Barry Hay & Metropole Big Band - The Big Band Theory (2008)

snap ik ook wel, alleen als je Hay verwacht is het logisch als je ook aan The Earring denkt lijkt me, omdat we Hay daar nou eenmaal van kennen. vergelijken met The Earring deze plaat is appels met peren, dat zeker. Maar Hay staat nou eenmaal synoniem aan The Earring, so simple is that. gewoon overslaan deze, en gewoon lekker vergeten, hijs zeker de moeite niet. alleen bij sommige zieltjes daargelaten dan die hem wel goed vinden.

Nou nou... je hoeft je niet zo aangevallen te voelen.. en overigens... heeft t echt wel iets met de Earring te maken, want er staat toch echt een Earring nummer op!

En nu rustig ademhalen.. het is logisch dat met een "earring gehalte" (lees kwaliteit) hiervan verwacht...

Geeft niks, want het is een dappere poging, maar het mag wel gezegd worden


Dom?? lijkt me niet, zoals al wordt gezegd: Hay staat synoniem aan de Earring. Was het ook raar dat we een Earring sound verwachtten bij de Naked truth series??

Luister eens naar de andere solo albums van de heren... zit toch echt wel een Earring sound in, en logisch, want dat is nou eenmaal waar ze van houden muzikaal gezien, en ze zich goed bij voelen.. echter is de chemie met alle 4 een paar klassen beter....

hay staat net zo synoniem voor de earring als bassie voor sonja barend

de man kondigde eerder aan iets met big band te gaan doen,deze plaat

voeg daaraan toe de muziek uit de oude doos, et voila, niks earring

maar dat zal wel te eenvoudig gedacht zijn

jij je zin

Maakt niet uit... Ieder zijn mening... Heeft niks met intelligenite oid te maken lijkt me....:S

Enne Bassie.. da's een oude snoeperd, dus de connectie met Sonja Barend zou best kunnen

als ik het zonder de Earring gedachte bekijk, blijf ik de plaat zeer inspiratieloos vinden...

Als je hier nu bedoelt dat Hay niets met de earring sound te maken heeft, kun je beter gewoon je mond houden. En de nummers die gespeelt worden, hadden wel degelijk swingend en met een earring sound gebracht kunnen worden. Het zijn op zich goede nummers, alleen heeft degene die de boel gearrangeerd heeft de plank volledig mis geslagen.
Maar goed Roy, je kletst een hoop onzin.(hoezo kondigde hij eerder aan iets met een bigband te gaan doen? Volgens hem is hij hiervoor gevraagd.)

gewoon een beetje beter leren lezen, dan kan je reactie volledig achterwege blijven

Toch is het opvallend dat de schrijvende pers vond dat de muziek helemaal niet op blue note thuis hoort omdat het niets met jazz te maken heeft. De nummers hadden los van de blazersarrangementen net zo goed door de Earring gecoverd kunnen worden.
Hay zegt dat hij gevraagd is door Bluenote en juist blij is dat het geen jazz is geworden. Hij zei ook blij te zijn met het skippen van het jazzy intermezzo op Spinning Wheel. Zijn favoriet is Waiting on a friend van de Stones nota bene.

Deze plaat is een beetje van dit en een beetje van dat. Een curieuze mix van popliedjes in een big bang setting uitgevoerd door een een zanger die het idee geeft dat hem dit allemaal maar overkomt.

Hij vond het een grote eer om gevraagd te worden. Hay is natuurlijk een naam die goed verkoopt, en in dat aspect kun je zeggen dat ze geslaagd zijn. Hij heeft hier zijn beurs mee gespekt. Maar artistiek is het een ramp.

Wellicht is het de bedoeling van Blue Note geweest om de jazz een beetje te laten voor wat het is, en een wat andere bredere invalshoek te kiezen.
Hay heeft zijn sporen als Earingzanger ruimschoots verdiend, daar is een ieder het wel over eens(behalve die stomvervelende Giel Beelen)
Dit is toch andere koek en ik denk dat zowel Blue Note als Hay, zich verkeken hebben op het gebodende.
Het heeft namelijk niets met het oorspronkelijke Blue Note te maken.
Muzikaal is het vrij standaart en Hay komt geforceerd over.
Daarintegen wil ik hem hierover niet afbranden. Hij heeft het gedaan, en here it is. Hay blijft voor mij een voorbeeld van een survivor. Hij komt allesbehalve over als een oude man, en hij doet het toch nog maar met de Earing.

