The Cure - Greatest Hits (2001)

Ben geen fan van The Cure, maar kan hun (bekende) muziek zeker wel waarderen. Vind het altijd een grappige tegenstelling: de meeste depressief uitziende groep maakt af en toe de meest vrolijk klinkende muziek. Heb Staring At The Beach ook nog op plaat. Er hadden inderdaad nog wel een paar nummertje ipv de laatste 4 nummers op dit album gekund. Ach ja, als ik ergens een album goedkoop zie staan van the Cure zal ik zeker overwegen om hem te halen (zou ik toch al overwegen). Natuurlijk kijk ik eerst even op musicmeter wat 'de kenners' als hun betere albums bestempelen.

----hahaha, erg grappig!

Deze CD draai zo af en toe in de auto. Ben erg gecharmeerd van deze groep. Heb het ook echt leren waarderen in de loop der jaren. "The Forest"is mijn favo Cure nummer.

-3.5-

Ik vind het toch wel prettig een akoestische 2e cd te hebben, naast de originele hits. Dat geeft mijn compilatie nog het een halve ster extra boven de bovenaan genoemde tracklist.

Staring at the beach vind ik ook prachtig maar dat album hoefde slechts over de periode 1979 tot 1984 te gaan. Dat heeft ook zo z'n eigen charmes en de band klinkt hierdoor, alles bij elkaar, nog vrij homogeen.

Aardiger is te constateren, wat Robert Smith over het verleden heeft beslist. Welke nummers hebben de nieuwe selectie nog overleefd? Wie de nummers 1 t/m 7 bekijkt, ziet dat tracks van de albums Faith en Pornography inmiddels ontbreken.

Daarentegen blijven twee nummers van 'slechts' de EP The Walk (het titelnummer en Let's go to bed) recht overeind, net als de twee singles van de cd The Head on the door, Close to me en Inbetween days.

Hoewel het, al met al, niet zo'n indruk maakt als Staring at the Beach, vind ik Greatest hits om meerdere redenen toch een mooi luisteralbum, waarbij het akoestische gedeete nog weer vaker uit het hoesje wordt gehaald dan de ware hits.

Goede verzamelaar voor als je nog niet met deze band bekend bent.

Dat is ook de enige meerwaarde van deze cd. Want die zijn leuk.

Ik houd erg van de 'hitjes' van The Cure, een volledig album ligt me daarentegen toch vaak te zwaar op de maag. Daarom is een dergelijke verzamelaar ideaal.
Ik heb heb ook nog Staring At The Sea, zelfde idee, al is die een stuk zwaarder, waardoor ik toch vaker Greatest Hits pak.

Cut Here gaat over Billy MacKenzie (geweldige zanger van The Associates die zelfmoord heeft gepleegd in 1997). Hoewel het nummer er niet beter door wordt geeft het in elk geval een andere kijk op het nummer.

Het heeft nog steeds niet helemaal weten te klikken tussen mij en The Cure. M'n moeder is er gek van, dus iedere keer als ik het opzet hoop ik dat er net zo door gevangen word als zij, maar ik kom tot nu toe niet verder dan de hits van deze cd.

Dan tóch een goed idee om met deze cd te beginnen om The Cure te leren kennen
Ben benieuwd of het wat voor mij is.

Ik vind het geen goed idee om hiermee te beginnen.
Je kan beter beginnen met Standing on a Beach (1986).

En van daaruit de albums ontdekken of aanvullen met Galore: The Singles 1987-1997 (1997).

Punt is dat de vier laatste nummers van deze verzamelaar niet essentieel zijn.
De twee laatste waren exclusief voor deze best of release, track 17 idem dito voor de vorige best of.
Rest er nog een lijst van 14 songs waarbij de focus op het latere hitwerk ligt.
Van de vier eerste Cure albums vind je hier welgeteld één song.

Enkel leuk omdat dit de enige bron is waarop je singles 4, 5 en 6 in geremasterde versie vindt.
Die zijn namelijk schandelijk over het hoofd gezien bij de deluxe edities van de reguliere abums.
Hetzelfde geldt voor de single versie van Close to Me.

