Nick Cave & The Bad Seeds - The Boatman's Call (1997)

Klopt Bertus, deze plaat heeft inderdaad overeenkomsten met Tindersticks. Toch vind ik ook de nieuwe plaat van Cave erg sterk en die is juist vrij uitbundig.

bij deze cd luister ik soms niet specifiek naar de woorden ,maar dan laat ik me meeslepen door de ritme en viool of cave's stem en kom daardoor in soort trance van gedachtes over mensen die ik gesproken heb,mensen die ik gezien heb,dingen die ik wou terugdraaien en dingen die goed gingen,wat ik grappig vond of opmerkelijk, eten,werk,vrienden,auto, en dan aan het einde komt far from me , en dan denk ik nog even aan mijn vreselijke gestuntel als het om prachtige slimme vrouwen gaat, en dan drink ik maar weer een biertje en dan rook ik mijn vrienden tot de filter terwijl nick cave mij beroerd. beautiful losers zal leonard cohen zeggen. wat ben ik blij dat ik deze cd ken

Ik heb niet veel toe te voegen aan het onderstaande, gewoonweg prachtig, niemand die hem dit nadoet.

Een donker maar prachtig album van Nick Cave, één van mijn favoriete laatavondplaten.
Allemaal ballades met sobere (piano)begeleiding, maar daarin is Nick Cave het beste in, en zijn teksten zijn ook erg persoonlijk. Romantisch en ingetogen en Cave zingt beter dan ooit.
"Into My Arms", "(Are You) the One I've Been Waiting For" en " Where Do We Go Now But Nowhere", om er enkele te noemen zijn gewoon prachtsongs.

Wat een geweldig album. Het voorgaande werk is wat harder en meer gebasseerd op woede, dit is gewoon perfect. Nick Cave wordt minimaal bijgestaan door zijn Bad Seeds en klinkt gewoon enorm goed. Samen met het latere No More Shall We Part een van mijn favoriete platen van de man.

Ik vind het zo'n prachtig album, kan er maar niet genoeg van krijgen. Daarom ben ik ook aan het twijfelen om hem niet een plaatsje hoger te plaatsen in mijn top 3, maar voorlopig blijft hij stevig op 3. Persoonlijke favoriet op dit moment: (Are You) the One I've Been Waiting For. Buitengewoon schoon

Samen met The Good Son de twee essentials, wat mij betreft.

Zijn andere platen vind ik net wat minder, en dan toch ook weer teveel van hetzelfde.

Mijn favoriete Nick Cave album, heb hem o.a. op vinyl en het licht krassende geluid van het vele draaien voegt ook nog eens wat toe aan het geheel, ook tussen de nummers door; één aaneengesloten luisterervaring.

Nu ben ik misschien de enige, maar ik vind eigenlijk dat de stem van Nick Cave na dit album een beetje is veranderd. In mijn ogen niet bepaald ten goede... Zou het door zijn leeftijd of nieuwe opname technieken komen? Dichter bij de microfoon zingen? Ik zou het willen omschrijven als een equalizer waarvan één schuifje in het hoog véél te ver openstaat.

Ik weet het niet maar op alle nieuwere albums van de man valt dit me op en dan denk ik: zal ik dan toch maar weer "The Boatman's Call" opzetten?

Hebben jullie dat nou ook????????

Zijn beste plaat. Elk nummer is een meerwaarde voor de muziek. Heb veel liever de zachte dan de harde Cave. En de harde Cave zelfs nog liever dan Grinderman.

Ik denk er ook zo over, geef mij maar op zijn tijd een boze Cave, of een verliefde, zoals op No More Shall We Part. Dit album hier kabbelt me toch iets TE rustig voorbij, het is zo windstil, we zijn dat niet echt gewend van de Vleermuis. Hij lijkt wel een soort winterslaap te houden...
Neen, het album kan me ook als geheel niet van begin tot eind boeien, het is uiteraard niet slecht, maar iets te rustig en te gewoontjes voor mij.

Voor mij is dit een echte groeier gebleken, daar waar ik in het begin dacht van 'lang niet slecht maar iets bijzonders? nee toch?' is deze per keer luisteren telkens wat mooier geworden en nu ben ik er helemaal weg van.
D'r gebeurt inderdaad weinig en op vlak van variatie bestaan er uitdagendere albums maar toch... Cave zet hier een unieke sfeer neer die me toch naar de strot weet te grijpen. Alleen die openingslijnen al :

I don't believe in an interventionist God
But I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask Him
Not to intervene when it came to you
Not to touch a hair on your head
To leave you as you are
And if He felt He had to direct you
Then direct you into my arms

