menu

The Pogues - If I Should Fall from Grace with God (1988)

mijn stem
4,13 (304)
304 stemmen

Ierland / Verenigd Koninkrijk
Rock / Folk
Label: WEA

  1. If I Should Fall from Grace with God (2:22)
  2. Turkish Song of the Damned (3:28)
  3. Bottle of Smoke (2:47)
  4. Fairytale of New York (4:36)

    met Kirsty MacColl

  5. Metropolis (2:51)
  6. Thousands Are Sailing (5:28)
  7. Fiesta (4:13)
  8. Medley: The Recruiting Sergeant / The Rocky Road to Dublin / The Galway Races (4:02)
  9. Streets of Sorrow / Birmingham Six (4:39)
  10. Lullaby of London (3:32)
  11. Sit Down by the Fire (2:18)
  12. The Broad Majestic Shannon (2:52)
  13. Worms (1:05)
  14. The Battle March Medley * (4:10)
  15. The Irish Rover * (4:08)

    met The Dubliners

  16. Mountain Dew * (2:20)

    met The Dubliners

  17. Shanne Bradley * (3:41)
  18. Sketches of Spain * (2:15)
  19. South Australia * (3:27)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 44:13 (1:04:14)
zoeken in:
avatar van Reint
5,0
Ja, fantastische recensie DutchViking! Blijft een tijdloze plaat. Deze muziek laat me altijd een heel romantisch beeld van London bij nacht in de winter - het liefst ondergesneeuwd - zien.
Dat is een bepaalde groep artiesten: The Smiths in 1986, Kirsty MacColl en Billy Bragg. Niet gek dat deze artiesten allemaal samenwerkten.

Maar met The Pogues heb ik dat het meest. Shane MacGowan weet prachtige beelden op te roepen met zijn poezie.

DutchViking
Bedankt voor je feedback

Je hebt gelijk, Shane MacGowan is een geweldige poeët en musicus. Het is een indrukwekkend rijtje dat je opnoemt, eigenlijk moet ik nog eens achter het werk van Billy Bragg gaan (ik ken van hem alleen wat losse nummers).

stuart
Het wordt tijd voor me om wat 'dieper' in The Pogues te duiken; ik ken zeker wel wat nummers van ze, maar moet het toch wat vaker horen of misschien een heel album wat voor me is (of een verzamelaar). Hier ken ik in ieder geval de titelsong en Fairytale Of New York , een duet met de helaas veel te vroeg overleden Kirsty MacColl.

avatar van dazzler
5,0
stuart schreef:
Het wordt tijd voor me om wat 'dieper' in The Pogues te duiken; ik ken zeker wel wat nummers van ze, maar moet het toch wat vaker horen of misschien een heel album wat voor me is (of een verzamelaar).

Beginnen met dit album lijkt me een zeer goed idee.
Zeker die met de bonustracks, want deze nummers maken
het album nog completer ... geven het een iets solidere folkbasis.
De meeste verzamelaars van The Pogues lijden aan
een te gefragmenteerd eindresultaat, omdat ze op hun drie
eerste albums hun eigen geluid steeds herdefinieerden.
De producers hadden daar zeker een groot aandeel in.
Dit album (Steve Lillywhite) rockt als de beesten
en is daarom een perfecte kennismaking.

stuart
Dat was ik ook van plan; ik heb vanavond reeds het één en ander gehoord en mijn reguliere album keuze zal toch deze, die van hiervoor óf Peace and Love zijn.
Wat betreft de verzamelalbums heb je wel een punt; ik zou van die wel mijn eigen verzamelaar kunnen maken.....

Nog even een vraag over de hoes, misschien weet jij dat: ik kwam ook dit album met een andere hoes tegen, hoe zit dat.

avatar van dazzler
5,0
Eerst en vooral: Peace and Love zou ik afraden.
Het is het minst overtuigende Pogues album met MacGowan.
Rum, Sodomy & the Lash is zeker ook een goeie,
al koos producer Elvis Costello meer voor een country/folk productie.
Minder swingend dus, maar ik vind het geluid heel goed passen bij de groep.
Het debuutalbum Red Roses for Me is ook geniaal.
Maar hier is de productie wat amateuristischer: rechtoe rechtaan.

De alternatieve hoes van dit album.
Eigenlijk gaat het om de achterkant van de hoes
die in sommige landen als voorkant werd gebruikt.
Zowel op (de eerste) CD als LP zijn beide hoezen in omloop.
Die eerste CD heeft ook bonustracks (tracks 14 en 19).

De remaster CD heeft volgens mij alleen de hoes zoals op MuMe.
Dat is de meest complete met de 8 bonustracks.

avatar van aERodynamIC
5,0
stuart schreef:
Nog even een vraag over de hoes, misschien weet jij dat: ik kwam ook dit album met een andere hoes tegen, hoe zit dat.

Is op pagina 1 bij dit album al aan de orde gekomen

stuart
Oh......ik moet het nog allemaal even lezen; 2 pagina's , dat is te doen.

avatar van aERodynamIC
5,0
stuart schreef:
Oh......ik moet het nog allemaal even lezen; 2 pagina's , dat is te doen.