Nou is 'Blue Note Records' anno 2008 natuurlijk ook maar gewoon een holle marketingterm van EMI... het heeft inderdaad met het oorspronkelijke label eigenlijk nauwelijks nog iets te maken en voor innovatieve nieuwe jazzalbums hoef je er inmiddels al jaren niet meer te zijn (een enkele uitzondering daargelaten).

Barry Hay heb ik altijd een geweldige zanger gevonden met een internationale strot. Sinds ik de Earring in de jaren zeventig in de hoogtijdagen van Radar Love heb meegemaakt, ben ik de band ook blijven volgen. De platen die ze maakten waren niet altijd zo consistent en bevatten nogal eens vullertjes en inspiratieloze rampetampe-rock. En toch...evenzovaak kwam je er echte juweeltjes tegen en naarmate de heren ouder werden, werden de platen beter. Wat me echter wel opviel -en wat deze cd bevestigt- is dat Barry Hay qua stem zijn beste jaren gehad lijkt te hebben. Hij overschreeuwt zich en werkt zich het apezuur, waar hij dat vroeger helemaal niet nodig had en ondertussen wel veel beter klonk. Op momenten dat hij ingetogener zingt, klinkt hij dan ook meteen een stuk beter, hoewel ook dan niet helemaal vrij van sleet op de stembanden.
In die zin voegt deze plaat dan ook niets toe. Daarbij is de voor de hand liggende keus van de liedjes ook slaapverwekkend (dat deed The Earring beter op 'Love Sweat'!).
Ik gun Barry zijn succes, maar hier wordt niemand wijzer van.

Laat Barry eens een keer een lekkere rauwe blues plaat maken in plaats van deze shit!!

Pfff zit ik gister een enorm slechte recensie achter te laten voor het nieuwe album van Seal, heb ik vandaag in de muziekwinkel weer een mega-pruttel album gehoord.
Allememaggies wat kan een mens diep zinken in de muziekwereld. Geen enkel nummer is werkelijk GOED gecovered laat staan goed gezongen.

Barry... neem er nog één en als je weer nuchter ben, kom voorlopig de eerste maanden niet op straat Samen met de nieuwe van Seal, zal dit album als slechtste het jaar uitgaan... Bedankt Barry...
0,5 voor de moeite... En dan nog een nummer van de Stones durven zingen: wat een shock om Waiting on a friend door Barry's keelgat te horen zingen.

zinvolle bijdrage, zeg ook eens wat over de muziek

Ik zou zeggen: luister het album eens en dan begrijp je mijn zinvolle reactie

lekker album zeg.. nooit verwacht.. fris geproduced en hay's stem is altijd ok...

Als ik de cover zo eens zie wordt de wil om het te gaan beluisteren wel erg in het nauw gedreven...

Wat een negativisme allemaal hier en gemiddeld nog geen 2 sterren. Nah... Nederland op z'n smalst. Als je je kop boven het maaiveld uitsteekt wordt ie meteen afgehakt. Er zijn er hier zelfs die het presteren om deze plaat met 0,5 ster te waarderen. Ik vind dat een belediging voor Hay.
OK, het is Barry niet gelukt boven zichzelf uit te stijgen, maar hij heeft het wel geprobeerd en dat verdient m.i. respect. Ik vind het resultaat nog heel behoorlijk en daarom krijgt Barry van mij 3,5 ster + 0,5 om het gemiddelde wat op te krikken.

Eerst luisteren dan pas oordelen, had ik me voorgenomen.
Ik geef toe; niet een optimale start voor een objectieve luisterbeurt.

Dat is ook moeilijk bij een plaat die op de tv wordt aangeprezen als een pak wasmiddel. En dan doel ik niet alleen op het te witte pak van heer Hay.

Dus beluisteren hebben we ten huize Oldfart gedaan.
D.w.z. geprobeerd........want mij lukt het niet deze plaat uit ' te zitten' .

Daar waar een Brian Setzer het wel lukt om met een groot orkest te 'spetteren, slaagt Hay hier in het geheel niet in.

Komt het omdat Setzer zijn eigen vertrouwde repertoire, zijn eigen stijl, zijn muziek omzet naar een Big Band formule?
Nee, ik denk niet dat het in de repertoire keuze zit.
Er zitten genoeg nummers tussen die het compositorisch in zich hebben er iets moois van te maken.

Ik vermoed eerder dat Hay te weinig muzikaal en vocaal gewicht in de schaal brengt om hier mee te weg te komen.
Zanger zijn van een rockband maakt je nog niet tot een succesvolle crooner.
Ik mis volledig het idee er achter waar men muzikaal heen wilde, dit komt niet verder dan bekende songs 'naspelen' met een groot orkest.

