Metallica - Death Magnetic (2008)

Death Magnetic is volgens fans een album dat alleen maar slecht gevonden wordt omdat het van Metallica is, volgens haters is de naam Metallica juist enige reden dat er überhaupt mensen op deze planeet rondlopen die plezier beleven aan het beluisteren van Death Magnetic. Jammer genoeg is het onmogelijk om dit album te beluisteren zonder me te bedenken dat het van Metallica is en zullen we er dus nooit achter komen welke groep gelijk heeft. De klachten dat dit album te lang en veel te hard en rommelig opgenomen is deel ik in ieder geval.

Aan de andere kant heeft Death Magnetic ook veel leuks te bieden. The End of the Line geeft naar mijn mening een inzicht in hoe St. Anger had geklonken als niet alles dat mis had kunnen gaan mis ging. The End of the Line heeft ook een leuke meezingclimax, al is dat iets waar de echte metalhead van schrikt en in een soort psychose belandt waarin hij denkt dat hij door een leger van poseurs wordt aangevallen, een duidelijk symptoom hiervan is het spontaan krijsen van het woord Slayer en een onverstaanbaar zinnetje waarin het woord bier gebruikt wordt. All Nightmare Long en That Was Just Your Life hebben leuke en pakkende refreinen en sterke riffs en zijn prima luisterbare nummers die wat mij betreft boven het gemiddelde van Metallica uitsteken. Broken, Beat & Scarred is dan weer een rommelig rotnummer. De flauwe en veel te vaak gebruikte kreet ‘What don't kill you'll make you more strong’ helpt daar ook bepaald niet bij. The Day That Never Comes is een aardige ballad, maar ik krijg toch de sterk het gevoel dat Metallica een nieuwe Fade to Black of One probeerde te maken en de mist in ging. Het nummer duurt te lang en de bekkens klinken behoorlijk irritant, jammer.

De tweede helft van Death Magnetic is een stuk rommeliger dan de eerste, al heeft Suicide & Redemption een paar aardige momenten. The Unforgiven III is een welkom rustpunt. Death Magnetic is geen verschrikking, maar ook absoluut geen evenaring van het oudere werk. Uiteindelijk maakt het allemaal echter geen zak uit, de setlist van Metallica zal toch wel tot ze er bij neervallen uit jaren 80 nummers met wat Black Album erbij blijven bestaan.

Uitstekende weergave, MDV. Dit is hoe ik het album zelf ook ongeveer beoordeel. Zeer terecht impliceer je volgens mij dat Death Magnetic geen volledige terugkeer naar de roots is.
Alleen vermoed ik dat ik er al met al toch meer onbekommerd plezier aan de plaat kan beleven.

Ik zie Death Magnetic inderdaad niet als een terugkeer naar Metallica's roots, en daar heb ik zelf weinig problemen mee. Een beetje variatie in muziekstijl vind ik juist leuk, het zou saai zijn als alle nummers van Metallica als Battery zouden klinken.

Ik ken albums uit de jaren 60 die qua productie nog beter klinken dan deze. Erg jammer, want dat had deze zeker een halfje meer gegeven.

Een halfje meer nog wel. Lars en James zullen er weer van wakker liggen.

Jij blijkbaar wel. Bedtijd!

Bij "Death Magnetic" van Metallica hink ik op twee gedachten. Aan de ene kant hoor ik eindelijk weer eens een aantal goede riffs en venijnige solo's. Het logge, zware en depressieve geluid van "St. Anger" hebben ze nu achterwege gelaten. "Death Magnetic" grijpt duidelijk terug naar de begintijd van Metallica. Aan de andere kant vind ik de plaat productietechnisch best zwak. De bas is niet herkenbaar genoeg in de mix en de drums klinken vlak. Nu kan dat ook aan drummer Lars Ulrich die ik eigenlijk nog niet vaak heb kunnen betrappen op enige groove of dynamiek. Uiteindelijk slaat de balans toch door naar een voldoende. Gedeeltelijk geslaagde comeback.

Dit is wel heel knap! Nog voordat er iets bekend was over het album! (vierde bericht op pagina 1)

Zonet even doorheen mijn CD-collectie geraasd en de 100 "Dustcollectors" (albums die het minst vaak worden gedraaid) aangevinkt. Deze staat met stip op 1.

