Eminem - The Marshall Mathers LP (2000)

Ja, Eminem is het best solo.
Niets tegen D-12, maar met hun erbij sla je het nummer inderdaad vlugger over. Ik heb alle albums, zelfs 'Fucking Crazy' & 'Eminem Is Back'. + Daarbij nog veel unreleased songs, geen enkele blanke overtreft hem, die stem, teksten, beat... Maakt het allemaal zo compleet. Hij is voorlopig de producer van Obie Trice, je moet de vooral de eerste cd 'Cheers' beluisteren, elke beat is geweldig, je blijft luisteren.
Groetjes.

Vandaag weer geluistert en ik verhoog hem met een halfje naar 4*.
Ik blijf genieten van deze gestoorde cd en vooral als je het vergelijkt met zijn nieuwere werk blijft dit toch wel een veel hoger niveau.

Dit zinnetje uit 'Real Slim Shady' laat me altijd weer dubbelliggen:):

Will Smith don't gotta curse in his raps to sell records. Well I do, so fuck him and fuck you too

ps: ben terug gekomen op mijn eerdere bericht waarin ik dit als beste album van de beste man betitel. Zijn eerste is toch beter

Vandaag maar eens aangeschaft op cd en het blijft toch wel een fantastisch album. Sterke lyrics, Eminem heeft een erg fijne stem en vaak een oprechte aggressiefe flow en de productie is top. Constant hoogtepunten met bv. Stan, (tekst over die gestoorde fan is geweldig) The Way I Am, Marshall Matters en nog veel meer. Teksten over zijn jeugd, soms gewoon keihard recht door zee (houd soms geen spaan heel van zijn moeder) vaak grappige teksten en meestal gewoon erg leuke teksten. Fijne refreintjes lijkt Eminem vaak ook wel patent op te hebben. Overigens is de Public Service Announcement wel een geniale binnenkomer Ik verhoog naar een 4,5*

En net nu ik Stan aan het luisteren ben, krijg ik ook weer kippevel. Luisteren alleen is al genoeg: wat zet Eminem deze gestoorde fan fantastisch neer, creapy gewoon. Maar kijken was ook fascinerend: de clip van het nummer was net als bijvoorbeeld Smell Like Teen Spirit 9 jaar daarvoor en Thriller van MJ één van de hoogtepunten in de MTV geschiedenis. Het zieke en trieste verhaal wordt fraai in een korte film neergezet: grote klasse. Op de special edition die ik van dit album heb, staat op de tweede disc de Directors Version van de clip.

De raps van Eminem op dit album zijn keihard en direct, net als zijn teksten. Opener Kill You gaat over zijn moeder, overduidelijk één van de favoriete personen in zijn leven. Hoewel hij op I'm Back echt te ver gaat wat mij betreft. The Way I Am vind ik zowaar een mooi nummer. The Real Slim Shady heeft een heerlijke groove. De rest van het album staat vol met sterke nummers. Vooral de titelsong en Drug Ballad vind ik erg goed en ook de gasten op B**** Please II klinken prettig. Kim is echt heavy, heavy, heavy... wat een agressie. Under the Influence vind ik het enige echt mindere nummer. Op slottrack Criminal geeft Emimem ons een kijkje onder de hersenpan van een crimineel op een erg lekker pianootje. Mooie afsluiter.

Dit jaar staat The Marshall Mathers LP in de top250 van de laatste 30 jaar in Q Magazine. Lijkt mij logisch.

Toch wel de beste plaat van Em, met als beste tracks: Stan, The Way I Am, The Real Slim Shady, Marshall Mathers, Bitch Please II en Criminal. Dit zijn allemaal fantastische nummers, vooral Marshall Mathers, misschien wel het beste nummer aller tijden van Em. De meeste andere nummers vind ik toch een stuk minder, vandaar ook 4 sterren.

Êen 5.0 staat gelijk met 2001.
Eminem laat zien dat hij er echt bij hoort. Ik zou echt geen slecht nummer kennen
Vroeger waren het alleen de aller bekendste zoals the real slim shady en stan,

Inmiddels zo fan van het gehele album, dat ik 3 verschillende soorten versies heb van album.
Heerlijk als i'm back begint met:

That's why they call me Slim Shady (I'm Back) I'm Back (I'm Back) (SLIM SHADY!) I'm Back

I murder a rhyme one word at a time You never, heard of a mind as perverted as mine You better, get rid of that nine, it ain't gonna help What good's it gonna do against a man that strangles himself? I'm waitin for hell like hell shit I'm anxious as hell Manson, you're safe in that cell, be thankful it's jail I used to be my mommy's little angel at twelve Thirteen I was puttin shells in a gauge on a shelf.

