Kanye West - 808s & Heartbreak (2008)

Meer R&B dan hip-hop, met weinig variatie binnen de wat kaal klinkende songs. Ik hoor meneer West liever rappen. Hier en daar een leuke song, maar als geheel is dit voor mij te dun en te saai.

Wat een sterk album is dit zeg! Natuurlijk heeft dit niks te maken met zijn voorgaande werk (hoogstens zijn electro-uitstapje Stronger), maar dat betekent echter niet dat dit goed kan klinken. Opvallend is de minimale instrumentatie: tribal rhythms, bliepjes, wat synth-tonen, troostend orkestje en daar overheen dan de veelal ge-autotunede zangpartijen. Iets anders wat opvalt is hoe de veelal verguisde autotune hier in Kanye's voordeel wordt gebruikt. Het past prima bij de setting om hen heen, de klinische sfeer, alsof je in eentje in een lege witte kamer zit. Het zou bijna 'fout' klinken om hier een warme correct zingende r&b zinger overheen te horen, het zou niet aansluiten bij de wanhoop die de rest van de instrumentatie teweegbrengt. Maar hoe wanhopig deze plaat af en toe klinkt, deze wanhoop wordt sterk gedoseerd. Zo klinken Paranoid en RoboCop eigenlijk best vrolijk, maar een echte feeststemming is er nooit.
De broodnodige melodieën zijn gelukkig ook aanwezig, zoals bijvoorbeeld op Heartless, Amazing en het nerveuze Bad News.
Het album klinkt als een geheel, door de al genoemde gestroomlijnde, strakke instrumentatie. Slechts twee keer wordt deze focus verstoord: veelzeggend door gastartiesten Young Jeezy (die misschien 8 regels schrijft waarin hij helemaal niks zegt) en Lil Wayne (die simpelweg belachelijk klinkt op See You in My Nightmares).

Destijds, we hebben het nu over oktober 2010, serveerde ik 808’s & Heartbreak af met de woorden ‘Nee, met sterkere liedjes was dit een topper geweest, nu is het voornamelijk een kwestie van mooi geluid met matige liedjes.’ Zoals Bredero ook al aangaf, het kan verkeren, want anderhalf jaar en vele luisterbeurten later is eindelijk het kwartje gevallen. Sowieso, ik heb altijd een stemmetje in mijn achterhoofd gehad dat me sommeerde deze cd nog een kans te geven, het liefst nadat ik ‘m aan zou schaffen. Recent is het er toch van gekomen.

Destijds werd ik geprikkeld door de vergelijkingen die AllMusic maakte met New Order en The Cure, waar ik behalve in vrij gothische opener ‘Say You Will’ niet veel van terughoorde. West vond ik eigenlijk een circusfiguur (was het in 2010 net niet in de nadagen van het Taylor Swift-incident?) en zijn bewering dat hij met 808’s & Heartbreak in het rijtje Beck, Thom Yorke en nog iemand (excusez-moi, die derde ontschiet me even) vond ik vrij bizar. Afijn, ik zat vol verwachtingen en ik vond het een tegenvaller. Ik geef het toe, ik heb de plaat misschien drie of vier keer via Spotify geluisterd en weggezet als saai, op een aantal sterke momenten na.

Het kan door James Blake komen, die vorig jaar debuteerde met een intrigerend album vol avant-R&B, om maar weer eens een term te bedenken. 808’s & Heartbreak kan in retrospectief als een logische voorganger gezien worden. R&B, van dat soort met flinke autotune, wordt gekoppeld aan introspectie en een drang naar avontuurlijkheid. Uiteindelijk zijn West en Blake op die albums beiden autotune-singer-songwriters.

Het knappe aan dit album is ook dat West een strak idioom gevonden heeft waarin hij consequent zijn nummers vormgeeft. De 808 uit de titel levert tribale of in elk geval erg elementaire ritmes af, die verder aangekleed worden met dwalende piano’s of andere toetsenpartijen. Hier zingt West overheen en zijn stem wordt flink door de autotune gehaald. Nu vind ik dit effect al snel heel ergerlijk, het is ook een van de redenen waarom ik Glee een kutserie vind, maar West voert het allemaal wat op zodat er geen sprake meer is van een gecorrigeerde stem, maar meer een soort vocoder, inderdaad net als Blake later. Het onderstreept het liefdesverdriet in de teksten op een bepaalde manier, Wests stem wordt onnatuurlijker, waardoor de teksten harder binnenkomen. ‘My friend showed me pictures of his kids/All I could show him were pictures of my cribs’ in albumhoogtepunt ‘Welcome to Heartbreak’ wordt nog wanhopiger, nog ongemakkelijker. Als West de autotune ook nog eens overstuurt in nummers als ‘Amazing’ en ‘Love Lockdown’ klinkt hij zelfs een beetje psychopathisch, alsof het zijn eigen schuld is dat zijn meisje bij hem weg is.

Op zo’n moment snap ik AllMusic wel. Af en toe moet ik nog wel eens aan Joy Division denken, aan hoe het toch had geklonken als Ian Curtis een autotune had gehad, om even een vrij belachelijk beeld aan te snijden. Maar toch, als Curtis nu z’n liefde voor Kraftwerk nog wat extra aangezet had en consequent een vocoder zou gebruiken? 808’s & Heartbreak zit soms tegen de duisternis van Closer aan, waarbij sommige momenten als het bijna carnavalesque ‘RoboCop’ af en toe de ongemakkelijkheid doorbreekt. Mooie plaat, net zo koud als een betonnen muur en ergens toch best troostrijk.

