menu

Mercyful Fate - Don't Break the Oath (1984)

mijn stem
4,06 (130)
130 stemmen

Denemarken
Metal
Label: Roadrunner

  1. A Dangerous Meeting (5:10)
  2. Nightmare (6:19)
  3. Desecration of Souls (4:54)
  4. Night of the Unborn (4:59)
  5. The Oath (7:31)
  6. Gypsy (3:08)
  7. Welcome Princess of Hell (4:03)
  8. To One Far Away (1:31)
  9. Come to the Sabbath (5:19)
  10. Death Kiss * (4:30)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 42:54 (47:24)
zoeken in:
avatar van gigage
5,0
Juighh, ik heb het album op 4.00 gekregen gemiddeld. Veels te laag nog natuurlijk
Wtf krijg ik nou voor mijn kiezen dacht ik destijds. Echt ongekend, zoveel tempowisselingen , soloos, sinisterheid, theater en dan die vocalen erbij. Even wennen maar het heeft me nooit meer losgelaten.
De band kreeg na de succesvole e.p. in 1983 een contract voor maar liefst 5 albums bij roadrunner. Echter 2 jaar en 2 albums later was de band alweer historie en richtte King Diamond een eigen band op. Deze don't break the oath is voor mij de beste van de twee.
Diabolic fun

avatar van wizard
3,5
Denemarken mag dan een land zijn dat niet veel bekende metalalbums heeft voortgebracht, maar met By Inheritance (Artillery) en dit Don’t Break the Oath komen er wel twee van mijn favoriete albums vandaan.

Bij het bespreken van albums van Mercyful Fate is het lastig om met iets anders dan de stem van King Diamond te beginnen. Die kenmerkende hoge, soms bijna piepende stem die soms bijna niet bij de muziek lijkt te passen, was voor mij aanvankelijk even wennen. Intussen beschouw ik de zang als een van de belangrijkste redenen om Don’t Break the Oath zo geweldig te vinden. King Diamond weet het gevoel op te roepen van een verzameling heksen die ’s nachts op een open plek in het bos dansen, van spoken die rond je huis zwe(r)ven als je wilt slapen, van demonen in je hoofd die je nare dingen toezingen. Een onbehagelijk gevoel, om het zwak uit te drukken, zonder dat het té zwaar op het gemoed gaat liggen: ondanks alle Satanische referenties blijft dit album voor mij bovenal uitstekend vermaak. Don’t Break the Oath is een occult toneelspel.

Don’t Break the Oath is veel meer dan een album van King Diamond met een begeleidingsbandje dat wat muziek op de achtergrond speelt. Het gitaarwerk van Hank Shermann en Michael Denner, en dan met name de ontelbare solo’s, speelt een minstens even belangrijke rol. Gelukkig maakt de productie van dit album het bijna onmogelijk geen aandacht te besteden aan de gitaristen.

Zwakke punten kent dit album niet (ok, zonder bonusnummer Death Kiss was ik ook tevreden geweest). Hoogtepunten des te meer: A Dangerous Meeting, met een paar kerkklokken die de sfeer nog verder verhogen, Night of the Unborn, dat de eerste 30 seconden fantastisch geopend wordt door Hank Shermann, Welcome Princess of Hell, en uiteraard de afsluiter Come to the Sabbath.

Minder dan vier en een halve ster kan ik niet uitdelen aan dit meesterwerk.

4.5*

avatar van The_CrY
4,0
Zo, he, dit klinkt kwaadaardig...

avatar van dumb_helicopter
3,0
Een paar losse nummers van dit album beluisterd via het Metalladder-topic en al die nummers waren vrij goed, dus heb ik maar besloten het album te kopen ook. Over het algemeen wel goed, zeker instrumentaal. De stem is op het randje, maar nog net goed, hoewel ik de instrumentale stukken wel prefereer. Het album klinkt na 3 luisterbeurten wel nog altijd vrij homogeen, er zitten geen uitschieters tussen, zowel negatief als extreem positief niet. Voorlopig dan ook nog geen sterretjes aanduiden.

avatar van vin13
5,0
Don,t break the oath en latere 9 vind ik prachtig. De eerste keer moest ik ook wennen als zovelen aan de stem maar het past bij het hele concept:tekst,creepy sfeer. Vooral de gitaren zijn meesterlijk aanwezig.Nu geef ik de volle mep sterren en in het begin was dat ook wel iets minder,groeiplaat voor als je niet bekend ben met dit soort muziek.
Live heb ik King Diamond mogen aanschouwen,geen spijt van gehad.Moeite waard.

