Metallica - Death Magnetic (2008)

Van mij hadden ze de eerste 4 minuten van The Day That Never Comes gewoon weg mogen laten. Dan hou je nog steeds een mooie krappe vijf minuten behoorlijke trashmetal over. Daarvoor vind ik het net zo zoutloos als wat ze op Load en Reload hebben gedaan. Vanaf 4:55 gaat het dan wat mij betreft pas echt los.

Het geluid vind ik net gaan, hoop dat het op de CD beter klinkt. Het geluid van de drums is beter dan op St. Anger, maar dat kan ook bijna niet anders. Ik zou nog steeds op zoek gaan naar een andere drummer als ik Metallica was, want er zit echt nul creativiteit in het spel van Ulrich.

"We are selfish and honest about it. I think that is the two things that keeps Metallica going. We are doing this for ourselves"

Aldus James Hetfield een slordige tien jaar terug.

Taste of Death 5 mag ik wel

THE DAY THAT NEVER COMES live leeds 22/08/08 !

TDTNC is gisteren voor het eerst live gespeeld.

Vind het toch wel een gaaf nummer, The Day that Never Comes! Die intro vind ik lekker apart klinken, en met die riff van Kirk eroverheen is het iets wat zo op the Black Album had kunnen staan. De zang vind ik ook wat minder, vergelijk maar eens met hou Hetfield andere ballads zong; Nothing Else Matters bijvoorbeeld, da's veel beter dan deze Load/Reload zang. Als dit nummer aangeeft hoe de rest van het album is, geef ik 3,5*, maar hoop toch wel dat dat hoger mag worden!

Ach, laten we nou eerst maar op het album wachten ipv. conclusies te trekken...

De laatste fragmenten stemmen me best hoopvol en ik zal het zeker gaan checken, die plaat!

Het rauwe, harde echte trash Metallica werd door een bus verplettert tezamen met Cliff Burton. Maar ik ga dit album zeker... ff checkuh!

Ja, daar istie weer:

Het Metallica-Stief-Met-Cliff-Berichtje

Goed nummer inderdaad :]

Live komt de drum er zoveel niet uit.
Veel beter live zeg!

Tja, ik hoop maar dat de "studio" versie die we gehoord hebben van lage kwaliteit was. Dat zou immers een hoop kunnen verklaren. Het krakende geluid, de rare drums.

Zopas The day that never comes beluisterd. In het begin dacht ik even van 'oei, Metallica, dat gaat toch nog wat harder zo meteen hoop ik?'. En ja hoor. Ik vind het een lekker nummer, wat op het einde inderdaad veel weg heeft van One. Voorspelt wel wat goeds.

The Day That Never Comes

Intro is best mooi gedaan, eerste 5 minuten van het nummer doen me vervolgens enigszins aan Fade To Black denken op sommige momenten, maar dan een stuk saaier en zwakker. De zang is ergerlijk slecht, beetje net als op Load, dramatisch dus, teksten zijn ook beroerd. Na 5 minuten komt er een instrumentele sectie, het wordt sneller, het wordt thrash en er komen een hoop a creatieve solo's van Kirk wat we inmiddels wel kennen, erg onorigineel en had door een 14 jarige bedacht kunnen zijn, maar het is wel het schrale hoogtepunt samen met de intro van dit nummer. En over de drumpartijen: dramatisch. Ulrich klinkt als een drummer van 30 jaar geleden in een willekeurig bandje.

Al met al een behoorlijk matig nummer, kan absoluut niet tippen aan ballads als Fade To Black en One. Als de rest ook van dit niveau is wordt het geen voldoende denk ik. In elk geval is het wel beter dan Cyanide, dat is helemaal een hersenloos flutnummer. Toch jammer eigenlijk dat zoveel mensen dit weer zullen gaan kopen. Er worden elk jaar zoveel betere albums uitgebracht als waar Metallica tegenwoordig nog toe in staat is.

Little taste of death #6 = cyanide xD

the day that never comes is al een behoorlijk bedenkelijke songtitel voor een band die claimt metal te spelen. Bij het gegeven dat het idd een ballad betrof, en nog wel één van 8.24 ook sprongen de tranen al in m'n ogen. Tot zover de vooroordelen.

De vijfde hoge noot in het intro is mij gewoon vals in de oren. De lead van Kirk is ook droevig maar het dan volgende cleane stuk is stukken beter - jammer dat de nogal cliché invallende drums naast niet veel toevoegen ook nogal overheersend zijn. De zang vervolgens is van een zanger die simpelweg geen echte fijne zangstem heeft en het nummer is helaas niet van het niveau Fade to Black om hem dat te kunnen vergeven. Het refrein kan er wel net mee door.

Aan het begin van het melodieuze gedeelte hoor ik een e-snaar op de uptempo megadeth manier. aan t begin en aan t eind van de solo wordt schaamteloos one gekopieerd. de volgende komt van deep purple met child in time. daarna een whiplash achtig melodieus stukje met een misplaatst punkachtig riff-je, vervolgens wel een aardig eigen stukje.. en aan t eind weer even one.. Vooral veel leenwerk dus.

