Jimmy Page & Robert Plant - No Quarter (1994)

Top plaat van een top band. Helemaal niks mis mee. Alles word spannend gehouden doordat ze afwijken van de orginele versie's. En de dvd vond ik nog beter ook heb ik via via mijn handen kunnen leggen op het gehele concert ook al een en al plezier. De orginele dvd is lekker afwisselend met mooie sfeerbeelden. De kwaliteit spat er gewoon van af.

Mwoah, best een goeie plaat. Ik ben toen nog naar Ahoy geweest om de live uitvoering te zien. Kan me een grote orkestbak herinneren, veel musici en een hoop muziek. Stom, heb de 2 legendarische heren zien spelen, maar ik kan me eigenlijk niet goed meer herinneren dat zij ook meespeelden.. ( ??? ).

Ligt zomaar jaren in mijn kast. Bij toeval nog eens beluisterd. Sublieme plaat!

Van de week besteld, vanavond ophalen. Ik heb laatst via marktplaats de japanse collecters set 'Definitive Collection' gekocht (al het studiowerk + The Song Remains the Same), toen dacht ik 'dan No Quarter ook maar!' (hoewel het natuurlijk niet echt een LZ ding is, gezien de afwezigheid van JP Jones [die, naar ik mij heb laten vertellen, niet eens benaderd was voor deze samenkomst]. Ben in ieder geval benieuwd.

Leuk album met een aantal reworkings van Zep klassiekers. De nieuwe nummers passen er goed tussen.

niet elke bewerking van een led zep nummer is geslaagd:nobody's fault.. en no quarter bv.de nieuwe nummers lijken me meer plant's ding, niet onaardig. four sticks klinkt zelfs beter dan het origineel. het gehuil van plant op since I've been loving you verpest bijna het hele nummer; voor iemand die zijn eigen ad libs op de eerste zep platen niet kan uitstaan kwam dit voor mij als een verrassing, de meest vreselijke ad lib ooit gedaan door plant! toch een zeer boeiend en misschien ook wel uniek album.

Jimmy Page en Robert Plant slaan de handen sinds Led Zeppelin weer ineen op "No Quarter". Dit album bevat alternatieve uitvoeringen van Led Zeppelin songs en enkele nieuwe composities. Het interessante aan "No Quarter" zijn de Arabische invloeden. Dit werkt over het algemeen erg goed en zorgt voor een mystieke sfeer. De nieuwe composities kunnen mij niet echt bekoren en ook sommige Led Zeppelin liedjes komen in deze setting toch minder uit de verf. Het best voorbeeld daarvan is de titeltrack "No Quarter". Maar er valt meer dan genoeg te genieten op dit album. Zo wordt er van "Thank You" een prachtige versie gemaakt en blijft het een van de mooiste en onderschatte liefdesliedjes. Ook "Since I've Been Loving You" vind ik erg geslaagd. Het hoogtepunt is het sublieme "Kashmir". En alleen dat nummer, in deze uitvoering, is de aanschaf van "No Quarter" al waard.

Four Sticks klinkt hier beter als bij Zeppelin. Opvallend is dat de drummer in navolging van Bonzo dit nummer ook met 4 stokken speelt.

Als groot Zeppelinfan deze maar es beluisterd, het is de enige aan LZ gerelateerde cd die mn vader had. Ondertussen natuurlijk hun eerste zes albums in huis gehaald

Ik vind het een middelmatig album, vooral omdat ik Plant echt niet goed bij stem vind op dit album. Hij zaagt veel.

Het absolute hoogtepunt van dit album is wel de werkelijk prachtige versie van 'Thank You'. Kashmir is ook mooi uitgevoerd maar vind ik dus niet de climax, vooral omdat ze echt wel iets te lang doorgaan. De studioversie is onovertroffen.

Het dieptepunt is spijtig genoeg No Quarter, zoals hiervoor al een aantal keer is vermeld geweest. Verschrikkelijke zang. Schandalig dat ze dit op de plaat hebben gezet en hun ambum dan nog vernoemd hebben naar dit nummer. Ook hier: de studioversie...