avatar van Sir Spamalot
5,0
Dertig jaar is dit meesterwerk ondertussen en op Smoelboek - sorry, Facebook - lees ik dat beide waardig ouder geworden gitaristen Michael Denner en Hank Shermann een nieuw project zijn gestart met de naam... Denner/Shermann met het volgende nieuws: "We recently recorded The 30th-anniversary video for MERCYFUL FATE's "Don't Break The Oath" album. It will be released soon."

avatar van Edwynn
5,0
is dat niet gewoon deze video?
edit: oh nee dat gaat alleen over Melissa.

avatar van Johnny Marr
4,5
Moehaha, met mijn 4,5* breng ik het gemiddelde op 4! *krankzinnig satanisch lachje*
Dit is één van de beste heavy metal platen die ik ooit heb gehoord, vooral muzikaal, met die talrijke prachtige gitaarsolo's die het album rijk is.

Hoogtepunten aanduiden is echt niet doenbaar, maar met het mes op de keel zou ik moeten antwoorden: de eerste 5 nummers en het laatste nummer. Jaja, zo goed is dit.

avatar van Sir Spamalot
5,0
Ondertussen is deel één van die video beschikbaar: klik.

avatar van gigage
5,0
Die clip, Sir, is toch wat minder evil dan weleer. Maar spelen kunnen die mannen nog wel!

5,0
Een van de beste CD's allertijden!!

avatar van Hakuna
5,0
shrink1972 schreef:
Een van de beste CD's allertijden!!


En een essentieel album zowel de hoes alsook de duistere muziek.

Een van de beste albums uit de RoadRunner stal uit 1984.

Maar je moet wel de oorspronkelijke AAD opgenomen RoadRunner CD hebben, dat is de CD die made in West Germany is zonder barcode geperst door Sonopress W Germany.
OP CD heb ik zowel de zg ''Slime Line '' versie (Made in Japan) alsook de eerste W Germany CD versie zonder barcode in een jewelcase doosje.

avatar van Kondoro0614
4,5
Een heel gave Deense productie die Mercyful Fate bij mij echt heeft weten doorslaan. Ik denk dat deze productie bij de top hoort en het is echt een te gek album met hele gave nummers, prachtig lines van de gitaar en een geweldige zang. Dit maakt Mercyful Fate en de metalscéne zo super gaaf, heerlijk album!

avatar van Stijn_Slayer
5,0
Ik vind dit ook een meesterwerk, maar de productie is welbeschouwd nogal pover toch? Klinkt net alsof het in een garage is opgenomen.

avatar van Sir Spamalot
5,0
Persoonlijk is het allemaal, een gedachte, een mening, een gevoel, een indruk... Bij dit album heb ik al eens met een collega hier gesproken over de productie van dit album. Iets minder? Zou kunnen, maar de sfeer van dit album en dat waanzinnig gitaarwerk en de nummers en de niet voor iedereen bestemde zang doen het voor mij. En die hoes... dat gevoel van iets speciaals in je handen te hebben, toen we dik dertig jaren geleden nog niet overspoeld werden met nieuwe releases, toen we echt de tijd hadden en/of namen om een album te doorgronden. Zou dit bij mij nog zo'n indruk maken, bijvoorbeeld met de productie van de Denner/Shermann releases? Ik denk van niet maar ik wil geen "beter" geluid, ik hou van dit geluid, die sfeer, dat gitaarwerk, de nummers, de zang, die prachtige hoes van een album dat mij blijvend in zijn ban houd.

avatar van Kronos
5,0
De productie is volgens mij precies zoals het hoort. Deze duivelse muziek, ingezongen door gevallen engel King Diamond, is gewoon in de hel opgenomen. Een hemelse akoestiek zou niet passen.

avatar van Johnny Marr
4,5
Inderdaad, die rommelige productie is juist één van de grootste charmes van dit meesterwerk.

avatar van Kronos
5,0
Als duivels mystiek meesterwerk is Don't Break the Oath onovertroffen. Een prachtig geheel waarin elk nummer kan uitblinken. De magie van de muziek is bezwerend en betoverend. Maar er zit ook iets van melancholie in. Het heeft nog lang niet al zijn geheimen prijsgegeven. Gewoon weer een keer beluisteren.