Naast Master of puppets en Garage inc. is dit het Metallica album wat ik het meeste draai.En met een goede reden want zo'n vier jaar na de release bevalt Death magnetic me bij elke draaibeurt nog steeds beter.Nummers als All nightmare long en The end of the line (om maar enkele voorbeelden te noemen) zijn gewoon erg sterk en daarnaast kan de produktie me juist wel bekoren.Dit alles maakt Death magnetic tot één van de betere Metallica albums en ieder geval met gemak hun beste van de laatste 20 jaar

Dat van die laatste 20 jaar is nu niet bepaald moeilijk als je ziet wat voor scharminkels ze toen hebben afgeleverd.

Ik beluister dit album nog vrij weinig eigenlijk. De meeste nummers zijn veel te hard geproduced, hetgeen een enorm minpunt is. Enige echte topnummers hierop die kunnen wedijveren met de eerste 4 albums zijn All Nightmare Long en The Day That Never Comes.

De productie kan zeker een minpuntje zijn. Maar dat het daar na 4 jaar nog steeds over gaat als een enorm minpunt vind ik wel een beetje te gek voor woorden. Het is hard geproducet, jawel. Maar het is metal hè, geen easy listening. Probeer anders eens iets van James Last.

Het is niet hard geproducet, het is te hard geproducet. Door de enorme loudness is het geluid verstoord. Dat lijkt me ook 4 jaar na de release een valide minpunt, zeker ook omdat dit makkelijk te voorkomen was geweest.
Dat heeft dan ook niks met metal te maken, hetzelfde zou je kunnen overkomen met je James Lastplaatje als James Last een stel prutsers achter de knoppen heeft.

Aha, zo zit het.

Precies zoals ik het ervaar. Toen het net uit was had ik zoiets van; te gek, ze kunnen het nog! Nu na een aantal jaren moet ik toch concluderen dat ik het album amper weet uit te zitten.

Zo denk ik er ook een beetje over en van mij net aan een 3.

Komt er ooit nog iets nieuws van dit bandje? Hun laatste cd mag er wezen. Misschien niet hun beste maar zeker niets om zich voor te schamen.

Binnenkort kom de soundtrack van hun film uit: een dubbel live cd:

Metallica - Metallica Through the Never (2013)

Heb deze net nog even weer beluisterd, maar wat tenenkrommend slecht vinttikum, en eigenlijk issie gewoon overgeproduceerd om hun tekortkomingen te compenseren.

Sommige momenten zijn dan nog wel aardig, maar het Metallica vat is nu echt leeg, gewoon live nummers blijven spelen tot en met de Black album en verder niets nieuws meer maken, ze hebben genoeg goeds uitgebracht. Alles wat hierna nog komt zou er alleen nog maar sneuer op worden waarschijnlijk, want op den duur moet je ook je plek weten.

Nee deze komt er ook niet weer in, dan zet ik de eerste 2 of and Justice for All wel op.

Eigenlijk vind ik deze plaat wel het toonbeeld van onmacht om door een overgeproduceerd geluid oude glorie nog in ere te willen herstellen.

Ik grijp dan liever terug naar origineel, oftewel de betere Metallica!

Geen idee of het nog zin heeft om nog een bericht hier aan toe te voegen na 2179 vorige maar dan toch hier mijn bijdrage.....

Ik vind toch wel het beste album van ze sinds Master.... Ik vind het een avontuurlijk album, met binnen het metal-stramien een originele stijl dat veel "eigens" over zich heeft. James vind ik ook prima zingen. En de bas ronkt veel meer dan vroeger was toegestaan. De solo's van Kirk in The end of the line zijn wel slordig gespeeld lijkt het, maar met dat licht rommelige is ook gelijk elke gepolijstheid definitief de vloer aangeveegd.

Nadeel vind ik de lengte van de nummers en het wat holle, hoge snaredrum geluid. Maar ondanks de lange nummers vind ik het toch een avontuurlijk album. Master en Justice hadden ook zo'n lange nummers, maar door het steeds weer terug laten komen van couplet-brug-refrein vind ik het daarop hier en daar wat langdradig. Bij Death Magnetic is die opbouw minder aanwezig, en zijn er gewoon zoveel verschillende stukjes in een song waardoor het ondanks de lengte toch spannend blijft. Tenminste dat vind ik...

"Dustcollector" zou een gewéldige albumtitel zijn

Deze hapt bij mij iets minder vlug stof, daar zijn anderen voor...
Opvallend hoeveel mensen dit in hun top-10 hebben staan, alhoewel ik dit een best te pruimen plaat vind verbaast mij dat toch ook een beetje!

