Nick Cave and The Bad Seeds - No More Shall We Part (2001)

Grapjas

Ok, mijn mening en ik denk ook die van thejazzscène, vandaar mijn commentaar.
Zeker deze plaat is veel te lief voor een fatsoenlijk Cave album.

Alsof Cave zich muzikaal en tekstueel niet mag vernieuwen.

In de jaren '80 was Cave een twintiger, ten tijde van dit album al in de veertig. Zijn gevoelens en kijk op de wereld en de muziek veranderden in die tijd, en het zou de gemakkelijke weg zijn geweest om op zijn oude manier door te gaan, maar zijn muziek zou heel wat onpersoonlijker geworden zijn.

Cave is veranderd, dus ook zijn muziek. En dit is een heel fatsoenlijk album en ook zeker niet 'lief'.

't Is ook niet slecht, maar het pakt me echt veel minder dan z'n eerdere werk. Overigens bewijst Cave met Grinderman dat hij bepaald nog niet is uitgeraasd.

Ik begin er nu aan...mooi tijdstip. hopelijk een mooie plaat.
God bless de top 10 lijstjes en rotatielijstjes van menig mume-users, anders had ik dit niet gevonden:)

Beoordeling volgt!

Volgens mij zou ik inderdaad meer van de jonge Cave houden. In tijden waar hij nog optrad met noisebandjes als Die Haut. 'Burnin' the ice' vind ik trouwens een veel beter album dan de twee die ik overlaatst luisterde. Hoewel jonger en minder ervaring komt Cave daar veel meer tot uiting dan in dit album bijvoorbeeld.
Misschien beluister ik nog wel eens wat van zijn vroegere platen. Wie weet.

Dat heet 'midlifecrisis'

Doen, gewoon bij het debuut beginnen (From Her to Eternity): geweldige plaat.

Mijn favoriete cd van Nick Cave & The Bad Seeds. Ik heb nu al hun albums en kan zowel het harde als het rustige werk waarderen, maar dit vind ik toch hun meest indringende plaat. Gewoon prachtige nummers met heel veel gevoel gebracht. Ik snap wel dat sommige fans van het eerste uur liever het harde werk van Nick Cave horen, maar persoonlijk vind ik dat geen enkele Bad Seeds plaat aan deze kan tippen. Met name de eerste 3 en de laatste 3 zijn echt kippevelnummers. Nick Cave is als een goeie wijn: steeds beter met de jaren!

Dit is mijn ontdekking van 2007, ook al is het een album van 6 jaar geleden. Ik kende Cave wel, want wij hadden hier thuis een best of van hem, maar daar staan geen nummers op van dit album. Ik besloot om eerst the boatman's call te gaan ontdekken en ik vond hem meteen prachtig. Na enkele weken niets anders te luisteren besloot ik om toch maar eens ander werk van Cave te ontdekken, maar dan wel het werk dat in de lijn ligt van the boatman's call.

MIjn volgende werd deze dus. Door dit album wordt ik emotioneel en blij tegelijk. Het geeft me een onbeschrijfelijk goed waar ik woorden te kort voor kom. het raakt me tot in het diepst van mijn hart.
5 sterren

Oh ,kroe man.

Kroe man zegt:
Lief en fatsoenlijk.

Kroe man niet veel verstant fan musiek? (wellicht)
niet nimmer hoor van individuele evolutie?
Kroe man ook nooit op birthday party wees wel?

He kroe man!
Niet veel Nick live seen jij he?

kroe man = praatjesmaker

kroe man: dag!

Right...

ik heb dit album zo'n twee maanden geleden gekocht en eerst een beetje links laten liggen. Onterecht naar het blijkt, want wat is dit een schitterend album. Ik krijg zelden kippenvel als ik naar muziek luister, bij deze cd overkwam dat mij bijna elk nummer. De teksten, de stem, de emotie, de composities, alles is volmaakt. 5 sterren en binnenkort een top-10 positie (moet nog even uitzoeken waar precies.)

Daarom, xalibertofislak, dààrom hoop ik dat de nieuwe Cave in de lijn van dit album ligt.

Ben het volledig met je eens. Ik heb een stuk liever de rustige Cave dan de rauwe, hardere Cave.

Tsja, vocaal staat dit album mij heel erg tegen. Ik vind de stem gewoonweg niet lekker. Jammer, want muzikaal en qua sfeer ligt het me verder wel. Maar helaas verpesten de vocalen het dus voor mij.

