The Band - The Last Waltz (1978)

Ik haak alvast af.

Verbaast mij niets, want dat is voor jou weer € 100 minder voor Neil Young's volgende digitaal opgepoetste keutel-kabinet Archives Part Deux...

Wat zou je eigenlijk willen met die studio?

Het is overigens geen beste foto uit commercieel oogpunt bekeken. Als je niet beter weet denk je dat het gaat om een in slechte staat verkerende garage.

Na jaren toch maar besloten om dit album samen met Greatest Hits aan te schaffen. Heb de 4-cd box op de kop weten te tikken en vond altijd de Dylan-tracks en Coyote de mooiste. Op de 4-cd box staan gelukkig nog wat meer songs van Mitchell en andere artiesten, dus ben zeer benieuwd.

Jullie kunnen weer verder met de koop van een studio...

Geweldige plaat, alleen mogen ze die Joni Mitchell afschieten, wat een verschrikkelijke butmuziek maakt dit mens, niet te geloven dat ze zoiets op deze plaat zetten en dat mensen dat kopen. Een skipnummer op deze plaat.

Het heeft niets met butmuziek te maken, eerder met het feit dat The Band niet in staat was om de sfeer live neer te zetten zoals Mitchell dat in 1ste instantie heeft gemaakt. Robertson zelf geeft dat ook aan. Ik vind wel dat de muziek van Mitchell niet zo goed aansluiting vond bij de muziek van The Band, zoals dat bij een Dylan of Young wel lukt, maar dat komt omdat haar accoorden en stijl zo eigen zijn. Dat je Joni niet kunt waarderen, tja dat kan.

Eens met Madjack71, al moet ik opmerken dat ik 'Coyote' niet echt bij Mitchells sterkste werk schaar (ondanks de interessante tekst). Op The Last Waltz vind ik haar zang soms ook wat gehaast.

Ik ben dan echt een vreemde eens in de bijt over Mitchell's optreden. Moet nog maar eens goed gaan luisteren, maar sta te kijken van jullie reacties.

'The last Waltz' bestaat uit een verzameling eigen songs die the Band graag speelden, aangevuld met nummers van en uitgevoerd door artiesten die zij bewonderden. Vandaar het allegaartje aan optredens. Joni Mitchell hoorde daar dusook bij en ik moet zeggen: ze liggen allemaal aan haar voeten wanneer zij de leiding neemt bij een gedreven uitvoering van 'Coyote'. Leuk om te zien hoe een vrouw even alle heren bij hun kraag grijpt en achter haar aan sleurt bij een in adembenemende vaart genomen acoordenslalom.

Ik eveneens. Joni's optreden is fenomenaal. Dat van Van Morrison trouwens ook.

Het ligt ook niet zozeer aan het optreden van Joni zelf, maar het nummer Coyote leent zich nou eenmaal niet goed m.i. voor The Band. De accoordenschema en het spel van Jaco Pastorius zijn zowat onnavolgbaar. Het optreden van Van Morrison was niets mis mee en ook voor de wat schuwe Van Morrison ook weer een opleving.

Het meest memorabele is het optreden van Robbie Robertson, hij loopt het hele concert te lachen en heeft er helemaal zin in en geeft een hele positieve uitstraling gedurende het hele concert. Levon Helm heeft er ook helemaal zin in. Rick Danko is duidelijk de wildeman in de band.. Richard Manuel is nagenoeg onzichtbaar in de film en Garth Hudson is duidelijk de weirdo in de groep. Hij was de muziekleraar en werd ook betaald door de andere leden voor zijn muzieklessen zodat hij aan zijn ouders kon verbergen dat hij in een rockband speelde.

Nooit geweten dat Eric Clapton is gestopt met Cream omdat hij in The Band wilde spelen, Helaas of gelukkig heeft hij nooit het lef gehad om dit te vragen en waarschijnlijk had dit toch geen kans gehad om twee leadgitarisen in de groep te hebben. Clapton vond The Band dus superieur aan zijn eigen groep.

