Ramones - Ramones (1976)

Hoewel ik Never Mind the Bollocks ook zeer goed kan waarderen, vind ik dit toch wel een betere punkplaat. Het debuut van The Clash is ook een aanrader als je seventies punk graag hoort.

Sex Pistols vind ik zelf ook bar weinig aan.

Ik denk dat Ramones en Sex Pistols eigenlijk vrij veel van elkaar verschilden. Ten minste, als je dit album naast Never Mind... legt. Heel ander karakter.

Nou ben ik niet zo'n Ramones gek, maar dit kan ik best wel waarderen. Het is nota bene een Klassieker. Ontzettende korte maar krachtige songs.

Geef dit album een 3,5*

Helemaal mee eens. The Sex Pistols en The Clash vind ik zelf net iets krachtiger, maar je kunt ze niet met elkaar vergelijken. Het enige wat je kunt zeggen is dat het alledrie punk is.

het is ook eigenlijk zwaar versnelde en versterkte beat-muziek dit. niet voor niks dat ze zoveel 60's covers maakten ( zelfs een heel album : acid eaters). Dit is echt heel anders dan de engelse punk, vind ik. misschien dat dit voor mij ook veel langer houdbaar blijkt dan bijv sex pistols

De ultieme Ramones plaat.

Tijdloze klassieker van Ramones! Simpele, rechttoe-rechtaan nummers met een hoge aantrekkingskracht en bovendien nog eens zeer energiek. Er staan enkele essentiële nummers op, zoals 'Blitzkrieg Bop', m'n favoriet is echter het snedige 'I Don't Wanna Walk Around With You'

4,5 sterren

Vier noodgedwongen vrienden uit New York.
Niet geaccepteerd door de rest van hun klasgenoten.
Op elkaar aangewezen beginnen ze een eigen clubje.
De garage als vluchtoord.
Ergens in een hoek staat een oude platenspeler.
Luidsprekers in de vorm van papagaaien.
Vastgeketend op beide zijdes.
Een oud singeltje uit Nederland van papa.
In vergeelde letters staat er The Blue Diamonds met Ramona.
The Ramones zijn geboren.

Zo simpel lijkt het allemaal.
Pakkende punksongs met een link naar het verleden.
Muziek voor in de auto.
Route 66.
Veel meer dan korte slogans zijn het niet.
Daar ligt de kracht.

Gewoon een boodschappenlijstje.
Wat je mee krijgt van je moeder.
Mag het een onsje meer zijn.
Natuurlijk niet.
Geen uitverkoop.
Het snoepje op ooghoogte laten liggen.

In Groot Brittannië werd het allemaal moeilijke gebracht.
Johnny Rotten en Joe Strummer balden hun vuisten.
Amerika doet het met cartoonfiguren.
Kwajongens die stiekem Daffy Duck plukken
De lompigheid in de teksten komt hier zelfs lachwekkend over.
En toch blijft het elke keer genieten.

One, Two, Three, Four!!
He, Ho, Let’s Go!!

Stooges
Lijm snuiven
Verveling
---------------- +
Ramones

4.01 gemiddeld??

ja.

Veel hé?

alles behalve te laag in ieder geval ja

Alles lager dan 5.0 kan eigenlijk niet!!

doelde je op mijn opmerking?
want eigenlijk bedoelde ik dat ik 4.01 sterren veeeeeel te hoooog vind

Tof plaatje, maar niet echt hoogstaand.

Tof voor eens wat afwisseling.

Ja, vandaar mijn opmerking!

ok dan ist goed

The ramones.. Tsja..

echte luisterliedjes, leuk (grappig) in elkaar gezet.
korte aanzetjes die vragen om meegezongen te worden

wel leuk.