Helaas voor de thrashers, toch een geweldig album met tamelijk lange songs (yes!) persoonlijk vind ik The Day That Never Comes echt een killer incl. lekkere solot'jes.

Waarom helaas voor de thrashers?

Die minutenlange outro met die verschillende gitaarsolo's is inderdaad gewoon Metallica op zijn allerbest (met toch wat vleugjes trash ook in). Wat als dat nummer op één van hun jaren '80-albums stond?

Deze plaat was gewoon een moedige poging om verglane glorie in ere te herstellen, maar als ik met name hun eerste 2 albums beluister, en daarna deze dan vind ik dat deze door te overdreven geproduceert te zijn de band zijn tekortkomingen en mankementen heeft moeten compenseren.

Er staan zeker nog mooie momenten op, en ze hoeven natuurlijk hun oude niveau niet meer te gaan halen, want gezien hun leeftijd valt het nog mee, alleen baal ik nog steeds van dat overgeproduceerde geluid, en ook van de kartonnen doos klinkende drums van ulrich.

Grappig album, maar als je hem niet hebt mis je naar mijn mening ook niets essentieels van de band.

In de tijd dat het uitkwam heb ik de Guitar Hero 3 versie van Death Magnetic binnengehaald. Daar is de loudness war niet op losgelaten (of in ieder geval minder). (En er staat een extra guitar track op). Dat kunnen ze toch als "remaster" alsnog uitbrengen lijkt me. Is met vapor trails van Rush ook gebeurd.
Het luistert dan toch wat lekkerder (lees: minder iiritant) en kun je het album makkelijk uitzitten. Vind het een behoorlijke plaat met zijn highlights (vooral de soloos) en low points ( oa sommige repetitieve refreinen). Dat het geen klassiekerstatus zal krijgen is wel duidelijk, maar dan hoef je nog maar zelden een album te kopen als je alleen dat voor ogen hebt.

De Guitar Hero 3-master van dit album is ook de enige versie van dit album die ik nog luister; veel dynamischer dan de kapot gemixte en extreem luide CD-versie. Ik raad iedereen aan om die binnen te halen, want het maakt deze lange plaat een stuk aangenamer om uit te zitten!

Ik slaag er overigens wel in om deze met plezier uit te zitten, ondanks het feit dat het hier en daar inderdaad toch te lang is uitgesponnen. Een overvloed aan heerlijke riffs en solo's maakt dat meer dan goed. Alleen Broken, Beat & Scarred (met het infantiele, grammaticaal foute meezingrefreintje) en Cyanide spreken me wat minder aan, en zelfs daar hoor je het spelplezier er nog vanaf spatten. Ik had vroeger gedacht dat ik deze plaat mettertijd volledig beu zou zijn, maar ik betrap me erop dat ik ervan blijf genieten.

Een nummer dat ik overigens pas recent echt heb leren waarderen, is The Unforgiven III. De sfeervolle intro met piano en strijkers doet allerminst vermoeden dat je naar Metallica aan het luisteren bent, en het bouwt vervolgens, middels een gevoelige tekst, geweldig op, tot James "Why can't I forgive me?!" uitschreeuwt en een scheurende gitaarsolo het naadloos overneemt. Topper!

Het heeft zeker wél zin, daarvoor is deze website er net! Ik herken veel van mijn eigen opvattingen over deze plaat in je recensie, dus je mag je bericht voor mijn part zelfs markeren als "mening".

Om het over iets anders te hebben: het is wel jammer dat de hoes en het boekje zo spuuglelijk zijn. Voor mij kan fraai artwork een echte meerwaarde zijn aan een album, maar hier lijkt het echt nergens op.

Mooi artwork heb ik Metallica nog nooit op betrapt. Hier zt al meer kleur in dan op the black album haha

Mwa, de hoezen van Master of Puppets en ...And Justice for All vind ik wel de moeite waard. Die van S&M valt ook nog mee. Maar inderdaad, voor de rest is artwork nooit de sterkste kant geweest van deze groep. Geen idee waar ze mee bezig waren toen ze die sperma-hoezen voor Load/Reload goedkeurden, al heb ik zo'n vermoeden dat zij het zelf ook niet wisten.

Dit jaar alweer 6 jaar geleden.. Gaan ze ook nog eens iets nieuws maken..? Want weer een album met oude hits staat niemand op te wachten lijkt mij.