Bob Dylan - Tell Tale Signs (2008)

Mijn dilemma, aanschaf van de ontzettend dure 3 c.d. versie die ik eigenlijk als rechtgeaarde Dylanfan is de kast moet hebben staan, of de reguliere 2 c.d. versie, is op de platenbeurs van 18 april te Utrecht geslecht.

Bij een stand trof ik op dubbelvinyl (blauw vinyl) de tracks van de derde c.d. aan met nog eens 6 extra bonustracks voor 20 euro. Even verderop scoorde ik de vinylversie op 4 l.p.'s in een prachtige box voor 45 euro.

Wat een parels staan op deze 6 plakken vinyl. Door de vele positieve berichten en recensies lag het verwachtingspatroon erg hoog, maar dit wordt volledig ingelost. Dit behoort tot het beste dat Dylan in zijn lange carriere op plaat heeft gezet. Voorlopig hoogtepunt is de liveversie van High Water.

Eigenlijk zijn ze allemaal de moeite waard en bovendien staat het gewoon erg mooi in je platenkast

13 cd's vol met outtakes en niet eerder uitgebrachte nummers, zoals al eens ergens geschreven stond, voor sommige artiesten is dat een complete carriere, voor Dylan niets meer dan nummers die kennelijk niet belangrijk genoeg waren voor officiele release...

Ik luister 'm nu voor het eerst (jaja, ik kon de verleiding niet weerstaan) - en goddomme, die alternatieve versie van Can't Wait is zó vet! Ik vond de uitvoering op Time Out Of Mind al een van de hoogtepunten op dat album, als een van de weinigen volgens mij, maar deze is zowaar nog beter. Dylans stem klinkt echt geweldig.

De rest mag er trouwens ook zeker zijn. Most Of The Time klinkt in de akoestische uitvoering bijvoorbeeld ook erg fijn. En nu weer fijn verder luisteren!

EDIT: Erg interessant om te horen hoe gedeeltes uit de tekst van Dreamin' Of You omgewerkt zijn naar Tryin' To Get To Heaven. Mooi nummer ook, met dat pianoloopje.

EDIT: Godsamme, wat is die live-versie van High Water goed! Mensen die beweren dat ze Dylan liever zien met alleen een akoestische gitaar, dan met band, die moeten wel compleet gestoord zijn.

Vorige week, net nadat ik gehoord had dat Martin Bril was overleden heb ik nog even naar de radio geluisterd (Met Het Oog Op Morgen). Max Pam en Pieter Broertjes lieten een van de favoriete Dylan-songs van Bril horen: "Dreamin' Of You".

The light in this place is really bad
Like being at the bottom of a stream
Any minute now
I'm expecting to wake up from a dream
Means so much
The softest touch
Like the grave of some child, who neither wept or smiled
I pondered my fate in the rain

I've been dreaming of you
That's all I do
And it's driving me insane

Somewhere dawn is breaking
Light is streaking across the floor
Church-bells are ringing
I wonder who they're ringing for
Travel under any star
You'll see me wherever you are
The shadowy past is so vague and so vast
I'm sleeping in the palace of pain

I've been dreaming of you
That's all I do
But it's driving me insane

Maybe they'll get me, maybe they won't
But whatever it won't be tonight
I wish your hand was in mine right now
We could go where the moon is white
For years they had me locked in a cage
Then they threw me onto the stage
Some things just last longer than you thought they would
And they never ever explain

I've been dreaming of you
That's all I do
And it's driving me insane

Well I eat when I'm hungry, drink when I'm dry
Live my life on the square
Even if the flesh falls off my face
It won't matter, long as you're there
Feel like a ghost in love
Underneath the heavens above
Feel further away than I ever did before
Feel further I can take

Dreaming of you
Is all I do
But it's driving me insane

Everything in the way is so shiny today
In queer and unusual form
Spirals of golden haze here and there in a blaze
Like beams of light in a storm
Maybe you were here and maybe you weren't
Maybe you touched somebody and got burnt
The silent sun has got me on the run
Burning a hole in my brain

I'm dreaming of you
That's all I do
But it's driving me insane

Bovenstaande tekst moet Martin Bril niet erg veel troost gegeven hebben. Toch vond hij het een geweldig nummer en dat is het natuurlijk ook..

Grote gedeelten van "Standing In The Doorway" zijn overigens terug te vinden in bovenstaande tekst.

De overige songteksten van Tell Tale Signs kun je trouwens hier vinden:

"Tell Tale Signs" lyrics thread - allalongthewatchtower.dk

Nu je het zegt: 't is inderdaad Standing in the Doorway, en niet Tryin' to Get To Heaven waar veel van de tekst in terugkomt. Hoe dan ook, een mooi nummer is het wel.