Slim Shady erken ik als 1 van de aller beste. Ik zou geen 1 nummer als slecht kennen.

Ik ben geen liefhebber van de hedendaagse hip-hop. Sommige old school hip-hop kan ik sporadisch nog wel waarderen, maar wat Eminem hier op "The Marshall Mathers LP" laat horen vind ik werkelijk helemaal niets. Het begint al met het irritante en arrogante "Public Service Announcement 2000". De singles "Stan" en "The Real Slim Shady" zijn nog wel aardig en de gebruikte beats die ik her en der hoor zijn nog best pakkend ook. Maar de teksten van Eminem zijn werkelijk beschamend. Of ik ze nu letterlijk moet nemen of niet, maar de manier waarop hij afgeeft op van alles en nog wat vind ik echt niet kunnen. Kwestie van smaak, dat besef ik me direct, want ieder heeft recht op het uiten van zijn mening, maar de manier waarop Eminem dat doet kan ik niet goedkeuren. En als je honderdduizend keer "fuck" roept maakt dat bepaald geen indruk en zet het al helemaal geen kracht bij aan je beweringen. Dit alles kan ik allemaal nog wel hebben, maar dan hoor ik het nummer "Kim". Dit is toch wel een van de dieptepunten van de muziekgeschiedenis. Want wat ik daar hoor, daar draait mijn maag van om. Volkomen smakeloos en respectloos. Ik zal het allemaal wel niet begrijpen, want Eminem heeft ongetwijfeld een diepere laag in zijn muziek bedoeld, maar "The Marshall Mathers LP" wekt bij mij alleen maar weerzin op.

Wisselvallig album. Het ene moment vermoed je dat Eminem wat interessants te zeggen heeft over het milieu waarin hij is opgegroeid en lijkt het een lekker ruw tijdsbeeld te geven, veel van de overige momenten verzoekt hij echter zijn luisteraar om hem oraal te bevredigen en dat is nou net iets waar ik niet zo veel trek in heb. Soms prettig muzikaal en lyrisch interessant op andere momenten weer simplistisch en tot vervelends toe herhalend. Ik ga er qua stem voor in het midden zitten.

Eminem en Dr. Dre in topvorm!

Bijna elk nummer op dit album is pure genialiteit. Komischere tracks zoals Kill You, Who Knew, I'm Back en Criminal, harde nummers zoals The Way I Am, Remember Me? en Bitch Please II en serieuze composities als Stan en Marshall Mathers zijn briljant.

Dit album bevat één nummer dat er af had gemogen; Kim. Dat nummer is me te druk. De productie, het gekres van de gastheer en het vals gezang dat als refrein gebruikt wordt zorgen ervoor dat dit naar mijn mening één van Em's minste nummers is.

Eén van mijn favoriete albums allertijden.

4,5*

Ik denk dat dit toch 1 van de mijlpalen in de hip-hop is.
Over de boodschap van Eminem is al genoeg gediscussieerd. Ik hoor iig bij de groep die denkt dat mijnheer Mathers meer wil vertellen dan dat je je vrouw moet afmaken en dat homo's eng zijn.

Ik vind de rapstijl van Em ongeëvenaard. Heel vloeiend, maar nog altijd zeer ritmisch. Verder zijn zijn volumewisselingen erg goed. Veel rappers zijn monotoom in hun vocalen, maar Eminem wisselt regelmatig af.
Dr. Dre is natuurlijk de echte beats dokter ( ) en zorgt ervoor dat het album muzikaal gezien prettig in het gehoor liogt.
Tsja, dan de teksten. Het is duidelijk dat die het meeste controversie oproepen en zoals bij veel controversiële artiesten voor hem, is het redelijk zwart-wit. Je vindt het of fantastisch, of helemaal niets. De teksten zijn soms keihard en soms heel grappig, maar zijn nooit letterlijk te nemen, want dan zou hij (zoals ie zelf al rapt) direct vastgezet moeten worden. Een paar voorbeelden:
Stan geeft aan hoe moeilijk fans kunnen zijn en Eminem is niet de eerste artiest die er veel moeite mee heeft hoe hij hier mee om moet gaan.
Kim gaat voor mij over liefdesverdriet, maar wel op een zeer extreme wijze. Borduurt tekstueel voort op "I used to love her, but i had to kill her" van GNR.
The Way I Am geeft in typische Eminem stijl aan, wat een succesvolle debuutplaat teweegbrengt en laat ook direct horen dat hij graag wil schockeren.