Deze heb ik vanmiddag even beluisterd in mijn plaatselijke platenzaak, vooral vanwege de klassieke status en omdat hij hier zo hoog beoordeeld word. Ik heb van alle nummers de eerste 30 seconden beluisterd, en het viel mij op dat het nogal braafjes klinkt allemaal. In 1976 zal dit best heftig geklonken hebben denk ik, maar het deed mij maar weinig. Ik heb hem ook niet gekocht en maar laten liggen. Met Ramones Mania, It's Alive en Loco Live heb ik ruim voldoende van de Ramones in huis nu. Ik laat deze voorlopig maar even links liggen.

Maar misschien komt hij er toch ooit wel, want dat weet je met mij maar nooit.

Ik herken de reactie van Ricardo wel, maar daarom valt 'ie mij nog niet tegen. Het is inderdaad soms bijna grappig. De riffs zijn vooral supersnel, maar het geheel heeft ook iets onderkoelds, bijna melig en monotoon. Die zang is zo apart, alsof 'ie toevallig binnen kwam lopen en even wat gaat meeneurieen. Komt ook veel minder agressief over dan bijvoorbeeld The Sex Pistols. Maar dat maakt het ook zo'n onweerstaanbare plaat, die inderdaad in allerlei eindlijstjes altijd weer hoge ogen gooit. Uniek in zijn soort.

Wat een plaat, wat een plaat.

Niet zeiken, maar raggen. Heerlijk op zijn tijd.

Fantastische hoes overigens. Vier broekies met hun leren jackies, vieze gympies en smerige blikken ergens in een achterbuurt. Het geeft de sfeer van de plaat weer, prachtig.

Heb me de laatste dagen verdiept in muziek die niet in mijn straatje ligt, maar omdat ze zo hoog staan in de toplijsten heb ik ze toch maar weer eens geprobeerd of het misschien wat is. Vooral Pink Floyd en Sigur Ros. Ik kan u allen melden dat als ik 2 albums van genoemde 2 heb beluisterd er nog maar 1 medicijn is: The Ramones. Geweldige plaat. In de tijd van Shine on you crazy diamonds spelen de Ramones een compleet album vol met louter lekkere nummers. Misschien wat erg gemakkelijk her en der, maar o zo effectief. Voor mij muziek zoals muziek bedoeld is. Rock en roll. Niet zo moeilijk doen.

Dit album nu diverse malen gehoord en ik kan er maar niet van onder de indruk raken. De opening is zeer goed maar de rest is allemaal van hetzelfde. Korte songs die uitblinken in eentonigheid. Voor mij dus duidelijk een zeer overschat album. En als we het toch over jaren zeventig punk hebben, geef mij dan toch maar het debuut album van de Modern Lovers met dezelfde naam of Marquee Moon van Television. Die vind ik toch stukken beter.

3,0*

Jezus te paard wat een jeugdsentiment. Volstrekte onzin, pretentieloze beukherrie, zinloze teksten maar wat was het leuk in jongerencentrum eind jaren 70

Gister gekocht voor 5 piek.
Maar het doet me helemaal niks.
Alles lijkt op elkaar en vind de zang verschikkelijk. Versta de helft nauwelijks.
Jammer had er veel meer van verwacht. Vind The Clash en The Sex Pistoles Toch veel lekkerder en aggresiever klinken.
2 sterren nu, maar geef hen nog wel een kans.

Dat zou ik maar doen ja. Maar ik vrees dat wanneer het je niet direct pakt er weinig kans is dat het nog gaat gebeuren. Bij The Ramones krijg je wat je hoort. Verder niks ingewikkelds aan. Rock 'n'Roll in optima forma. Zo hoort het gespeeld te worden. Het woord groeiplaat is nooit van toepassing op de Ramones geweest. Ik word er in ieder geval altijd weer vrolijk van.

Hey ho let's go.

Mwa, het kan wel even wennen zijn aan de vorm van deze muziek, het is toch wat vreemd. Dit is natuurlijk ook punk voordat dat begrip bestond, dus de vergelijking met de Britse punkbands is nooit helemaal eerlijk. De Ramones moeten gezien worden als een band in een soort van eigen genre, een band in hun eigen recht.