Het nummer eindigt chaotisch, ongeordend en lelijk; het nummer is een combinatie van teveel onsamenhangede net-niet-riffjes met tenenkrommende teksten. het zoals vertrouwd dramatische drumwerk doet hieraan niet veel goeds..

Na de eerste paar luisterbeurten van de nieuwe single, viel het kwartje maar niet, maar in de kroeg gisteren klonk het toch wel redelijk. Alleen: het is niet zo pakkend als een One, wat ze overduidelijk proberen te spelen. En hoewel het laatste stukje redelijk kick-ass thrash is, klinkt het geheel gewoon als een copy-paste van een aantal ideeetjes, het grote euvel waar Cyanide ook al mee te kampen heeft. Als dat met het hele album aan de hand is, lijkt het me een vermoeiend geheel, dat (net) geen voldoende zal scoren.

Cyanide heb ik op joeptjoep even beluisterd en vond dat nummer live gespeeld wel wat rommelig klinken, komt mede ook door de vaak wat matige kwaliteit op you tube. ik denk dat de studio versie stukken beter gaat klinken, altans dat hoop ik dan tenminste. dat is overigens ook het enigste nummer wat ik tot nu toe heb beluisterd van deze plaat.

Ik moet zeggen dat ik na het horen van Cyanide en The day that never comes vrij positief gesteld ben

taste of death numero 8 staat er op, iets langszamer maar nog steeds very heavy

Cyanide vind ik maar simpel maar the Day That never comes is knap, het klinkt ook origineel, er zitten zo wat invloeden van verschillende Metallica nummers in, maar juist niet teveel. Hopen dat het niet het beste nummer van het album is...

ja, vooral dat stuk met die solo's..

Maarja, Kirk is nooit echt ontzettend vooruitstrevend geweest wat betreft zijn solowerk. Bij Kill 'Em All vond ik het z'n besten, maar die waren niet eens van zijn hand, kun je nagaan.

The Day That Never Comes vind ik best goed, alleen in het begin klinkt het als een exacte kopie van Fade to black/One. Pas na ong. 4 minuten komt er een best aardig riffje voorbij, aardig, maar niks bijzonders verder.

Er zit wat van Ride The Lightning in maar het zet zich niet verder.
Je kan allerlei vergelijkingen maken en overeenkomsten vinden maar ik vind dat eigenlijk normaal aangezien het om dezelfde groep gaat.
Ik vind het nummer in zijn geheel best wel origineel.

Nou, bij de eerste 5 albums had ik nooit bij een nummer zoiets van 'He, dat lijkt wel een beetje op dat nummer'', ik vind de rustigere stukken in The Day That Never Comes gewoon ontzettend veel op One lijken, en de solo in het intro is erg van Fade to Black afgekeken, dat hoorde ik meteen, zonder ook maar ergens op te letten of meteen vergelijkingen te gaan maken.

My Apocalypse, volledig te horen op hun site.

http://www.metallica.com/index.asp?item=601136

Dat klinkt zeer goed instrumentaal dan... De zang klinkt weer niet echt goed.

Ik hoop echt wel dat de slechte kwaliteit door de stream komt want zo kan ik geen cd van pakweg een uur uithoren.

Instrumentaal is het zeer te pruimen. De zang wordt naarmate het nummer vordert ook een stuk beter, op het eind vind ik het zowaar best goed.

Als dit het niveau van de plaat is ben ik best tevreden

Ok, nou begin ik toch echt wel benieuwd te worden. My Apocalypse is namelijk gewoon weer ouderwets vet. Wat zeg ik? Het is gewoon reetestrak.

dat 1ste gedeelte, waar James de strofes aframmeld: doet me enorm sterk aan The haunting denken

mm, het grijpt me niet meteen bij de strot maar het klinkt wel reetestrak en als vanouds

zo snel heb ik metallica nog niet vaak horen spelen

als de rest van het album hetzelfde niveau bereikt zeg ik, knap gedaan en welkom back metuclucla

Metallica is terug.
My Apocalypse is hard, snel, schreeuwerige vocalen, agressief, strak, beetje kruising tussen through the never & kill 'em all.
The Day that never comes heeft een heerlijke opbouw, vette lyrics, instrumentaal zwaar in orde en leunt op de betere tracks als Sanitarium.
Cyanide is gewoon een heerlijke stamper.

Iedereen schreeuwt om de oude Metallica. Dit is de oude Metallica. En dan kunnen we niet verwachten dat ze opnieuw het wiel uitvinden. We kunnen wel verwachten dat ze een gruwelijk Metal album maken en volgens mij hebben ze dat gedaan!

Ach, iedereen kijkt wat extra kritisch naar Metallica, is altijd zo geweest. Eigenlijk doen ze het nooit goed, bij de metalhoofden niet en bij de ''gewone'' muziekliefhebber niet.