Bob Dylan moet wel een sadist zijn: niet alleen brengt hij gedurende zijn leven ruim dertig studioalbums uit, die ik voor het grootste gedeelte allemaal wil luisteren, daarnaast komt hij ook nog met zo'n verschrikking als The Bootleg Series aanzetten, waarvan ik, nu ik er eenmaal twee delen van bezit, natuurlijk ook alles wil aanschaffen. Je zou haast denken dat meneer Dylan zich helemaal niet bekommert om mijn financiële situatie - buiten het feit dat er daarnaast nog genoeg artiesten zijn die het eveneens verdienen dat ik mijn geld naar hen toe breng.
Het ergste van alles is echter dat er, hoe zeer ik mijn best ook doe, er maar geen eind aan lijkt te komen aan de belachelijke stroom van kwaliteit die Dylan levert. Onderwijl The Genuine Basement Tapes uiterst zorgvuldig worden gepindakaasd door mijn computertje, trakteert onze favoriete ouwe lul me ook nog eens op toppers als Most Of The Time, Red River Shore, Can't Wait, Everything Is Broken, Dreamin' Of You, Marchin' To The City... en dan heb ik het nog alleen maar over de eerste CD! Jaja, het wordt nu toch wel eens duchtig tijd dat ouweheer Dylan met wat rotzooi aan komt zetten, zodat ik me besef dat ik echt niet álles van 'm hoef te kopen.

Stik, doe maar gewoon 4,5*, dan hebben we dat ook weer gehad.

Is net uitgebracht, onder de titel Together Through Life

Ghehe, dank je voor de tip

Alhoewel de bonusdisc met daarop een van zijn radioshows zeer zeker de moeite waard is...naar zulk soort muziek kan ik eindeloos luisteren

Red River Shore

Ongelooflijk dat zo'n topnummer Time Out Of Mind niet heeft gehaald; dat album had met gemak een dubbelaar kunnen zijn, zonder dat er aan kwaliteit zou worden ingeboet!

Helemaal mee eens! Sowieso wel een trekje van Dylan om geweldige nummers niet op een album te zetten, daarom is zijn die bootlegseries ook stuk voor stuk zo fenomenaal goed.

Ongelofelijk dat dit nooit eerder werd uitgebracht met de albums. 4*!

Wat is dit toch een prachtalbum.. En wat jammer dat die derde zo duur is.. Hopelijk zakt de prijs ooit nog want er staan pareltjes op die ik echt wil hebben.

Wat klinkt zijn stem toch geweldig op Can't Escape From You

Wat is me dat hier? Ik word gewoon van mijn sokken geblazen !

Heb alle officiële releases van Dylan al gehoord, maar dit lijkt alles wel te overtreffen. Dit zijn gewoonweg diamanten van het hoogste karaat.
Vele nummers werden hier al als hogtepunten aangestipt:
Tryin' to get to heaven (live) hoort daar absoluut bij. Zowaar nog enkele niveau's beter dan de studioversie. Wat een diepgang, wat een gevoel, wat gaat mijn nekvel rechtstaan.

Binnenkort kom ik wel eens terug om het volledige album te bespreken.

Mag ik een 6 geven ? Neen, ik overduidelijke 5

Grandioos album "vullertjes" en liveversies

Deze bootlegserie is echt toch nog stukken beter dan vol 1-3 als je het mij vraagt, maar je vraagt het niet , dus...

Tryin' to get to Heaven is live inderdaad geweldig. De alternatieve versie van Can't Wait is ook angstig goed - wat eigenlijk maar pijnlijk duidelijk maakt hoe middelmatig de versie op Time Out Of Mind is (en nog altijd 'n topnummer!). De derde CD is sowieso wel een aanrader.

Misschien hebben mensen die graag de 3cd versie willen iets aan deze link: DVD.CO.UK: Bob Dylan - Bootleg Series Vol 8: Tell Tale Signs (3 CD Deluxe Boxset Edition) Music CD) CD

Voor mij alsnog te duur. Ik ga eerst wel voor vol. 4 en 5, en dan kies ik waarschijnlijk voor dit deel gewoon voor de 2cd.

Tja, welke van de drie versies moet ik nu eigenlijk beoordelen... Het zal voor mijn beoordeling veel uitmaken, want ik vind dat er veel verschil in kwaliteit zit tussen de drie cd's.

Disc 1 vind ik veel beter dan alle 'gewone' albums die Dylan in deze periode heeft uitgebracht. Zijn stem is slechts zelden een stoorzender en er staan mooie, sfeervolle nummers op. Bijna elk nummer is geslaagd. Vooral de knallende live versie van 'High Water (For Charley Patton)' vind ik erg sterk.