De nieuwe nummers en die arabische probeersels vind ik meestal maar niks. Mooi iniatief wel. Toch nog een mooie 3 dus.

Eindelijk iemand die ook hoort dat Plant niet bijster goed bij stem meer is. Zéker als je hem vergelijkt met zijn Led Zeppelin jaren. Helaas pindakaas, maar het is niet anders.

Ik vind zijn stem nu mooier, want rijper. Natuurlijk verandert een stem met het klimmen der jaren. Maar jij gaat toch ook niet meer met dezelfde souplesse van de glijbaan af als in 1972? Plant laat zich nog steeds gelden als een voortreffelijk zanger. Ook bij de Zep-reünie in 2007!

Bij het Zepconcert in 2007 viel hij mij zeker niet tegen. Maar op de laatste solo platen vind ik zijn stem niet mooi meer. Een zangleraar zal wel kunnen bepalen of die achteruit is gegaan of niet. Ik zie dat je Blood on the tracks op 01 hebt staan in je top 10. Is Bob's stem ook mooier, want rijper?

Dit album is uit 1994, en behoort dus al helemaal niet tot Plants laatste soloplaten. En er is nogal een verschil tussen een stem die achteruit is gegaan en een stem niet mooi meer vinden door ander stemgebruik. En we hebben het niet over een operazanger, maar over een rockzanger die alle geneugten van de roem tot zich heeft genomen. En nu is hij een heer op leeftijd aan het worden met een ander oeuvre en een andere stijl van zingen. Het is ook niet voor niets dat Plant de roep om een nieuwe Zep-reünie wegwuift...

Dylan is een verhaal op zich. In Chronicles legt hij uit dat hij zijn stem anders is gaan gebruiken omdat hij het anders niet meer volhield. Mij hoor je niet zeggen dat Dylan anno nu een mooiere stem heeft dan in zijn vroege periode, nee. Maar ik zeg ook niet dat hij niet meer kan zingen. Op recente albums

On topic: de interpretatie van No Quarter op dit album verschilt drastisch van die op het origineel. Maar slechte zang? Ik vind van niet. Bezwerend is het woord dat bij me opkomt.

Mooie plaat, hoewel ik me steeds meer stoor aan Plants stem. Iemand beweerde ooit dat hij zijn stem kapot gezongen heeft tijdens zijn Zep-jaren, omdat hij live hetzelfde wilde doen als wat ze in de studio met technische trucs bereikten (versneld afspelen en zo pitchen van zijn bereik). Als ik zijn zang op deze registratie zo hoor, klinkt me dat heel plausibel in de oren. Erg jammer, want sommige songs worden muzikaal erg sterk gebracht (Gallows Pole: zalig!!)

Alleraardigst album. Alleen jammer dat het hele concert niet op CD staat.

Is ook op dvd, en daar staat volgens mij het meeste op.
Zeker de moeite waard. Page en Plant in hun element en in vorm.

Bij vlagen een aardige plaat meer ook bij vlagen komt het niet helemaal lekker bij mij aan. Mijn vriendin vroeg zich net af of ik deze muziek wel echt mooi vond en wie het was. . Misschien ook niet helemaal muziek voor maandag morgen.

Vind doorgaans de helft echt genietbaar, kan het titelnr. ook niet zo waarderen. Enige kritiek is er op de tekstweergave van Thank You, als er normaliter My, my, my inspiration is what you are to me
Inspiration look, see moet komen, zingt Robert Plant Happiness, no more be sad
Happiness, I'm glad, en op het moment dat die passage eigenlijk aan beurt komt, zingt hij Kind woman, I give you my all, Kind woman, nothing more. Verder vind ik hem in Since I've Been Loving You niet zo sterk en lijkt die zangeres op The Battle of Evermore haar tekst wat simpeler te brengen; of er regels tekst missen die Sandy Denny wel zong op IV. Hoogtepunten vind ik over het algemeen Friends, That's the Way, Gallow's Pole en Four Sticks. Die opener is gedurfd, maar brengt het geheel langzaam op gang, de benadering van Kashmir is me wat te lang. Wonderful One vind ik van de nieuwe nummers een fijne track. Op de keper beschouwd is er wel wat magie van weleer opgedaan.