Prachtige plaat, die in mijn top 10 staat!! Waarom? Omdat deze meester na al meer als 1000 luisterbeurten niets aan kwaliteit en aantrekkingskracht heeft ingeboed, en dat kan je maar van een paar platen zeggen!

De twee bonustracks die op het bijgeleverde schijfje van de Limited Edition staan, voegen helaas weinig toe. Verder is dit natuurlijk een album dat staat als een dijk. Een mijlpaal in het oeuvre van Nick Cave.

God is in the House en Hallelujah zijn mijn favorieten momenteel.

Ik denk dat Cave hier erg dicht tegen de perfectie aan zit. Tenminste zo klinkt dit overheerlijk plaatje toch in mijn oren...

Dit album bevalt mij beter dan het veelgeprezen The Boatman's Call
omdat er naast rustige melancholieke nummers als I sat sadly by her side en het fraaie titelnummer gelukkig ook weer wat fellere songs op staan als Fifteen feet of pure white snow en het fantastische Oh my lord dat naar een geweldige climax werkt.
Het is gewoon een rijker en minder monotoon album dan The Boatman's Call.
Voorzover ik Nick Cave ken is dit mijn favoriet. Naast de greatest hits, maar dat is natuurlijk eigenlijk geen eerlijke concurrentie.

Naar vijf sterren met dit album! Er zit eigenlijk geen zwakke plek in. Ik vind die pianoriedeltjes van Nick erg mooi. De songs op dit album hebben ook meer dynamiek dan die op The boatman's call. Rustige stukken worden opgebouwd naar een climax vol noise. De teksten zijn duister en mysterieus, maar heel sfeervol.
Ik ken het nieuwere werk, van na dit album, nog niet. Ik denk dat ik me daar maar eens op ga richten

Dit is de 2e die ik van Cave hoorde, de eerste was Murder Ballads, dus dat is een behoorlijk verschil. Veel rustig vortkabbelende nummers, maar ook nummers met een spetterend einde.
Hoogtepunten: As I Sat Sadly by Her Side, Fifteen Feet of Pure White Snow, God Is in the House en Oh My Lord.

4,5*

zeker gezongen vanuit een dal. ontnuchterend en oprecht. nick cave gaat hier een intiem gesprek aan met God, waarbij hij de mens genadeloos in zijn blote kont zet. bijzonder bevrijdend

Vooruit, ik kan me voorstellen dat dit een geprezen album is, maar gaat meneer Cave niet wat ver met zijn melancholiek? Sommige nummer zijn niet vooruit te branden en blijven hangen in een behoorlijk depressieve sfeer. Ik blijf het een lange plaat vinden voor die sfeer. Wel waar voor je geld, als je zo lang in die stemming kan blijven... Op afstand blijven de nummers op elkaar lijken.
(Tekstueel gezien wel errug sterk)

op afstand wel ja. maar deze cd heeft daar niets mee te maken. draait allemaal om intimiteit. ik heb nick nog nooit zo openhartig horen schrijven... en zijn zang nog nooit zo oprecht ontredderd gehoord. (en dat zegt veel)
imo is dat de opzet van het album en het kan goed dat je dat niet ligt, maar dat is niet echt kritiek waar het wat mee kan. ik stel voor deze cd niet te gaan luisteren als je zin hebt om te dansen

..hoewel ik bij Oh My Lord regelmatig in vervoering raak en als een yogi in trance sta te dansen in de kamer (not a pretty sight)

Dit is een plaat je bij de keel grijpt, soms kan ik hem in zijn geheel uitluisteren en moet dan wat luchtigers opzetten...

Nick Cave's beste plaat. Heerlijke combinatie van rustige nummers, met hier en daar een uitbarsting. Tot aan 'Oh, My Lord' gaat er niets fout, daarna kabbelt het album een beetje door. Desondanks tocht een 4,5 ster.

ik denk dat ik maar eens een kijkje moet gaan nemen in deze band!
enig advies??

Ik denk dat dit één van de moeilijkste bands is als je advies moet geven over welk album eerst...
De meest bekende en meest gewaardeerde zijn volgens mij The Boatman's Call, Let Love in, Henry's Dream en deze.
The Boatman's Call is meer solo Nick Cave zonder Bad Seeds (mijn mening), ietswat meer rock is dan Let Love In of Henry's Dream. Misschien de meest volledige is deze No More Shall We Part, volgens mij. Hangt van je smaak af

Let Love In heeft voor elk wat wils, zoete ballads, humor en ook wat steviger werk. Denk dat dat de beste instapper is.