Ook de muziek zelf straalt genialiteit uit, in het begin valt het allemaal niet op maar na verloop van tijd lijkt elke pianoriedel, elke strijkslag of gitaarpluk juist getimed, alsof elke noot perfect op zijn plaats is gevallen. Het zit hem gewoon in die kleine dingetjes, de details maken dit tot een echte parel die schittert als een 24-karaat goudstaaf.
Dit album lijkt een beetje het equivalent van een zwartwit-film te zijn, er zijn geen drammerige uithalen die tot pathos moeten leiden, geen solo's die alleen maar buiten de lijnen kleuren,geen frontman die overdreven hard de aandacht naar zich toe wil trekken,... kortom de eenvoud siert het album dat een soort van waardigheid uitstraalt.
Misschien trapt de muziek daarom wat minder sterk op je ziel bij de kennismakingsronde maar dat wordt allemaal goedgemaakt door het langzame groeiproces waarbij je eraan gehacht raakt zoals aan een goede vriend.
Verdomd mooi album van de heer Cave en zijn Bad Seeds

Een tijdje niet geluisterd, en vanochtend was ik op mijn werk, draaide dat nieuwe album van Alela Diane, en opeens kreeg ik heel veel zin om deze te draaien. Gelukkig kon ik eerder naar huis, gelijk deze draaien. Het is lastig kiezen, deze of Murder Ballads. Deze is wel zo perfect gemaakt, heerlijk warm en troostend. Where do we go now but nowhere. Pff, wat mooi. Ik ga nu toch weer voor deze. Waarschijnlijk kies ik voor Murder Ballads als ik die net opgezet heb.

Bovenal wil ik zeggen dat ik dit een heerlijk ingetogen album van Nick Cave vindt. Daarnaast valt het mij op dat niemand There is a kingdom noemt bij de toppers. De Spaanse gitaar, gecombineerd met de hemelse pianotonen geven rillingen over het hele lichaam. Weliswaar niet de sterkste teksten van de man maar instrumentaal gezien briljant...

Ik heb dat nummer samen met Into My Arms en People Ain't No Good geselecteerd als beste nummers van dit album.

persoonlijk is the boatman's call een van zijn betere werken. Geslaagd album. minpunt => veel variatie moet je niet verwachten aan deze.

Ook een van m'n favorieten op dit album.

Eén van mijn favoriete Nick Cave albums. Luister hem tegenwoordig ook weer heel veel.

Into My Arms is een geweldig mooi, teder, treurig, prachtig liedje over de liefde.

Nick Cave heeft vele meesterwerken uitgebracht, dit is één van de beste albums van zijn hand. Vanaf het begin vol gevoel, zo des Nick Cave's ook. There Is A Kingdom is in mijn ogen het beste nummer op het album, al zijn er geen zwakke punten voor mij te ontdekken.

Deze CD moet gewoon in ieders platenkast of minstens op je PC staan.
Kippenvel van de eerste noot/woord tot de/het laatste.

Halfje omhoog, het geheel begint me steeds meer te bevallen. En ook binnen in mijn top 10.

De eerst zeven nummers zijn puur goud, daarna kakt hij iets in. Hoewel de hele plaat op zo'n dergelijk niveau is dat er van inkakmomenten niet echt sprake is. Toch, de band versie van Black Hair is beter. En Green Eyes, is een beetje naar. Far From Me straalt echter. Een dijk van een plaat.

Zeer prettig klinkende muziek. Hoewel ik het niet overal even sterk vind, vind ik The Boatman's Call in zijn geheel een erg rustgevende en intieme plaat die goed past bij schrijven, koken en visite op de late avond.

Achtergondmuziek?? Gezellig om bij te koken en met visite te kletsen?
Als ik deze muziek hoor val ik stil....De melodieën, de stem, de teksten zuigen me weg van waar ik mee bezig ben. Dan kan ik beter niet staan koken of en gezellig gesprek gaande moeten houden.
Dit is een plaat die erin hakt bij mij, wil ik maar zeggen.

People just ain't no good
I think that's well understood
You can see it everywhere you look
People just ain't no good

Dat zegt genoeg denk ik.

Samen met 'No More Shall We Part' de meest intense Cave-plaat. Fabelachtig mooi. 5*

Laat ik die 2 nu hebben van Nick Cave.....valt er verder niets te ondekken.....

De rest is ook goed, maar de meest intense zijn die twee.

Qua geluid sluit The Good Son er ook wel bij aan.

Deze man weet mij gewoon te raken. Mooie sfeervolle muziek die soms door merg en been gaat. Goede teksten die ook nog eens goed verstaanbaar zijn. Bij de cave hoef je niet om de 4 woorden het teksten boekje erbij te nemen om uit te vissen wat the hell he's talking about. Ook de stilte's die hij laat vallen maken zijn muziek juist mooier. Prima muzikant die cave

Zeker mooie sfeervolle muziek. Ik vind persoonlijk de eerste 7 tracks sterker dan de rest. Gezien de statistieken ben ik niet de enige.