Prima hoor, maar nog beter is dit geweldige album gewoon aan te schaffen. Welk hoesje er ook omheen zit: de muziek is en blijft geweldig en gaat nooit vervelen. Niet voor niets een absolute topper voor mij

stuart
Goed, dit album heb ik dus ook gekocht; door de meesten wordt dit als hun beste album gezien (vlgns. mij). Het album begint sterk met het titelnummer, tevens één van mijn favorieten hier. De andere favorieten vind ik Fairytale (mijn mooiste), Lullaby Of London en Thousands Are Sailing. Er staan zeker nog goede songs op, maar ik zelf vind 'm niet veel beter/mooier dan Peace And Love (zeker met de bonustracks). Ik ben nu eenmaal niet zo kapot van al die 'feestnummers' nummers zoals Bottle Of Smoke, Metropolis , South Australia en Fiesta (muzikaal gezien). Voor mij verstoort dat iets de beoordeling, hoewel ik me absoluut voor kan stellen dat anderen dat niet vinden. Dit album klinkt echter wel meer geïnspireerd en heb er dan ook 'vrede' mee dat de meerderheid dit album als de Pogues' beste ziet.

4,5
Briljant album, prachtige teksten van Macgowan. Hier word ik nou vrolijk van.

4,5*

avatar van mahone
5,0
Mijn favoriete plaat aller tijden.Voor mij komt deze plaat het beste in de buurt van de sfeer van hun live optredens toendertijd.

avatar van steven
dit is echt een fantastisch album , ja. Het hoogtepunt van the pogues , met classics als fiesta en fairytale , titelsong en de hemeltergend mooie songs broad majestic shannone en thousands are sailing ...........

muziek om verliefd op te worden


avatar van Germ
4,5
Ik ben voor een verbod op bonustracks, en zeker wanneer men het nodig acht om de originele tracklijst te ontheiligen door gewoon wat nummers er tussen te kwakken, zoals hier gebeurd is.

Voor op m'n i-pod heb ik dit album even snel gepindakaast (vinyl laat zich moeilijk afspelen onderweg) en het blijkt de cd-versie te zijn met extra bonus tracks. (Waarschijnlijk ook digitally remastered, nog zo'n marketing truc)

Als zo'n platenlabel toch zo nodig extra nummers wil toevoegen, laat ze ze dan gewoon achter het album aanplakken. Hierdoor blijft de album beleving onaangetast en de originele volgorde (waarover ongetwijfeld is nagedacht) in tact.
En ik weet, je hebt zo iets als een skipknopje... maar het gaat om het idee!

Bonus nummer voegen NOOIT iets toe aan een album. Anders hadden die nummers meteen wel op het album gekomen, of desnoods bewaard tot het volgende album. Maar dat is niet gebeurd, want ze zijn gewogen en te licht bevonden om op het originele album te komen!

Zo... dat moest ik even kwijt

avatar van dazzler
5,0
Germ schreef:
Voor op m'n i-pod heb ik dit album even snel gepindakaast (vinyl laat zich moeilijk afspelen onderweg) en het blijkt de cd-versie te zijn met extra bonus tracks. (Waarschijnlijk ook digitally remastered, nog zo'n marketing truc)

Neen, wat jij gepindakaasd hebt is de originele in 1988 verschenen CD.
Toen was het mode dat CDs extra nummers hadden ten opzichte van vinyl.

De remaster van een paar jaar geleden hersteld de gewone trackorde
(zie tracklijst op deze site) en voegt er achteraan bonustracks aan toe.

Ik begrijp die wrevel omtrent bonustracks niet.
Op een CD skip je of programmeer je toch wat je wil.
En als je het boeltje naar Ipod vertaalt, laat je toch weg wat je wil.
Ik vind het net zo leuk dat ik geen singles en ep's hoef te kopen
om al die extra nummers te verzamelen.

Bonustracks zijn niet altijd gewogen en te licht bevonden.
Dat vind ik te kort door de bocht. Sommige nummers passen niet in het concept
van het album, of het vinyl was gewoon te kort (beperkte speelruimte, niet?)
en die nummers werden dan weerhouden voor b-kantjes op singles.

De bonustracks van dit album zijn zeker niet slecht.

avatar van wibro
5,0
Geniaal.

Absoluut het beste album dat The Pogues uit hun hoed of beter gezegd pot Guinnes hebben getoverd. Dit is muziek die het beste tot zijn recht komt als je die beluistert in een kroeg en het liefst in beschonken toestand. Dit geldt vooral voor nummers zoals "Bottle of Smoke" en "Sit down by the fire."
Hoogtepunten van dit album dat voor mij geen enkel zwak moment kent zijn o.a. de opening "If I should fall..", het werkelijk schitterende "Thousands are Sailing" en "Fairytale of New York".
Het nivo van dit album zouden The Pogues niet meer evenaren maar dit is ze vergeven. Een beter album maken dan dit meesterwerk is gewoon onmogelijk.

