort probeerde ik de plaat langs de bekende meetlat te leggen. Wat was en is dat een tegenvaller gebleken. Death Magnetic is inderdaad een terugkeer naar het (speed)metal verleden maar een Master of Puppets staat niet op deze schijf. Jammer wellicht een nummer dat dezelfde klasse verraad als Fight Fire with Fire maar nee. Ik wil niet azijn pissen maar het album heeft naar mijn mening gewoon een gebrek aan monumentale songs. Hier en daar hoor je wel enkele goede invalshoeken maar de nummers blijven simpelweg niet hangen. Waar in de beginperiode de band agressie koppelde aan een goede melodie en dito gitaarsolo's blijft dat nu grotendeels achterwege. Daarnaast duurt elk nummer simpelweg te lang om te blijven boeien. Toch is het een beter album dan Saint Anger dat alleen maar uit pure agressie bestond. Ik blijf een stille hoop koesteren dat Metallica de inspiratie krijgt om nog een keer te kunnen putten uit de creatieve jaren 80.