De skits van Eminem vind ik vaak ontzettend grappig en zijn dus een leuke aanvulling op deze plaat.
Het minste punt van dit album zijn voor mij juist de samenwerkingen. Een nummer met Snoop, Nate, Dre en X ziet er heel veelbelovend uit, maar blijft bij mij een beetje hangen in de middelmaat. Een fenomeen dat je vaak ziet als grote artiesten samenwerken.
Haal de nummers met anderen eraf (m.u.v. Stan) en je houdt een 5* plaat over.

Tenslotte: voor wat betreft de review discussie. Het vinkje staat voor je persoonlijke mening of een recensie. Iemands persoonlijke mening hoeft geen professionele review te zijn, dus ik heb met veel liefde het vinkje aangezet.

Tweede en nog steeds beste Eminem-album. Vergeleken met het debuut maakt hij hier een enorme sprong voorwaarts, zowel tekstueel als muzikaal. Door de flinke lengte van het album (bijna 75 minuten) verslapt hier en daar de aandacht, maar het songmateriaal steekt over de hele linie uitstekend in elkaar. Het welbekende Stan is een hoogtepunt, maar er zijn veel meer sterke tracks aan te wijzen. The Way I Am, het intense Kim en het afsluitende Criminal bijvoorbeeld.

Ik kan me nog herinneren dat ik niet zoveel had met hiphop toen. Ik genoot wel van verschillende nummers, maar kende het genre niet echt. The Marshall Mathers LP was voor mij het eerste echte hiphop album dat ik leerde kennen. Nadien mijn 'schade' wel ingehaald. Maar dit album van Eminem is wel altijd bij gebleven. Heerlijk album vol sterke nummers. En het heeft voor mij de deur geopend naar andere albums in het genre.

Bij twee sowieso de features, maar deze tracks komen sowieso niet echt binnen bij mij. Kim is mij ook wat over-the-top.

Geweldige plaat die de tand des tijds probleemloos doorstaan heeft. Het is niet gemakkelijk om een album meer dan een uur lang te doen boeien, maar Em en Dr. Dre lukt het hier met verve. Pas als je voorbij de grote hits op de eerste helft van het album kijkt, valt echt op hoeveel aanstekelijke, goed geschreven nummers hierop staan. De wat gladde, strakke productiestijl van Dre heeft mij altijd kunnen bekoren en hier geeft hij over de hele lengte een stevige ruggengraat aan de rhymes van Eminem, die nooit beter hun doelwit geraakt hebben.

De balans tussen serieuze thema's en tongue-in-cheek humor wordt hier perfect aangehouden op een manier die deze man helaas nooit meer heeft kunnen evenaren. Zo stonden mijn nekharen bij de laatste luisterbeurt weer recht bij het intense Kim, waarna ik met een grijns op mijn gezicht zat bij de mini-skit in het midden van afsluiter Criminal. Met recht een klassieker die vele miljoenen keren over de toonbank is gegaan.

Tsja, Eminem. Een aantal van mijn tienerjaren domineerden zijn muziek, met die van Dr Dre, 2Pac en ja, ook 50 Cent, mijn mp3-speler. Toen mijn cd-verzameling serieuze vormen begon aan te nemen, had mijn aandacht zich reeds verschoven naar Nas, ATCQ en Wu-Tang. We spreken dan zo'n 2006-2008. Recent kon ik deze op de kop tikken en heb hem toen natuurlijk wel meegenomen. Bij momenten (of eigenlijk vrij consistent) druipt de kwaliteit ervan af. De grote hits zijn ook nog steeds de grootste smaakmakers, maar ik kan ook iets als Remember Me erg waarderen, met verrassend goede featers. Dat is meteen een bruggetje naar het grootste zwaktebod (samen met Ken Kaniff) van de plaat: de featers van D12 met Bizarre voorop. Armoe troef, jammer dat Eminem geen talentvollere vrienden had. Zowel Amityville als Under the Influence hadden bij de hoogvliegers van de plaat kunnen horen met goede featers, het tegendeel is waar. De featers op Bitch Please doen het beter, maar die track hoort gewoon op 2001 en niet op deze plaat; valt echt uit de toon. Daarbij valt Em's verse me wat tegen; er lag een kans om de show te stelen na grootheden als Xzibit, Snoop en Dre al gehad te hebben. Misschien dat ie zich uit respect inhield. Alles bij elkaar gewoon een zeer sterke plaat. Nu wil ik SS LP eigenlijk ook fysiek hebben om de vergelijking te kunnen maken. Sowieso wel zin om Role Model weer eens op te zetten . Mooie tijd was het toen.