5,0*

5,0
Hier is maar een woord voor: BRILJANT

avatar van aerogp1
4,5
Oke, deze gaat mijn top 10 in! Queen II mag het veld ruimen hiervoor. Wat een prachtige punkrock in een Iers jasje, boeiend van begin tot eind!

avatar van Shangri-la
5,0
Mét de ultieme kerstsong natuurlijk.


avatar van aerogp1
4,5
Shangri-la schreef:
Mét de ultieme kerstsong natuurlijk.

Jij doelt vast op Fairytale of New York!!

avatar van bikkel2
4,5
Geweldige Pogues schijf uit met Shane nog in de gelederen. Een klasieker van jewelste.
Ierse partyfolk met de juiste energie en het juiste gevoel.
Met natuurlijk Fairytale Of New York , samen met Father Christmas van The Kinks mijn all-time kerstfavoriet.
Maar er valt nog genoeg meer te beleven. Bottle Of Smoke, het zinderende Fiesta( als je daar niet spontaan van in een feeststemming raakt weet ik het niet meer) en natuurlijk Turkish Song Of The Damned.
Tja en wat eigenlijk niet. De plaat raast in een hoog tempo voort . Rauw, eerlijk en open.
De juiste intentie vanuit het hart muziek maken uit een bepaalde traditie.
Prachtplaat !

Open the bottle scotsch and enjoy!!! Cheers !

avatar van ricardo
5,0
Wat een heerlijk vrolijk en opbeurend album is dit toch, mijn ex had dee altijd op lp en heb hem vaak genoeg gehoord. Nu toch maar op cd aangeschaft.

Het perfecte pogues album vind ik en van begin tot end 1 hoogtepunt.

Dikke 5.

avatar van spinout
3,5
Het end is nochtans vreselijk. De titel geeft het al aan, Worms.

avatar van dazzler
5,0
En niet alleen het einde: een album vol kommer en kwel.
Van Turkish Song of the Damned over Thousands Are Sailing tot Streets of Sorrow / Birmingham Six.
Stuk voor stuk ook historisch onderbouwde teksten uit de dronken pen van MacGowan.

Klonken The Pogues voorheen als laveloze zeerovers,
dan bulkt het van het buskruit en de kanonschoten op hun derde album.
Voor het eerst maakt hun muziek een soort rock & roll vuist en daarom voor mij hun beste.

avatar van pdonidvie
5,0
Wat een feest is me dat hier, seg !

avatar van ricardo
5,0
Hoe kun je de eerste kerstdag nou beter beginnen dan met deze op te leggen. Heerlijk positieve sfeer, en je krijgt er energie van en je hebt er zin in.

Het kerstnummer van dit album is mijn favoriete kerstnummer en heb ik afgelopen week dan ook veelvuldig op de radio gehoord.

avatar van De Siepel
4,5
Ach, al jaren mijn favoriete album van Shane MCGowan en zijn band. Is gewoon een klassieker.

avatar van EttaJamesBrown
4,5
"She played the fiddle in an Irish band, but she fell in love with an English man": zingt mijn dochtertje uit volle borst. Ik denk direct aan dit album en weet dat het goed komt.


avatar van Pietro
5,0
In het muzikale landschap van de jaren ’80 vormden The Pogues een tamelijk uniek collectief. Al op het debuut Red Roses for Me wist de band rondom boegbeeld Shane MacGowan een vrij uniek geluid te creëren die het midden hield tussen Britse punk en traditionale Ierse folk. Een niet geheel geslaagde poging, maar het enthousiasme en de eigengereidheid van MacGowan vergoedden veel en zorgden ervoor dat het album een goede indruk op mij achterliet. Opvolger Rum, Sodomy & The Lash, dat met behulp van Elvis Costello werd geproduceerd, liet al een veel volwassener indruk achter.

Dit is het derde album van de Brits/Ierse band en opnieuw is er progressie geboekt. Sterker nog, ik zou If I Should Fall from Grace with God best als een meesterwerk durven bestempelen. Het songmateriaal is door de originele aanpak verrassend en ijzersterk tegelijkertijd. Dat begint al met het opzwepende titelnummer, waarna de muzikale reis verder gaat langs diverse landschappen. Een moderne uitvoering van de Ierse traditional The Broad Majestic Shannon wordt moeiteloos afgewisseld met het dromerige Lullaby of London en de dijenkletser Fiesta is weer heel anders dan de melancholische kerstsingle Fairytale of New York, waarin wijlen Kirsty MacColl meezingt.

Ik heb The Pogues de voorbije jaren meerdere malen live aan het werk gezien en ondanks dat de band nog altijd prima op dreef is, is MacGowan door overmatig alcoholgebruik geen schim meer van de succesvolle zanger en songwriter die hij ten tijde van If I Should Fall From Grace was. Voor dit album kan ik niet anders dan de maximale score toekennen: 5*.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:12 uur

geplaatst: vandaag om 05:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.