Nouwja, dat hij om die reden gestopt is met Cream zal wat overdreven zijn. De break-up van Cream is goed genoeg gedocumenteerd. Het is wel zo dat Clapton en Harrison graag bij The Band hadden willen spelen. Dat Clapton The Band beter vond dan Cream geloof ik wel, dat is op zich ook niet zo vreemd.

Vreemde discussie, net als met Joni.. maar dat is soms juist het leuke aan MuMe, die verschillende inzichten !

The Band was nog in volle bloei toen the Cream stopte, the Cream was een standaard voor rocktrio's, terwijl the Band vooral een verzameling van 5 multi-instrumentalisten was, die vaak acoustisch speelden. Wat zou Eric Clapton daar te zoeken hebben ?
George Harrison bewonderde Robbie Robertson vooral om diens dienstbare, nuttige gitaarwerk, geweldige muzikant natuurlijk, maar in The Last Waltz vind ik hem een irritante ijdeltuit, die steeds de aandacht staat te trekken. Zijn eeuwige flageolettonen werken mij op de zenuwen. Dat hij de mix van TLW buiten medeweten van de rest naar zijn hand zette, is bekend.
Richard Manuel zat trillend achter het klavier omdat hij afkicken moest van de alcohol, hij was gewend aan 8 flessen Grand Marnier als dagelijkse ondergrond (met de rest er nog bovenop). Een supertalent dat er uitgeput en gesloopt bij zit en vocaal weinig meer voor stelt ... ik krijg er altijd tranen in de ogen van .
Garth Hudson was de vreemde eend in de band, want klassiek geschoold musicus, die in de tijd dat hij deel uit maakte van de begeleidingsband the Hawks, (van Ronnie Hawkins) inderdaad voor zg muziekles betaald kreeg, maar ten tijde van the Band was hij reeds ruimschoots gerehabiliteerd ...
Rick Danko was kort geleden heroine gaan gebruiken en er wat wild en springerig van geworden.
Wat een prachtige stem heeft hij toch !
En tja...Levon Helm, dat was het baken èn het anker van de groep, voor mij dé man, een held, door zijn niet aflatend enthousiasme en muzikaliteit hield hij de boel bij elkaar. Hij is dan ook nog steeds het bitterst over Robbie, die Robert Jaime Robertson was gaan heten en op slinkse wijze de rechten van alle Bandsongs had weten op te kopen.
Kortom: the Band was een allegaartje rasmuzikanten, die door hun talenten gezamelijk in te zetten meesterwerken wist te creëren, maar langzaam verschrompelde... Een facinerend proces dat op hun platen goed te volgen is. Een legendarische Band met vele legendes eromheen.
En wat een mooie begrafenis was The Last Waltz !

Nou, op YouTube wordt dit verhaal uit eerste hand verteld door Mr. Slowhand himself en wordt ook nog eens bevestigd door Robbie Robertson. Ik neem aan dat zij het toch beter weten dan jullie Stijn en Willem. Verder heb je een mooi stuk geschreven Willem.

Clapton heeft ook vaak genoeg de interne spanningen (vooral Bruce vs. Baker), slechte reviews en de te grote ego's als oorzaak genoemd (o.a. boekwerk bij Those Were the Days, de Crossroads box en documentaires). Waarom zou Clapton Steve Winwood vlak voor het einde aan Cream hebben willen toevoegen als hij met Cream had willen stoppen om bij The Band te gaan spelen? Daarnaast stapt hij toch ook niet zomaar uit z'n eigen groep voordat hij in de andere is opgenomen?

Clapton kreeg gewoon meer interesse in songwriting dan in het fungeren als leadgitarist. Daarin waren The Band en iets later J.J. Cale grote inspiratiebronnen.

Ik ken de context niet van het vermeende filmpje op Youtube, maar Clapton zal dat vast wat dik aanzetten, en als hij de kans had gehad dan was hij vast tot The Band toegetreden.