Blijft staan als een huis, jaren later. Belachelijk invloedrijk geweest, al is enkel Frank Ocean echt goed van die discipelen (Drake mag van mij opzouten). Amazing is niet echt wat de titel doet vermoeden en Lil Wayne is nogal bespottelijk in zijn verse, voor de rest; meesterwerken, meesterwerkjes en fijne vullertjes.

Dat zo'n prachtig werkstuk zo'n laag gemiddelde heeft op deze site kan ik gewoon niet begrijpen... Je zou denken dat de waardering met het verstrijken van de jaren erop zou beteren, maar blijkbaar niet. Alhoewel de meest recente reacties wel voornamelijk komen van personen met een eerder positieve beoordeling.

Anyway, opener Say You Will vind ik één van de meest sfeervolle aller tijden. Ik voel de pijn van de beste man heel erg hard op de iconische singles Heartless & Love Lockdown...

Om nog even terug te komen op de bemerkingen van mijn voorganger: Amazing vind ik juist wel wat de titel doet vermoeden en Wayne voegt net zeer veel toe op See You In My Nightmares.

Vullertjes? Misschien enkel die vervelende bonustrack, voor de rest is alles onderdeel van het geheel. Bad News is dan misschien nog het minste nummer maar dat nummer hoort er ook gewoon bij.

Misschien een vreemde uitspraak voor velen, maar ik vind dit de 'Here, My Dear' van dit tijdperk geworden. Je hoort vaak dat een album tijdloos is, maar ik denk dat in het geval van 808s we dit woord zeker en vast in de mond mogen nemen. Dit klinkt nog altijd alsof het gisteren is uitgekomen.

Uitstekend album. Ik zou het bijna soul willen noemen. Weemoedige, gevoelige klanken en een fraai spelende band. Ook als zanger vind ik Kayne West zeer goed. Ligt wat makkelijker in het gehoor dan My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010) - MusicMeter.nl
Kende hem niet. Ben meer van de jaren 60 en 70 en wat metal en jazzrock uit de jaren 80, maar mijn zoon overtuigde mij met dit album en het eerder genoemde My Beautiful Dark Twisted Fantasy.
Nu de teksten nog tot mij door laten dringen.

Wat was het lang geleden dat ik deze schijf nog eens een kans gaf!

Op Graduation ging Kanye West al meer en meer de richting uit van Pop, kijk vooral naar namen zoals Daft Punk en Chris Martin, maar op dit album is hij helemaal de weg van dat genre ingeslagen. Van Hip Hop schiet hier niets meer over, buiten hier en daar een rap. De gastheer zingt voornamelijk op 808s & Heartbreak, steeds met hulp van een stemvervormer.
Dit vierde studioalbum heeft hij gemaakt naar aanleiding van het onverwachte overlijden van zijn moeder en het maken van deze Popplaat schijnt goed bij de verwerking daarvan geholpen hebben. Het verliezen van deze belangrijke persoon is achteraf bekeken volgens mij ook de aanzet geweest dat hij meer ontspoorde (en nog niet gestopt is).

Initieel had ik dit album staan op 1,5*. Het was echt mijn ding niet en in de periode dat dit album uitkwam was ik bijna exclusief bezig met gangsta rap... dit ligt daar mijlenver vandaan. Nadien heb ik het album nooit meer een kans willen geven, tot nu toe. In verscheidene playlists kwam zo nu en dan nog wel een track voorbij maar ik werd er niet warm van.
De leadsingle Love Lockdown was het enige lied dat ik nog wel kon pruimen.

Mijn mening moet ik toch drastisch herzien. Het positiefste punt zijn sowieso de producties. Ontzettend sfeervol en je merkt nu, jaren na datum, vooral hoe een invloedrijke LP dit was. Vroeger vond ik de producties één van de vele struikelblokken maar dit is veruit de grootste kracht van 808s & Heartbreak.

Love Lockdown is zeker niet meer de enige compositie dat ik goed vind. Welcome to Heartbreak, Heartless, Amazing en Paranoid vind ik ook heerlijk. Het enige nummer dat ik nog steeds helemaal niet tof vind is Pinocchio Story, raar dat dit een live-versie geworden is.
De rest is leuk. Echter vrees ik wel dat de nummers los voorbij komen in een playlist ze me nog steeds niet helemaal kunnen bekoren. De stijlbreuk met de rest van zijn discografie is wel immens groot. Dit is het type album dat tot zijn recht komt als compleet werk. Sfeervolle plaat, dat is zeker.

Kanye West is nooit een toprapper geweest maar voornamelijk in de beginperiode was hij ook zeker niet slecht. Rappen gaat hem wel beter af dan zingen. Ik vind het absoluut geen getalenteerd zanger en zijn vocalen zijn de grootste stoorzender op dit project naar mijn mening.
Neem bijvoorbeeld Welcome to Heartbreak. Wat een productie en Kid Cudi lijkt ook geboren te zijn voor dat type muziek... maar de strofes van Kanye vind ik bijna storend op dat magnifieke nummer.

Een cijfer vind ik nog wel moeilijk voor deze plaat. Het schommelt tussen 3* en 4*... de nummers die goed zijn zijn werkelijk waar top. Het bulk van het album is aangenaam maar de vocalen van de gastheer zelf en het slotnummer zijn wel minpunten.

Voor nu gaat deze naar 3,5*. Mooi cijfer, zeker als je kijkt van waar het komt. Voornamelijk krediet naar de producties.