Disc 2 vind ik vervolgens eigenlijk helemaal niet bijzonder. Geen enkel memorabel nummer op ''Cross the Green Mountain' na. Alles is maar wat saai, slapjes en standaard.

Op disc 3 vind ik het niveau weer ietsjes stijgen, maar ook deze cd komt bij lange na niet in de buurt van disc 1.

Disc 1: 4*
Disc 2: 3*
Disc 3: 3*

Ik draai dit album nu voor het eerst. Maar echt, het ene nummer is nog beter dan het andere!
Red River en High Water!

Er staan ook twee echt vervelende nummers op. Dignity (#6 van disc 2, hierboven is dat #19). En Everything Is Broken, #9.
Maar dat mag de pret niet drukken want deze periode van Dylan is werkelijk ge-wel-dig!

De versie van Everything Is Broken op Tell Tale Signs vind ik anders net ietsje beter dan op Oh Mercy: de tekst is hier een stuk lolliger en speelser. Wat Dignity betreft heb je echter wel helemaal gelijk. Ook de piano demo (nummer 3) vind ik weinig aan - het is simpelweg niet zo'n heel sterk nummer, net als Series of Dreams. De rest is echter wel top.

Dit is de tweede van de Bootleg Series die ik nu heb( de eerste was 1965)
en ........jongens, wat is dit Goed!!!
Mijn zomer wordt helemaal geslaagd met deze twee en een half uur Dylan. Ik heb namelijk de twee-cd versie.
Het is te veel om op te noemen, maar ik val bij het luisteren van de ene in de andere verbazing. Die akoestische versie van Mississippi. Dat is bijna weer de Dylan van Another Side.
Can't Wait dan: nog veel beter dan op Time out of Mind.
Someday Baby: idem dito in vergelijking met de versie op Modern Times
Most of the Time, veel mooier dan op Oh Mercy.
En dan die nummers die de platen niet hebben gehaald. Dylan mag zelf kiezen wat hij publiceert, maar wat had Oh Mercy nog beter kunnen zijn met Marching 'to the City.

Een extra vermelding verdient het magistrale slot van de tweede cd: Cross the Green Mountain. Dit hoort tot het allerbeste wat ik van Dylan gehoord heb.Een waar epos over de American Civil War. Luister en huiver bij Dylan's verhaal over de hoop en de afschuw van de oorlog en het valse heldendom.

Wat een aanwinst is deze uitgave, een absolute must voor iedereen die van de oudere Dylan houdt. Bovendien zijn zijn teksten vaak beter te verstaan dan op de officiele platen. Ik zou er zo de officiele release van bijvoorbeeld Oh Mercy voor inruilen.

Oh Mercy had er zeker beter mee geklonken, maar Marchin' To The City is pas zeven/acht jaar later in elkaar gefabriceerd, dus dat zat er hoe dan ook niet in

Ik heb al twee maanden niets anders van Dylan gedraaid dan Tell Tale Signs. En dat zal nog wel even zo blijven.
Wat een rijkdom, deze uitgave!

Ik heb hier 5 sterren gegeven omdat dit ook weer zo'n geweldige snoepdoos is.
De hele serie is werkelijk prachtig en er komt er al weer een nieuwe aan.

Hmm de bootleg series vol 1 tot en met vol 9. Deze deel 8 heb ik paar dagen terug te koop zien liggen, maar wist niet wat het was voor album verder. Toch maar laten liggen.

De delen 1 tot en met 9 doen mij wel een beetje denken aan de You Can't Do That On Stage Anymore deel 1 tot en met 6 reeks van Zappa. Is dat ook zo, want die 6 delen zijn m.i het beste om mee te beginnen met Zappa vind ik.

Is misschien meer een vraag voor de artiestenpagina. Daar is dit al zo vaak ter sprake gekomen.

Ja en nee...

Ja, beide zijn een mooie inkijk op het decollete van onuitgebracht live (Zappa is alleen maar live) en studio-materiaal (Dylan, alhoewel daar ook wel fenomenaal live-materiaal inzit, zoals Live 1964, Live 1966 en Live 1975) en in het geval van Dylan veel onuitgebrachte studio en live opnames die veelal beter/imposanter zijn dan het al bekende repertoire.

Nee, als je (in jou geval althans) niets/weinig van Dylan kent en/of er weinig mee hebt.
De vraag is dan wat onuitgebracht materiaal van desbetreffende artiest voor toegevoegde waarde heeft voor je Dylan-vaardigheden...

Desalniettemin wil ik hier dan wel onthullen dat Dylan's Bootleg Series 1-3 een van mijn eerste officiele Dylan aankopen was, dus aan mijn hierboven verkondigd evangelie heb je weer eens weinig !

Buiten het feit dat het toch wel een goede bondige analyse van de prachtige Bootleg serie is heb je er inderdaad weinig aan