Na 14 jaar is er weer sprake van een echte collaboratie tussen de heren Page en Plant. Wat gastbijdrages daargelaten is No Quarter ontstaan uit werkelijke samenwerking. Aangezwengeld door het populaire mtv's unplugged series zagen de heren daar wel brood in. Alleen mocht niet zomaar het oeuvre van Led Zeppelin in een kale uitvoering gespeeld worden, het moest ook daadwerkelijk iets nieuws opleveren, een nieuw jasje zogezegd. En dat vond/vind ik een goede gedachte. Alleen in praktijk pakte het toch heel anders uit.
Ten eerste kon het niet helemaal akoestisch juist vanwege het uitgangspunt van de beide heren, gelukkig maar want daarom is het een stuk boeiender en dynamischer. Daartegenover waren zeker 4 tracks die toch min of meer toch een herhaling van zetten werden.... niets van dat nieuwe jasje ( Thank You, Since I've Been Loving You, The Battle Of Evermore en Gallow's Pole ).
Dan zijn er nog 6 Led Zep nummers over die wel nieuwe arrangementen hebben gekregen ( Four Sticks ook maar net eigenlijk....), en die maken dit album dan wel interessant. Robert Plant was geïntrigeerd geraakt door Marokkaanse/Arabische muziek en die klinken veelvuldig door in deze nummers met als episch-uber hoogtepunt Kashmir. Maar ook hun eigen roots werden niet vergeten in het welish folknummer Gallow's Pole. De valkuil is dus dat je deze tracks niet moet gaan vergelijken met het origineel want dan is bv No Quarter een gedrocht, ik zou zeggen een minder geslaagd experimenteel nummer.....
Daarnaast zijn er 4 nieuwe nummers toegevoegd waarvan ik Wonderful One als enige echt goed vind.
1 opmerkelijk feitje is wel dat uit het grote catalogus wat Led Zep heeft er maar liefst 4 nummers gekozen werden uit het album III ........
Al met al is dit een album met 3 gezichten: 4 Nieuwe nummers (is maar zozo...) , 4 nummers als het ware "gecovered" en 6 nummers die dit album echt smoel geven met als hoogtepunten Nobody's Fault But Mine en natuurlijk Kashmir

Ik moet mijzelf effe corrigeren want Gallow's Pole had moeten zijn That's The Way.....
Voor de volledigheid nummers die dus wel een nieuwe smoel gekregen hebben zijn: Nobody's Fault But Mine, No Quarter, Friends, Gallow's Pole, Four Sticks, Kashmir

Als fan van Led Zeppelin kan dit niet ontbreken in de verzameling. Toch is het kwalitatief een tree lager. Er staan veel LedZep nummers op het album en die zijn niet slecht, maar de bite ontbreekt een beetje, Robert Plant is niet meer zo krachtig bij stem als 20 jaar daarvoor en met een orkest klinkt ook de muziek wat gladder.

Als je daar doorheen prikt is het best een fijn album. Je moet je daarbij ook realiseren dat het een live album is. Dat klinkt toch meestal heel anders dan in de studio. Het album is opgenomen in Marokko. Wales en in Engeland.

De nieuwe nummers op het album (maar 4 songs) vind ik minder dan de LedZep songs. Minde sprankelend vooral. Yallah sleept zich een beetje voort en wordt eigenlijk nergens spannend. City Don’t Cry is gebaseerd op een Afrikaans ritme maar ook niet meer dan dat. Het past niet zo bij de rest. Vergelijkbaar is Wah Wah. Daartussen dan Wonderful One. Dat haalt een zesje. De 4 nummers staan op het punt uit mijn playlist te worden verbannen.

Wat je dan overhoudt is een aantal mooie uitvoeringen van LedZep nummers. Toch blijf ik de albums van Led Zeppelin zelf vaker beluisteren.