100/100

5,0
Duivels meesterwerk ! ?

avatar van DjFrankie
3,5
Gisteren voor het eerst gehoord. Zeer prettige kennismaking vooral Come to the Sabbath is magnifiek. Post muziek meets Metal.

avatar van Mr. Rock
4,0
Lekkere plaat hoor. Er hangt continu een duistere sfeer overheen die me wat aan de vroege Black Sabbath doet denken. Knap om dat van de eerste tot de laatste minuut vast te houden, zonder te verslappen, waardoor de plaat je 43 minuten lang in de greep houdt. Beklemmend, op een goede manier. Met name tijdens de afsluiter waan je je soms in een horrorfilm. Verder zitten er hele goede gitaarsolo's in, vooral in The Oath en Come to the Sabbath. De drums komen er wel bekaaid vanaf. De plotselinge manier waarop sommige nummers eindigen, terwijl je het gevoel hebt er nog middenin te zitten, is ook niet zo mijn ding.

Er is al veel gezegd over de zang en inderdaad, King Diamond heeft een stijl waar je van moet houden. Maar of het nou zo uniek is... zo héél anders dan wat pak hem beet Rob Halford in deze zelfde periode (en al eerder) deed is het toch ook weer niet? Denk aan songs als Riding on the Wind en Stained Class. Alleen zong hij er in andere nummers ook nog normaal bij, wat hem in mijn ogen een veel veelzijdigere en betere metalzanger maakt.

Favorieten: The Oath, Gypsy en Come to the Sabbath. To One Far Away is een beetje een inkakmoment dat voor mij niet had gehoeven.

avatar van Kronos
5,0
Mr. Rock schreef:
Maar of het nou zo uniek is... zo héél anders dan wat pak hem beet Rob Halford in deze zelfde periode (en al eerder) deed is het toch ook weer niet? Denk aan songs als Riding on the Wind en Stained Class. Alleen zong hij er in andere nummers ook nog normaal bij, wat hem in mijn ogen een veel veelzijdigere en betere metalzanger maakt.

Dat van veelzijdigheid vind ik een vreemde opmerking. King Diamond zingt zeker niet minder gevarieerd. Hij gebruikt een heel gamma aan stemmen. Van grommen tot gillen. En ook vaak gewone zangstem. Begin van Come to the Sabbath schiet me van dit album meteen te binnen. Uniek is een hoge stem niet. Maar zowel die van King Diamond als die van Rob Halford klinken uniek.

avatar van Mr. Rock
4,0
Kronos schreef:
(quote)

Dat van veelzijdigheid vind ik een vreemde opmerking. King Diamond zingt zeker niet minder gevarieerd. Hij gebruikt een heel gamma aan stemmen. Van grommen tot gillen. En ook vaak gewone zangstem. Begin van Come to the Sabbath schiet me van dit album meteen te binnen. Uniek is een hoge stem niet. Maar zowel die van King Diamond als die van Rob Halford klinken uniek.


Mwoah, ja hij gromt wat aan het begin van Desecration of Souls en zingt hier en daar een paaŕ regels normaal. Maar zeker 80% van de tijd is het toch falsetto gillen (tot jengelen, zoals in Night of the Unborn). Dat gaat hem ook het beste af, als hij zijn 'normale' stem gebruikt vind ik het eerlijk gezegd geen bijzondere zanger. Maar dat zal een kwestie van smaak zijn.

avatar van gigage
5,0
Als je het opbreekt in 8 sporen dan zullen er vast wel wat overeenkomsten zijn met andere artiesten maar zoiets met die tempowisselingen, gierende soloos en een maniacale zangpartij in één pakket, daar viel toch echt mijn mond van open.
Op een gegeven moment kon ik ook de soloos noot voor noot in mijn hoofd afspelen, dus ik heb er misschien ook wel teveel naar geluisterd haha.

avatar van Kronos
5,0
Mr. Rock schreef:
Mwoah, ja hij gromt wat aan het begin van Desecration of Souls en zingt hier en daar een paaŕ regels normaal. Maar zeker 80% van de tijd is het toch falsetto gillen (tot jengelen, zoals in Night of the Unborn).

Op nummers als Evil en Curse of the Pharaohs bijvoorbeeld neemt de gewone zang een veel groter deel in dan 80%. Maar het ging niet over percentages, wel over veelzijdigheid.

avatar van wizard
3,5
geplaatst:
Punt eraf. Dit is niet langer een album dat ik regelmatig draai, of waarvan ik denk "deze moet ik horen" als ik voor de kast met cds sta.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:38 uur

geplaatst: vandaag om 08:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.