Ik ben het wel eens met dazzler.
Deze alleen gekocht vanwege CD2, dat waren toen namelijk unplugged versies van alle nummers.

Hm oké, zal me Standing on a beach ook eens aanschaffen!

Zit de akoestische cd er altijd bij? Ik bezig Staring at the Sea en Galore al. Vraag me af of deze uitgave daar nog een aanvulling op is, of dat ik beter een volledig album als Faith kan kopen....

Mooie verzamelaar van deze eigenzinnige groep. Een flink aantal hits op hun naam, die nog altijd staan als een huis.

De songs als acoustische bonustracks blijven overeind, en genieten vaak mijn voorkeur, dat is niet op de laatste plaats door de sublieme geluidskwaliteit.

Op zich een mooie verzameling van de poppy kant van The Cure. Dat deze lang niet compleet is geloof ik meteen. Hoewel ik nog geen platen van The Cure heb, was ik met de meeste nummers wel bekend.

Hoe kan het trouwens dat mijn versie geen 'The Walk' bevat, maar wel 'The Caterpillar' en 'Pictures of You' ? En.. is het daarmee een betere versie?

Ik heb deze cd aangeschaft omdat ik ook met the Cure ben opgegroeid. Aardige nummers, soms zelfs een enkel goed nummer

Moeilijk te beoordelen verzamelaar.

Enerzijds zijn nagenoeg alle nummers meer dan het vermelden waard. Anderzijds etaleren ze een eenzijdig beeld van deze geweldige band. Met 3 nummers is Japanese Whispers ook zwaar oververtegenwoordigd. Men zou op basis van deze verzamelaar geneigd zijn om te denken dat The Cure vooral garant staat voor dans- en springwerk, u en ik weten echter beter. Fijn plaatje maar absoluut niet representatief. Zowel qua sfeer als kwaliteit.

Kan iemand me trouwens vertellen wat een wansmakelijk gedrocht als Just Say Yes op deze verzamelaar (ik breid het even uit naar 'op deze wereld') te zoeken heeft? Hallelujah zeg lieve God, wie heeft dat drolletje gedraaid?

Van deze is vooral de dubbelaar leuk, krijg je er een soort van Unplugged album bij.

Just Say Yes is een ramp ja

Leuk dat het acoustische deel nu is uitgebracht via RSD op 2 picture discs.

Na veel moeite kunnen bemachtigen (oplage 3250 wereldwijd). Kom er ik achter dat ik 2 keer kan c en d heb

Toch een 4* voor mij, men eerste kennismaking met The Cure en om een of andere reden vind ik Cut here een prachtig nummer!

Cut here is leuk ja.

Waarom zou ik nóg een verzamelaar van The Cure kopen als ik er al twee heb? In dit geval omdat ik de editie met bonus-cd heb, waarop de tracklist van de reguliere versie nogmaals voorbij komt, maar dan akoestisch. In 2017 verscheen de bonusschijf zelfstandig op vinyl.

De eerste cd bleek eveneens een hele leuke tijdreis door de singlehoogtepunten van de groep, beginnend in 1979 en eindigend in 2002 met Just Say Yes, dat dus pas een jaartje later verscheen als ik Discogs moet geloven. Greatest Hits blikte zelfs vooruit, maar dat had ik bij aanschaf niet in de gaten.

Wat zijn Robert Smith en zijn bandleden toch meesterlijk goed in popliedjes, zo valt hier op. Door de jaren heen veranderde de stijl diverse malen, maar dat Smith indertijd altijd een plastic zak met cassettebandjes bij zich had om onderweg tijdens tournees te draaien, laat zich horen. Op die bandjes stonden popliedjes, hitparademuziek die hij leuk vond, al kon menig fan zich dat niet voorstellen. Niet dat ik erbij was, duhuh, maar Smiths bandmaatje Lol Tolhurst vermeldt het diverse malen in zijn briljante biografie. Hiermee wordt verklaard hoe het komt dat The Cure zowel een "donkere" als een "lichte" kant heeft.

Het album kwam in huis toen de Free Record Shop in mijn woonplaats opheffingsuitverkoop hield, mogelijk was dat rond 2009. Voor weinig geld veel luisterplezier, zeker met de akoestische bonussen op de tweede cd.