Filmpje op YouTube heet Robbie Robertson with Clapton en is de inductie van The Band door Clapton in the Rock and Roll Hall of Fame in 1994. Het verhaal wordt nog eens naverteld door Robertson tijdens de inductie van Clapton in 2000, ook op YouTube.

Het is inderdaad wel zo zo dat de eerste 3 tot 4 platen van The Band alle bekende en betere nummers bevatten en dat het daarna inderdaad minder werd.

Even gekeken. Robertson zegt dat Clapton tot de beslissing kwam nadat hij The Band hoorde (nog voordat hij hen kende), en dan volgt een shot van een vrolijke Clapton die overduidelijk aandikt en een beetje grapt 'I wanted to be in the Band'.

Clapton was duidelijk erg geinspireerd door The Band, en hij wilde inderdaad toetreden, maar het is wel duidelijk dat het niet dé reden was. The Band deed hem verlangen naar een andere muzikale koers, dát is één van de redenen van de breakup.

Dat staat ook in het boekwerk van Those Were the Days, waarin alle leden geciteerd worden.

In 1001 akbums staat bij de nominatie van Music from Big Pink, dat dit album Clapton heeft doen besluiten met Cream te stoppen,

Deze plaat (lees 3 platen ) zijn een stuk muziekgeschiedenis ! Luisteren en genieten is de bootschap !!!!

Waar hij 100% gelijk in had. Slowhand zelf wordt hier aardig weggespeeld in zijn duel met Robertson.

Clapton zat zelf in zijn fysiek slechte periode (bron biografie ) hij was dan wel van de drugs af , maar had in deze periode koning alcohol hevig omarmt .
Ik vind dat Clapton hier trouwens geen beroerde indruk maakt . Het is wel een aardig gitaarduet .
En Robertson was al aardig op stoom , die stond de hele avond al lekker te spelen natuurlijk .

Clapton brengt hier het voor mij mooiste nummer van deze 3LP. Niet in zn eentje natuurlijk, en los van de discussie over zijn gitaarwerk hier: zijn zang bevalt me i.e.g. erg.

Mowah.
Komt vooral omdat Clapton wat snaartjes liet knappen tijdens zijn solo en Robertson de solo van hem overnam.

Zijn solo heeft in ieder geval de juiste feel , even buiten het feit wat er dan misging .
Robertson en Clapton hebben hun eigen stijl en dat tegen elkaar op spelen klinkt toch wel heel erg lekker hier .
En inderdaad matthijs , Clapton zingt het lekker weg . Toch een wat onderschat vocalist . Clapton wordt altijd gezien als de man met de gitaar , maar zijn zangkwaliteiten worden altijd wat weggemoffelt .

Van die snaren is op mijn dvd niets te zien, maar laat ik het zo zeggen: ik kan me voorstellen dat Clapton aan zijn eigen band ging twijfelen tijdens dit optreden

Yes, ik heb deze op vinyl! Een dezer dagen komt een review schat ik zo

Nouja, een review gaat het toch niet worden. Wel een geweldig album!

Uitschieters: - The Night They Drove Old Dixie Down.
- The Weight
- Caravan
- Helpless
- Coyote

Ik vind trouwens dat Neil tijdens dit concert, ondanks zijn stofzuiger-praktijken, erg goed speelt en zingt. Hij klinkt alleen een beetje vreemd als hij zegt dat het een eer is om met The Band te spelen...

Ik moet altijd lachen als Neil het podium op komt schuifelen, hij is een aardig eindje van de wereld.
Zijn bijdrage staat niet bekend als een hoogtepunt tijdens dit concert, maar ik vind het altijd genieten geblazen.
En ik denk ook dat Neil veel bewondering had voor The Band, dus hij zal het oprecht gemeend hebben dat hij het een eer vond om met hun te spelen.

The Band werd ook alom gewaardeerd door collega musici..... en terecht !