Ramones - Leave Home (1977)

Naar mijn mening hun beste album,de nummers zijn van een iets hoger nivo dan hun debuut (met blitzkrieg bop als uitzondering) en ik vind het geluid beter of in elk geval beter bij de ramones passen.Uitschieters; allemaal en california sun,gimme gimme shock treatment,commando en wonderschone i'll remember you in het bijzonder.En niet te vergeten sheena is a punk rocker want die staat ook op mijn versie.

Niks mis mee, en met opnieuw een heleboel leuke liedjes (vooral aan het begin en het einde van het album), maar waar ik bij het debuut een half uur zit te stuiteren krijg ik bij deze opvolger meer het gevoel van "ik hèb al een Ramonesplaat". En dat ik aan één Ramonesplaat genoeg heb betekent helaas gewoon dat ik geen echte fan ben. Mea culpa.

Op zoek naar een iets ander geluid, is deze tweede van de Ramones niet zo geslaagd. Het is lang wachten op Dee Dee’s ‘1 2 3 4!’ aan het begin van California Sun eer het echt top wordt. Commando doet er dan nog een schepje bovenop en redt het album.
Productioneel wordt een en ander geprobeerd: geluidseffecten en synthesizer (Gimme Gimme Shock Treatment), harmonie in de zang (You’re Gonna Kill That Girl), de koda in Suzy Is A Headbanger, gitaartokkels (Oh Oh I Love Her So) en nogal wat overdubs (gitaar en percussie)
Maar de cymbalen van de hi-hat klinken het hele album te flets, alsof ze door een flanger gehaald zijn. En de ergerlijke zangeffecten weten Pinhead alsnog te ruïneren, en dat is geen makkie.
Naast de eerder genoemde hoogtepunten ook Gimme Gimme Shock Treatment, Glad To See You Go en Now I wanna Be A Good Boy als favoriete nummers.

De eerste Ramones was een revolutie, een mijlpaal, een klapper... vooral in terugblik. In september 1977 piekte de plaat in de VS slechts op een 111e plek, terwijl Peter Frampton, Boz Scaggs en Jefferson Starship de plekken 1, 2 en 3 bezetten. In het Verenigd Koninkrijk haalde het zelfs de albumlijst niet. De oude orde werd bepaald niet omver geblazen. Daarbij valt me op dat het met de oren van nu moeilijk is te begrijpen dat de Ramones indertijd als ontzettend ruig werden beleefd.

De tweede heet Leave Home, heeft een kleurenhoes en een nét iets toegankelijker geluid en stijl, vooral op de eerste plaatkant. Of, zoals ik het beleef: iets vriendelijker en vrolijker. De hoop was dat het viertal daarmee het bereik kon vergroten, maar de verkoop was juist minder: verschenen in januari '77 haalde de plaat slechts #148 in de VS. In het VK wordt echter voor het eerst de albumlijst gehaald: in april dat jaar één week notering en wel op #45.

Stevig is het op de A-kant in opener Glad to See You Go, Gimme Gimme Shock Treatment, Carbona Not Glue en Pinhead. De popsferen in I Remember You en Oh, Oh, I Love Her So (alleen de titel al!) en Suzy Is a Headbanger zijn vergeleken daarmee (te?) sterk.
Op de B-kant hoor ik meer vriendelijkheid in Now I Wanna Be a Good Boy en What's Your Game, net als in You're Gonna Kill That Girl, waar jaren '60 pop in een licht-scheurend jasje wordt gestopt. Met California Sun en Commando is het rauwer, net als het slot met You Should Have Never Opened That Door.

De eerste platen van de Ramones bereikten overigens niet de Nederlandse albumlijst (deze verschenen bij Philips!), dat zou pas in 1980 lukken met End of the Century. Neemt niet weg dat Leave Home heerlijk lief-onschuldig en licht-scheurend tegelijk is. "Gabba gabba hey!" roep ik nog eens mee in Pinhead en bal de vuist, een grijns op het gezicht.

Mijn reis door new wave en punk met aanverwanten kwam vanaf Dirty Angels en omdat ik Low van David Bowie al eerder beschreef, vervolg ik met een derde plaat uit januari 1977: de EP Spiral Scratch van de Buzzcocks.

De eerste vier platen worden vaak tot het beste van de Ramones gerekend; naast het klassieke debuut worden Leave Home, Rocket to Russia en Road to Ruin kwalitatief regelmatig in één adem genoemd.

Helaas heeft deze plaat voor mij niet de revolutionaire back-to-basics spirit van het debuut. De band klinkt hier te veel retro en tandeloos, de Beach Boys-invloed is voor mij hier te groot om zich te meten met nummers als het brutale Beat on the Brat of Judy Is A Punk. Het algemene tempo ligt lager, en de productionele toevoegingen (synth, akoestische gitaren, koortjes, vocale effecten) pakken niet op elk nummer goed uit.

Neemt niet weg dat er genoeg te genieten valt:
I Remember You is heerlijke girl group-pop met wat echo op Joeys stem. Suzy Is a Headbanger staat als een huis. Now I Wanna Be a Good Boy duurt 2 minuten maar staat bol van de gitaarwisselingen en Joeys vocalen klinken top. California Sun heeft een heerlijke drenchy surf-riff die de toon zet voor alle indiesurfwave die zouden volgen.

PS: De live-versies van deze nummers (live-album It's Alive of deze beeld-registratie van een CBGB's-concert) zijn een verschil van dag en nacht (geen productionele opsmuk en alles twee keer zo snel) en maakt voor de buitenstaander duidelijker waarom deze band als een van de belangrijkste punkbands wordt gezien. Het verschil bij bijvoorbeeld Pinhead is gigantisch.