P-DawG schreef:
Jij houdt meer van goede artiesten dan entertainers. Aangezien een goede entertainer iemand tot een goed artiest kan maken klopt dit niet helemaal. En let zeker niet op cijfers om een artiest goed te vinden. Jij vind bovengenoemde 3 beter dan Kanye West. Stuk voor stuk rappers puur gezien rap-kwaliteiten ver boven Kanye uitsteken ja. Als je daar van houdt en het je daar voornamelijk omgaat, begrijp ik jou. Dan zijn het betere artiesten dan Kanye West.
Die drie behoren ook zeker tot mijn favorieten. Maar ik kan niet te lang naar Talib of Mos Def luisteren. Common wel, maar dan alleen naar Be en Finding Forever. Ook op zijn eerste albums is hij erg sterk qua tekst, maar die liggen mij gewoon niet. Heb het zeker geprobeerd. Het is dan ook wel duidelijk dat Kanye ook een rol speelt in mijn keuze voor Be en Finding Forever. Hier dus wel voornamelijk door producties.
Ik geniet bij Kanye West van het hele plaatje. Qua producties is hij voor mij de beste. En ik denk dat jij ook wel vind dat hij een goede producer is. Daarbij komt dat hij in mijn ogen een neusje heeft om een nummer compleet te maken. Daar heeft hij de mogelijkheden ook voor. Bijvoorbeeld door een John Legend op de achtergrond, een Young Jeezy die schreeuwt, een poetische tekst van J. Ivy of Malik Yusef, noem maar op. Al is het een schreeuw of een stukje zang van tien seconden. Dat maakt het nummer af en net dat beetje specialer dan andere muziek.
En nog over die passie: zonder die passie was 808s een emotieloos geheel geweest. Ja hij heeft wel emotie weten te leggen in deze cd. Je hebt gelijk dat het afbreuk doet aan de puurheid van echte zang. Toch kan juist het koude van de vocoder je ook kippenvel geven. En wat jij zegt klopt, Kanye West weet de vocoder wel op de juiste manier te gebruiken. Het klinkt totaal niet als T-Pain en de rest. En de emotie in deze cd is wederom gevolg van het combineren. Gevoelige, (soms diepe) teksten + gewoon weer sterke producties (
Street Lights voorbeeld van emotie door productie) + gastartiesten die hij weer volledig tot hun recht laat komen (hyscterische Lil' Wayne) maken ook 808s & Heartbreak tot een erg goed album.
Dat is juist het experimentele. Hij weet dat er veel gehaat wordt op de autotune. Hij gaat wel op zoek naar een manier om niet als T-Pain, Ron Browz etc. te klinken. Vertel mij maar een cd die ook maar in de buurt komt van deze. Of je hem goed daarbuiten. Het enige echt commerciele is dat hij wel de autotune gebruikt, omdat hij wel erg populair is.
Maar ik het vind het netjes dat je eerst een poging gaat wagen voordat je de cd gaat veroordelen! Ik kan je aanraden om nergens aan te denken als je het luistert. Voor mij werkt dat om toch de emotie te voelen die er zeker wel in zit.
Of het je bevalt is gewoon kwestie van smaak en interesse. Iedereen 'verrijkt' zich op een andere manier via muziek.