Maar ook het orkest zelf blijft te braaf; het knalt me te weinig, de arrangementen zijn mij veel te voorspelbaar, nergens raak ik in vervoering van spetterend koper of een stuwende ritmesectie.
Nooit wordt het muzikaal verrassend of spannend.

Naarmate ik vaker luisterde werden mijn tenen steeds krommer.
Ik ben er maar mee gestopt; hoef mezelf ook geen geweld aan te doen.

Hay laat zien en horen dat het een flink dilemma kan zijn: wat te doen als ouder wordende popartiest.

Een carriere als nieuwe Ol'Blue Eyes kan hij wat mij betreft vergeten, daarvoor vind ik ook zijn vocale capaciteiten veel te beperkt.

Toch wel jammer van deze gemiste kans.

In het verleden behaalde resultaten bieden geen enkele garantie voor de toekomst....integendeel.
Dat geldt ook voor Barry Hay. Dus met alle respect 1,5*.

Enorme dooddoener. Blijkbaar vind jij dat Barry zijn kop boven het maaiveld uitsteekt met dit concept. Dat kan, ik ben het daar echter helemaal niet mee eens. En ook, als je je kop boven het maaiveld uitsteekt moet je dat dan wel goed doen. En juist dat doet Barry, gezien de ontvangst van deze cd, nou niet bepaald overtuigend. Dit is toch al veel eerder en beter gedaan door bijvoorbeeld Brian Setzer (die wel "schwung" heeft).

Los daarvan is het uiteraard niet de bedoeling om je stem omhoog te brengen 'om het gemiddelde wat op te krikken.'

Ik heb ook respect voor Philip Freriks maar als die nu een plaat zou opnemen denk ik niet dat het een voldoende wordt. Wat heeft dat er nou mee te maken. Het gaat om de muziek en dat is voor mij lauwe, uitgekauwde zooi. Gewoon slecht.

spijker op de kop...Hay toont hier geen schwung

heeft daarnaast ook geen swing. Prop dat in een goed uitgevoerd maar slap big band arrangement en je krijgt de spreekwoordelijke vlag op een modderschuit...oftewel...dit album

Blue Note nederland (daar gaat dit initiatief vanuit) zou zich zwaar moeten schamen en eens moeten nagaan waarom een groot gedeelte van de jeugd denkt dat jazz oude-lullen muziek is...?

De vergelijking met Philip Freriks in dit verband kan ik niet helemaal volgen, om niet te zeggen: helemaal niet.
Verder mag je van deze plaat vinden wat je vind, het gaat mij om de manier waarop. Iemand met een staat van dienst als Barry Hay heb je met respect te behandelen. Neem een voorbeeld aan Oldfart met zijn afgewogen oordeel hierboven.

Net zo min als het de bedoeling is een serieus project respectloos weg te zetten met 0,5 ster.

Als iemand deze cd net zo slecht vindt als andere platen van andere artiesten die hij met een halve ster heeft beoordeeld, zie ik niet wat er mis mee is om ook hier een halve ster te geven.

Maar als iemand begint met dit soort 'gemiddelden omhoogkrikken', hebben haatstemmers nog meer de reden om albums juist omlaag te krikken. Ik houd er niet zo van als iemand zich verlaagt tot het niveau van die mensen, terwijl hij of zij wel kritiek op hen levert.

Je kan toch niet serieus menen dat hier niet wordt voortgeborduurd op decennia muziekgeschiedenis.


Om de reden hierboven beschreven.


Interressante vraag... als je opvalt door je kop boven het maaiveld uit te steken, moet je mijns inziens zorgen dat je dat wel in positieve zin doet. Alhoewel in negatieve zin natuurlijk ook kan. Dus misschien moet ik hier wel op terugkomen. Persoonlijk zou ik liever, als ik dan toch met mijn kop boven het maaiveld steek, dit met een goede plaat in mijn handen doen dan met een gedrocht.
Maar goed, dat doet allemaal niet terzake want Barry Hay steekt helemaal niet zijn kop boven het maaiveld uit.

Zolang dat met respect gebeurt heb ik er geen bezwaar tegen als slechts een halve ster wordt uitgedeeld, maar ik betwijfel of dit altijd het geval is.
V.w.b. dat verlagen heb je ergens wel een punt. Ik zal er eens over nadenken.

Interessante stelling!
't Is maar hoe je het bekijkt. In het geheel van de muziekgeschiedenis misschien niet, maar ten opzichte van z'n eigen repertoire wel degelijk.